Hoera, Kylian 18 jaar!

IMG_6958

Liefde
werd jouw Leven.
Je bestaat
Je bent
een klein sterretje
voor mij

Liefde
doet Wonderen
Verwonderd over die liefde
huil ik, en zend
een wens naar de sterretjes
voor jou

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Love
became your life
You exist
You are
a Wonder
a litle star

for me

Love
created a wonder
Wundering about that love
I cry,
and send
a wish to the litle stars
high up in the sky

for you

(Tekst geschreven tijdens mijn zwangerschap)

#################################

Het was op een zondag dat S. terug kwam.
Terug, van zijn maand vakantie in Perth, WA.
Op zondag 6 april 1997 om precies te zijn, even voor zes uur.
Ik had liever dat hij een maand eerder was gegaan.
S. vond dat onzin.
‘This baby will be born on the end of april, believe me’.
Ik was 14 april uitgerekend.

Dezelfde avond waren de weeën begonnen.
Ik kon niet meer stil blijven zitten en ijsbeerde rond de kleine tafel.
Men, mijn benen.
Men, mijn rug.
Hij had een jetlag.
En sliep.

Ik belde mijn moeder.
‘Ik kom eraan kind’.
De verloskundige kwam ook poolshoogte nemen.
2 cm.
‘Dat kan nog wel even gaan duren hoor. Ik kom later nog wel even terug’.
Mam zette in haar eentje het bed van de thuiszorg dat in mijn woonkamer stond vast op de klossen.
Boven had ik namelijk geen stromend water.
‘Het lukt wel hoor’.

Om een uur of vier ’s nachts werd S. wakker.
Ik liep nog steeds te ijsberen.
Ik kon gewoon niet zitten of liggen.
‘Ga jij dan nou maar lekker naar huis mam’.

De volgende ochtend rond half zeven zwakten de weeën af tot harde buiken.
S. ging toch maar naar zijn werk.
‘Dat kan zomaar weer een paar dagen duren hoor’, zei de verloskundige’.
Tegenwoordig noemen ze dat ‘een valse start.’
Zus kwam.
Uit Winsschoten.
Ze was zelf ook net een paar maanden zwanger.
Ja, van Neef.

Het werd heerlijk weer die dag.
Graadje of zeventien, zonnetje.
Zus en ik lagen topless op mijn kleine plaatsje achter.
Ik geloof dat ik daar nog even een uurtje geslapen had.
’s Avonds maakte ze andijviestamppot met spekjes voor me.
En tot slot kreeg ik nog een sorbet die ze gehaald had bij Java, de snackbar op de hoek.
Ik weet het nog precìes.

Vlak nadat S. thuis kwam begonnen ze weer.
De weeën.
Weer volgde een slapeloze nacht.
Weer kon ik alleen maar rondjes lopen.
Of op een bepaalde houding zitten op het toilet.
-dat vond ik al een hele verbetering!-
Ik kotste de longen uit mijn lijf onder de douche.
Of liever: die stamppot en die sorbet.
-Daarom weet ik het nog precies ja-.

De verloskunde kwam natuurlijk ook weer even kijken.
Ze bleef.
Een andere nu.
Ik had haar nog nooit gezien.
Nee, het schoot allemaal niet op.
Het was inmiddels al dinsdagnacht.
Mam was er ook weer.
Zus was bij pap thuis gebleven.
De kleertjes en doeken waren allang al warm.
Het bedje was gespreid.
Zelfs de kraamzorg was er al een tijdje.
Ik was stront chagrijnig.
‘Waarom duurt dit zo Allejesus lang?’
Op het toilet was het ijskoud.
Geen isolatie en geen verwarming natuurlijk.
Ik zag dat er een gat in mijn legergroene sok zat.
Van het ijsberen natuurlijk.
Soit!

Hoorde ik ze nou gezellig kletsen met elkaar in de kamer??
Làchen?!
Er viel niets te lachen já!
-Oeioeioei, wat was ik pissed off-

De verloskundige kwam bij me zitten.
Gehurkt.
Rond een uur of half negen.
Naast mij en mijn maat voor het leven: het toilet.
‘Ik wil je vliezen gaan breken’.
Ik vond het allemaal best.
‘Maar dan mag je daarna niet meer op het toilet zitten hoor’.

Er liep vruchtwater af.
Groenig vruchtwater.
Meconium wist ik.
Daar had ik over gelezen.
Ik zag hoe de kraamzorg en S. elkaar aankijken.
‘Dat wordt ziekenhuis’, betekende die blik.
De verloskundige wilde het nog even afwachten.
‘Dat is zo zonde’.
Ze luisterde met haar toeter op mijn buik.
‘Toe, zet nog even door. Je kindje maakt het prima’.

Een uur later was ik nog steeds niet verder dan die stomme 9 cm.
Ik had er schoon genoeg van.
Mijn weeën waren nog steeds onregelmatig, en niet sterk genoeg.
Ik was aan het eind van mijn latijn, had natuurlijk ook twee nachten niet geslapen.
‘Ik wil nu gewoon naar het ziekenhuis’.
Ook S. zag er geen heil meer in.
-Als hij dat ooit al in een thuisbevalling had gezien-.
‘Listen. This is meconium, I want her to go to the hospital now!’
De kraamhulp had mijn tas allang al bij de voordeur gezet.

Om een uur of kwart over elf was ik daar.
Ik mocht meteen persen.
Maar echte goede pers weeën had ik niet.
En aan die 10 cm zat ik ook nog steeds niet.

Ze wilden me een infuus geven om betere weeën op te wekken.
Ik was er helemaal, maar dan ook HE-LE-MAAL klaar mee.
Totaal op.
Geen kracht meer.

Dan staat de gynaecoloog ineens naast me.
‘Ik kom je een handje helpen hoor’.
Het kon me geen reet meer schelen al sneed hij ter plekke mijn buik open: Ìk deed niet meer mee.
Ze bekeken het maar;-)

‘Kom op, nog één keer’.
Op de volgende wee wil ik dat je heel hard perst.
Anders wordt het een keizersnee’.

Eindelijk, op 8-4-1997 om 11:46 werd Kylian dan toch nog geboren.

Ik had de hoop al bijna opgegeven dat het kind ooit nog ter wereld zou komen.
Het interesseerde me gewoon niet meer.
-laat maar zitten-

Hij was zo rood als een kreeft, en krijste de hele tent bij elkaar, zijn armpjes gingen woedend langs zijn blote lijfje op en neer terwijl de gynaecoloog hem naar me op hield.

‘Gefeliciteerd hoor, u heeft een gezonde zoon’.

Verwonderd keek ik naar de tien lange vingertjes, en de tien lange nageltjes daar weer aan.
Ik telde natuurlijk zijn teentjes, en streelde met mijn vinger zachtjes over de rimpel boven zijn neus.
Wat roken zijn donkere lange haartjes heerlijk.
Het lekkerste wat ik ooit geroken had!
En wat een lange wimpers zeg.

IMG_6957

Na een tijdje kwamen pap, mam en zus binnen.
En terwijl ik trots toekeek hoe ze hem bewonderden at ik mijn beschuit met muisjes en dronk ik een glas koude melk.

18 jaar.
Alweer 18 jaar.

Alweer 18 jaar geleden kwam de allerliefste en de allermooiste van de hele wereld in mijn leven:

Mijn kind.

Tsja.
Het was een hele bevalling, maar dan heb je ook wel wat hè;-D

IMG_6959

Advertenties

30 gedachtes over “Hoera, Kylian 18 jaar!

  1. Gefeliciteerd met je zoon .
    ik ben ook jaloers op vrouwen die ze gewoon uitpoepen .
    Bij mij allang geleden masr vergeten doe ik het niet ,die zware bevallingen .
    Fijne dag vandaag .

    Liked by 1 persoon

  2. Inderdaad,ook ik vergeet mijn bevalling nooit! Natuurlijk ben ik sommige stukken kwijt, ken het gevoel van “haal het er uit!!!” maar al te goed na een soortgelijke ervaring : 1ste nacht 12 uur voorweeen, 2de nacht begin van 28 uur durende bevalling die in het ziekenhuis eindigde en mn kind een tijdelijke tuut op zn koppie gaf (vacuum),enz. Ook die fabels van “roze droom” zijn ons erg tegen gevallen. Ook nog eerste kleintje in vriendenkring dus geen vergelijkingsmateriaal…..maar ook ik ben heel blij met mijn, nu 24 jarige,zoon die vaak zn “periodes” had waar ik moeite mee had maar die erg goed is “opgedroogd”! Jij/jullie gefeliciteerd vandaag.

    Liked by 1 persoon

  3. Gefeliciteerd met je knappe zoon!
    Mijn 2 bevallingen zijn ook gebeurtenissen die ik bijna nog van minuut na kan vertellen. Ook al is het al bijna 42 jaar en 40 jaar geleden. Jij hebt het mooi verteld Narda.. Misschien schrijf ik het ook nog wel eens op… voor ik het vergeet 😉

    Liked by 1 persoon

  4. Je hebt de bevalling ervoor over, maar boy oh boy, wat een drama… Bij mij duurde het ook zo alle Jezus vreselijk lang. Toen Roos op mijn buik gelegd werd, dacht ik: wat is dat nou? Oh ja, dat is mijn kind. Door de pijn was ik helemaal vergeten waar ik mee bezig was…

    GEFELICITEERD!! 18…Wat een mooie leeftijd! Ik wens Kyl een GEZOND en voorspoedig nieuw levensjaar!

    Liefs Kakel

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s