Herinneringen 2007/CVA zus: Proefverloven en eindelijk naar Wijk aan Zee

De laatste keer dat ik mijn zus sprak voor haar infarct vertelde ze me dat ze haar relatie met Will uit had gemaakt. Mijn zus had altijd veel vriendjes. Ze was een knappe meid en had aan mannelijke belangstelling totaal geen gebrek. Meestal vond ik die mannen allemaal maar losers. Geen baan, wel een staartje en ze hadden allemaal wel een verslaving. Wat me nog het meest stoorde was dat ze neerkeken op de bekrompenheid van het gewone klootjesvolk dat met werken een bestaan op probeerde te bouwen. Nee zij hadden pas begrepen waar het wérkelijk om draaide in het leven. Dat ze zich stuk voor stuk benadeeld voelden door de maatschappij behoeft denk ik verder geen betoog.
Mijn zus kon vroeger altijd ontzettend rap praten. Ik weet niet meer waarom het uitgegaan was -dat viel niet bij te houden- maar wel dat ze hem nooit meer hoefde te zien wat haar betreft.
Will was trouwens een alcoholist.

Op de tweede dag dat zus in het ziekenhuis lag was hij bij haar toen ik de kamer binnenkwam.
Ik zag nog net hoe ik haar op haar mond zoende.
Zus was nog steeds buiten bewustzijn. Ik was furieus.
‘Wie ben jij?’
Nadat hij zich had voorgesteld als de ‘vriend van Fenna’, vertelde ik hem dat de laatste berichten die ik daarover gehoord had waren dat het uit was. En totdat zus zelf mij van het tegendeel zou overtuigen eiste ik dat hij haar met geen vinger aan zou raken.
Hoe kon ik haar hiertegen nou beschermen?

Zoals ik hier al schreef ging zus in de weken die volgden gestaag vooruit. Kennelijk had ze Will vergeven want het was weer helemaal ‘aan’. In het ziekenhuis kreeg ze natuurlijk ook verschillende therapieën zoals fysiotherapie, ergotherapie en natuurlijk logopedie. Roken deed ze jammer genoeg ook inmiddels weer, ondanks al mijn preken.
Hoewel er verder op het eerste oog gelukkig weinig mis was met haar intelligentie, had ze nog steeds geen woord gesproken.
Tot ze op een vrijdagavond weer boos op me was. Ik had iets vergeten mee te nemen of zo, of zij wilde met verlof thuis met Will slapen en ik had daar bij Jenny een stokje voor gestoken.
Zoiets was het.
Woest was ze. Stampvoetend woest. En toen gebeurde het, ze maakte geluid. Van schrik sloeg ze haar hand voor haar mond.
‘Je doet het nog!’ lachte ik.

Natuurlijk ging ze uiteindelijk wel op verlof. Op een keer gingen Remco en ik met haar naar het park tegenover het ziekenhuis. Daar was een braderie. Ik zou nooit vergeten hoe ze daar liep. Recht op haar doel af, ze liep de mensen zowat omver. Wij hadden maar te volgen. Op gegeven moment begreep ik pas dat ze naar de trommelaars toe wilde. Het geluid had ze al ver gehoord. En daar bleven we dan staan tot ze er genoeg van had.

Ook gingen we een keer naar de Beersterplas. ‘Rook alsjeblieft nou niet Fen, stop er mee!’
Ook het sms-een had ze inmiddels ontdekt. Schrijven ging haar heel goed af, in schrijftaal kon ze grapjes maken en heel adrem zijn. Het was prachtig weer. Zus ving een kikker, doopte hem Beerst en gaf hem aan ons mee voor onze nieuwe vijver, samen met een uitgegraven kamilleplant.

Een andere keer gingen we lekker op een terras in Winsschoten tapas eten en ‘ge-indicketje’ wijn drinken, zodat ze zich niet zo snel verslikte.

Ook is ze een keer met Marjan, Eric en Will een keer naar de Beersterplas geweest.

Neef zag zijn moeder niet zo heel vaak. Hij sliep in die maanden bij zijn oma in Winsschoten. Zij heeft neef door het creëren van rust reinheid en regelmaat hem niet beter kunnen helpen. Zijn vader, die doordeweeks nog steeds in een kliniek verbleef om van zijn verslavingen af te komen zag hij in de weekenden.

Het opruimen van haar huis ging ondertussen nog steeds door. Ze had ontelbare lege flessen, onder de stapel kleding in de woonkamer vonden we een bank. En naast diezelfde bank vonden we zelfs een deur naar een kleine kelder. Daar lagen dan weer een stuk of zeven stofzuigers. Defect natuurlijk. Vast goed bedoelde giften van vrienden. En nog veel meer zooi natuurlijk.
Ook lag er enorm veel speelgoed. Neef was negen, maar zijn baby en peuter speelgoed was nooit opgeruimd.
Alles lag her en der. In (achter, onder, op, naast) de grote paarse kist in de woonkamer, maar ook in de rest van het huis. Talloze onderdeeltjes uit surprise eieren en dergelijke maar ook veel zwaarden, pistolen en dino’s.de vele vuilniszakken met speelgoed van neef hebben ex en zijn moeder samen met neef uitgezocht. Daar mocht het gelukkig allemaal opgeslagen worden in de garage.

Wat veel erger was dan de troep waren de briefjes die we vonden:
‘-7 uur opstaan.
-kachel aandoen
-katten eten geven
-broodje maken
-kopje thee zetten voor mamma’

En nog erger:
Op een dag waren Rem en ik alleen met neef in zus haar huis.
We hadden een spiegeltje met een krom gebogen lepeltje gevonden.
‘O, daar doet mamma dan wit poeder op en dat snuift ze op met een rietje in haar neus’.
Nu zul je denken, waarom greep je niet in, waarom heb je je neef met die wetenschap in godsnaam terug laten gaan naar zijn moeder?
Ik dacht toen dat haar gedrag, de staat van haar woning een gevolg waren van haar verslaving. En als ze daar straks vanaf zou zijn kon ze natuurlijk gewoon weer prima voor Neef zorgen.
Toch?!

Na een week of vier kwam er een moment dat ik moest vertellen dat ik haar huis had opgeruimd.
Ja, natuurlijk was ze boos.
Pas toen ik haar duidelijk had weten te maken dat dat heel belangrijk was als ze ooit weer zelfstandig wilde wonen, bond ze wat in.

De zondag voor we haar naar Heliomare zouden brengen mocht ze eindelijk naar huis.
Het was prachtig weer, zodat we in de achtertuin konden zitten. Al het grofvuil was inmiddels gelukkig door Eric weg gebracht. Uiteindelijk hadden de meeste vrienden wel begrip voor onze opruimactie gekregen.
Zelfs Zwanet vond het een verbetering.

De een na de andere vriend van zus kwam langs. Neef kreeg bijna geen aandacht. Op gegeven moment ging hij maar met Charlotte zijn buurmeisje spelen. Alle vrienden bleven gewoon plakken, ondanks dat ik een paar hints had gegeven over dat mijn zus haar zoon een tijdje niet zou zien, en dat ze haar tas nog moest pakken, iets waar ze veel moeite mee had.
Zowel Rem als ik werden gewoon genegeerd. Opeens vertrok zus met Will naar het park, om daar de eerste twee uur niet van terug te komen.
Ik had het zo te doen met mijn neef.

Toen ze terug was was het al weer tijd om neef naar zijn oma te brengen. ‘We moeten je tas voor Heliomare ook nog pakken en je moet uiterlijk negen uur terug zijn in het ziekenhuis.’ Ze vond mij natuurlijk maar een grote zeur. Ik had met ex zijn moeder afgesproken dat Zus hem die avond zou toedekken.
Op de terugweg moest ik natuurlijk weer eerst langs de snackbar voor nog een milkshake. En je raadt vast uit wiens portemonnee.

Weer in haar huisje vonden we Rem aan de afwas. Will lag te snurken op de kleine tweezitsbank. De rest van de visite zat inmiddels een paar huizen verderop.

Zus pakte een tasje uit de keuken. Wat had ze daar nou? Verbluft keek ik toe hoe ze het snurkende lijf bedekte met talloze cadeautjes. Toen brak er wat in me.
‘Ben jij nou helemaal gek geworden. Aan je eigen kind besteed je geen geen moment aandacht, helemaal niets, geen cadeautje, knuffel, nada nop en nu DIT!?! Hoe Kùn je!?’

Will werd wakker. We hadden niets aan hem wat inpakken betreft dus we hadden hem gevraagd om weg te gaan.
Zus weer boos natuurlijk.
Toen heb ik haar tas ingepakt.
Het liefst wilde zij alles mee nemen, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest er dus weer dingen uit halen.

Terwijl wij de tassen van zus in de achterbak gooide stond zus er huilend bij. Helemaal in de war. Ze voelde zich ontzettend boos en machteloos.
Natuurlijk leverde dat Remco en mij weer een scheldtirade op can sommige vrienden.
Hoe ontzettend gemeen waren wij!
In het ziekenhuis had ik zo schoon genoeg van alles dat ik haar naar haar kamer heb gebracht en ben ik zonder zelfs maar gedag te zeggen weggegaan.
Rem was wijselijk in de auto gebleven.

Toen we de volgende morgen vroeg in het ziekenhuis kwamen om haar op te halen vonden wij haar met Will in de hal van de verdieping. Ze hadden er de hele nacht samen gezeten en gedronken volgens de verpleging. Het verbaasde ons niets dat al haar spullen daar ook nog ingepakt moesten worden.
Rem en ik propten alles in tassen ,we kregen zelfs nog extra plastic tassen van de verpleging om alles maar mee te kunnen nemen.
We namen afscheid van de lieve, begripvolle verpleging, en gingen met een zus in tranen van woede en frustratie na vijf weken ziekenhuis eindelijk op weg naar Heliomare in Wijk aan Zee.

Wordt vervolgt.

NB: Destijds, in 2007 had ik er nog geen idee van wat hersenletsel voor gedragsveranderingen teweeg kan brengen.

Advertenties

38 gedachtes over “Herinneringen 2007/CVA zus: Proefverloven en eindelijk naar Wijk aan Zee

  1. Wat een heftig verhaal en jeetje wat hebben jullie je best gedaan om haar te helpen .Wel heel triest voor haar kind .Ik durf het bijna niet te zeggen ,maar mijn eigen Dochter had helaas ook veel beter kunnen doen wat onze kleinzoon betreft .
    Lieve gr Elisabeth

    Like

      • Onze kleizoon heeft het echt zwaar gehad met ouders die uit elkaar gingen en elk weekend als Pa de moeite nam om hem te halen ruzies en vreselijke toestanden elk weekend .Hij bleef wel bij zijn mama .Het is mijn eigen Dochter maar ze heeft het niet erg goed gedaan ,en ergens begrijp ik hoe zwaar het moet zijn maar toch zeg ik ,zorg dan goed voor je kind !! Hij was/is steeds bij andere Opa en Oma en wat hebben die de hand boven zijn hoofd gehouden maar hem ook woonruimte bezorgd in een pand waar het niet pluis is .Hij blowt drinkt steelt duizenden euro’s van opa en oma en dealt ook nog volgens mij ,maar dat weet ik niet zeker .Zo wil je geen Opa en Oma zijn ,Grootouders horen toch te genieten ? Ik probeer mijn kop in het zand te steken maar dat is moeilijk omdat ik echt niets kan doen !!

        Like

          • Je hebt gelijk ,het houd een keer op .En mijn man en ik maken er het beste van samen en dat lukt redelijk goed
            lieve gr Elisabeth

            Liked by 1 persoon

        • Wat zal dat moeilijk zijn geweest, je eigen kind zo te zien met haar eigen kind. En nu zien dat je kleinkind in een heel verkeerd milieu verzeild is geraakt. Hoe graag je ook wil dat dingen anders gaan, zo moeilijk is het om dat soort dingen te veranderen. Sterkte!!

          Like

          • Er was gewoon de wetenschap dat wij helemaal niets konden doen .Gelukkig wel de wetenschap dat we heel veel jaren er wel geweest zijn voor hem maar dat is vergeten blijkbaar .Nu ga ik stoppen met schrijven hierover

            Like

    • Mijn zus had afasie. Sommige woorden kon ze niet uitspreken, of ze gebruikte er het Engelse woord voor. Wat hier bedoeld wordt is een poeder dat je aan vloeibare stoffen toe kan voegen zodat het papperig wordt. Dit, om het risico op verslikken te verkleinen. Je kan het zelfs in je wijntje doen. (Met toestemming van de neuroloog;-)

      Like

  2. Diep respect voor jou hoe eerlijk en helder je alles op schrijft. Ik denk dat dit voor de verwerking van alles wat er is gebeurt goed is, voor jou, maar ook voor de mensen om je heen. Het is zo belangrijk om zo’n periode af te kunnen sluiten. En ik denk dat je me wel begrijpt, wat ik bedoel met afsluiten, want dat lukt natuurlijk helemaal nooit echt. Ik zou je eigenlijk een dikke knuffel willen geven want uit deze blogjes wordt het zo pijnlijk duidelijk hoe machteloos je was, misschien heb je zelfs het idee dat je te weinig hebt gedaan, voor neef, voor haar, voor anderen, maar meid, wat heb je veel tijd en liefde gestoken in jouw zus. Dikke dikke knuf voor jou! xx

    Liked by 1 persoon

    • Ik heb me best eenzaam gevoeld. Onbegrepen. Gelukkig met Rem samen. Ook neef en (gedeeltelijk) ex weten natuurlijk hoe het was. Hoe ze geworden was. Veel mensen weten niet ( of wilden niet zien) hoezeer ze veranderd was, en hoe ontzettend veel ellende en verdriet dat teweeg heeft gebracht.
      Het wordt soms zo onderschat, de veranderingen in karakter.

      Like

  3. Jeetje meid wat moet dit heftig geweest zijn om mee te maken. Zeker omdat je neef dit niet wil aandoen, je bent zelf moeder en wil de beste zorg voor hem lijkt mij. En idd hersenletsel kan iemand voor goed en gigantisch veranderen…. dikke knuf xxx

    Liked by 1 persoon

  4. Niet alleen hersenletsel, maar ook de verslaving zelf maakt van iemand een ander mens. Soms is het moeilijk de oude persoon nog te herkennen in dat lichaam. Het is daardoor dat veel mensen verslaafden niet meer bezoeken of helpen. Het is een harde wereld die ik steeds beter leer kennen.
    Ik begrijp hierdoor des te beter hoe hard dit alles voor jullie is.
    Respect !

    Like

    • Juist Suske. Welk stukje is van de verslaving en welk van het infarct. Vermoedelijk had ze al veel langer hersenletsel. Anders was mijn zusje nooit zo veranderd dat ze drugs ging gebruiken. Misschien een eerdere tia, misschien letsel vanwege hartfalen wat pas in 2007 werd ontdekt.
      Ik vermoed het laatste.

      Like

  5. Het vervelende van een herseninfarct is de verandering van de emoties. Mensen die nooit vloekten beginnen opeens wel te vloeken. Zo moeilijk te accepteren. En ook verslavingen veranderen het gedrag. Het maakt het er allemaal niet makkelijker op. Mijn respect hoe jij er mee omgaat. Fijn dat je het van je af kan schrijven. Dank je voor het delen.

    Liked by 1 persoon

  6. Wat hebben je zus en jij veel meegemaakt.
    Jammer dat zij nooit heeft beseft hoe goed je het met haar voor had, maar daar heb je het natuurlijk niet voor gedaan. Alles was al moeilijk genoeg. Van haar boosheid kan ik me ook wel iets voorstellen: niet duidelijk kunnen maken wat je wil. Anderen die over jou beslissen.
    Diep respect voor het geduld dat je op hebt kunnen brengen!
    LIefs en een knuffel
    Kakel

    Liked by 1 persoon

    • O, ja wel hoor Mirjam, dat heeft ze zeker beseft. Achteraf heeft ze ons heus verteld hoe blij ze met ons was. Een paar keer wel.
      Ja, het beslissingen voor haar nemen. Dat was hard soms. Maar iemand moest nou eenmaal dat doen. Mijn ouders lieten dat aan mij. “Wij staan met alles achter je hoor kind”. Als het om de toekomst/ gezondheid van mijn zusje gaat, ben ik graag de boeman. X

      Like

  7. Tjonge Narda, wat een verhaal weer! ‘Geliked” omdat ik het zo knap vind hoe je dit allemaal op kunt schrijven… is goed voor je hè?
    Iets dergelijks (ze leeft nog hoor) hebben wij met een nichtje meegemaakt. Verslaafd aan drank en drugs vanaf haar 18e… ze is bijna 42 nu. Een kind gekregen van een crimineel, 8 jaar geleden, ze kan niet voor hem zorgen.
    Stoned met de fiets gevallen, schedelbasisfractuur… Haar hele wezen is veranderd door de drugs, de drank en het ongeluk. En wij hebben haar allemaal normaal meegemaakt… was een lief grietje, kon goed leren…
    Kippenvel bezorgt het me, dit verhaal van jou.
    Maar jij bent een kanjer!

    Like

  8. Pingback: Herinneringen 2007, CVA van zus / Heliomare | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s