Flarden

De eerste gedachte die ik had toen ik zojuist wakker werd was dat ik nog iets moet uitleggen hier.

In mijn vorige blogje had ik nl. een link gezet naar een oud blogje, geschreven op 22-5-2013, de zeventigste verjaardag van mijn moeder: ‘We bellen’.
Ik ben die dag niet naar haar verjaardag geweest. Ik was boos. Boos omdat ze, sinds ik op 6 april opgenomen werd vanwege mijn nekklachten, niet eenmaal even waren langs gekomen. En ik was ziedend toen ze die zaterdagochtend Kyl zijn spulletjes kwamen terugbrengen niet even tien minuten tijd konden maken voor een kop koffie.
Ik was er helemaal klaar mee.
Pas op 2 juni kwamen mijn ouders bij mij langs. Op die dag hoorde ik pas van mijn vaders buikklachten.
‘Moet je horen Nadda, ik moet over twee weken naar de internist. Kan jij met me mee?’

Nee, mijn ouders waren niet van die hardlopers. Ik denk dat mijn moeder sinds die maandag 2 juni meer bij mij is langs geweest dan in al de jaren ervoor samen.
Mijn vader was zo iemand die eigenlijk nog het liefste zijn jas aan hield als hij langs kwam.
Als Rem er niet was deed hij dat ook gewoon hoor, want dan bleven ze toch niet lang.

Het gevolg is natuurlijk dat als jíj niet zo hard loopt voor andere mensen, deze mensen ook niet zo hard lopen voor jou.
En het gevolg dáárvan is weer dat de enige mensen die regelmatig bij mijn moeder langs gaan Lidy, Remco en ik zijn. En Yvonne -de h in de hhhh- natuurlijk op de dinsdagmiddag.
God, wat zijn we blij met haar!
Ik denk dat ze een van de beste ‘dingen’ is die ons de afgelopen anderhalf jaar zijn overkomen. Mam en ik kunnen er zelfs samen nog heerlijk van nagenieten als ze weer is geweest. ‘Weet je wat ze vandaag heeft gedaan? Dat ene kastje weet je wel?’ Iedere keer neemt ze wel even iets extra’s onder handen. Ik zou niet weten wat ik zonder haar had moeten beginnen.

Maar goed.
Voor de rest loopt het dus niet echt storm. En dat hoeft ook niet voor mijn moeder. Ze vindt het helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Mijn vader was ook het liefste gewoon thuis. Of met mam op de camping.
Het oude vertrouwde, daar hield hij van. En toen mam hem eindelijk mee naar Spanje kreeg, zijn ze ook alleen nog maar naar Spanje geweest.
Wel meer dan vijftig keer.
Tot het net zo vertrouwd was als hun eigen broekzak.

Pas toen mijn vader ziek werd zag ik duidelijk wat veranderingen met hem deden.
Ik nam zelfs de tv-gids mee naar het ziekenhuis, en andere ‘eigen’ dingetjes om het zo vertrouwd mogelijk voor hem te maken.

Ik zie hem nog zo liggen op die brancard op de eerste hulp, in die nacht waarin zelfs de Zaan zijn adem even in leek te houden. Hij had me gebeld. ‘Nadda, ik ben beneden maar ik voel me niet goed. Ik durf niet meer naar boven. En je moeder wordt maar niet wakker’.
Binnen tien minuten was ik daar.
‘Mam, wordt eens wakker? Niet schrikken, ik ben het, pap voelt zich niet zo lekker. We moeten van de dokter naar het ziekenhuis komen’.

Een klein uurtje na zijn telefoontje lag hij op dat brancard.
Zijn hoofd van links naar rechts, heen en weer, heen en weer. Zijn grote hand in de kleine van mam.
September 2013 was dat.
In februari 2014 zat ik er weer.
Toen met de zes gebroken ribben +sleutelbeen van mam.
‘Is het nou echt nodig dat ik opgenomen wordt dokter?’
Pas toen ik het op een akkoordje had gegooid met de chirurg dat we dezelfde avond om acht uur terug zouden komen ging ze akkoord.
Onder protest natuurlijk.
#Dat natuurlijk dan weer wel.

Ik vraag me af hoe lang mijn moeder zich nog zal weten te redden. Ze is weer een beetje afgevallen ook. Misschien moet ik vanmiddag maar weer eens voorzichtig bij haar opperen dat de dokter weer eens eventjes bij haar komt kijken.

En die stomme Nutridrink. Die moet ik nu ook echt nu gaan regelen. Ze had dan wel de Nutridrinks van haar zusje gekregen, maar dat zijn sinaasappel Nutridrinks zegt ze.
-Nu pas!-
En die blieft ze dus niet.
De Nutrisoep ook niet trouwens.
De puddinkjes, de chocoladedrank en bananendrank zijn het lekkerst volgens mam. Die met aardbei, vanille en caramel-smaak drinkt ze alleen als er niets anders is.

Haar apotheek heeft geen contract meer met de zorgverzekeraar voor wat betreft de bijvoeding, en de andere apotheek in de buurt wil wel leveren maar wil graag dat mijn moeder ook met haar andere medicatie overstapt. Bovendien schijnt Nutridrink volgens deze apotheker sinds begin dit jaar alleen gratis verstrekt te worden als een diëtiste het heeft voorgeschreven.
Ik heb weinig zin om mijn moeder mee te gaan slepen naar een diëtiste.
Nu weet de apotheker wel een diëtiste ( in hetzelfde pand als waar hij zit) die wel even een recept wil schrijven, maar dat lijkt me niet de juiste gang van zaken. Een gevoel, zeg maar.
Daar moet ik eerst maar eens mee aan de gang straks.
-Iemand nog Nutridrink in de kelder staan?-

En daarna gezellig met Kyl naar de kaakchirurg om zijn tweede en voorlopig laatste verstandskies te trekken.

Jullie ook een fijne dag!

Advertenties

28 gedachtes over “Flarden

  1. Je raakte een gevoelige snaar. Mijn vader had ook buikklachten, of meer blaasklachten, toen ze 60 jaar getrouwd waren. Hij heeft het eind van het jaar niet meer gered. Hij is thuis gestorven omdat hij niet in het ziekenhuis wilde sterven.
    Sterkte met je moeder en een dikke knuffel.

    Liked by 1 persoon

  2. Die nutridrinks vindt niemand lekker,hoor.Mijn moeder weigerde ook om het op te drinken.Door jouw blogs kom ik ook altijd in de “verleden tijd” terecht. Mijn moeder kwam ook niet meteen naar het ziekenhuis…bang om me van streek te maken.Dus deed ze dat pas een dag later 😉 Doe af en toe iets leuks voor jezelf…naar de bioscoop met een vriendin of lekker high tea’n .Echt…daar laad je weer helemaal van op Xx

    Liked by 1 persoon

  3. Ik denk dan: wat moet ik hier nu weer op zeggen? Maar niets schrijven, is ook zo stom… Want ik leef wel altijd heel erg met je mee. En ik kan me je kwaadheid inbeelden en dan ben ik ook zo blij dat je ondanks die kwaadheid uiteindelijk toch zo’n mooie dingen doet.
    Nog een fijne dag Narda!

    Liked by 1 persoon

  4. Ik was in januari jarig en mijn moeder heeft me tot op de dag van vandaag niet gefeliciteerd. Ze is gewoon zoveel met zichzelf bezig dat de rest haar ontgaat. Sorry, dit moest ik even kwijt.
    Relaties zijn altijd dubbel. Je houdt heel veel van ze. Je zou ze wel een schop onder hun kont willen geven. En als je geluk hebt, gaat het meestal ergens tussenin…
    Mijn schoonmoeder en ik zijn langzaam naar elkaar toe gegroeid. Dat was een soort project. Maar ik ben blij dat ik haar laatste jaar/jaren veel voor haar heb kunnen betekenen.
    Het blijft altijd geven en nemen.
    Als jij roeit, sta ik op de crosstrainer 😉 Gewoon doorgaan!
    Sterkte voor Kyl!
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

    • Haha, een soort project. Mijn schoonmoeder zei tijdens ons bruiloftsfeest dat ik niet hoefde te verwachten dat ik een echte schoonmoeder zou zijn voor me.
      #dat je het even weet ja;-)
      Rem vertelde laatst toen we er samen waren dat hij vond dat ik zulke leuke verhaaltjes schreef op mijn blog. Nou, dat ging ze allemaal niet lezen hoor. “Weet je wie er pas leuke stukjes schrijft?” Noord- Holland is trouwens ook niets aan om door te fietsen. ‘Niets aan hoor, zo saai’.
      ‘Maar wij hebben de bloembollen, de duinen, prachtig toch?!’
      Niets in vergelijking met alles wat ze heeft gezien.
      Zo’n band hebben wij;-)
      Best jammer hoor.

      Like

      • Toen Lief en ik tegen zijn ouders vertelden dat we gingen trouwen, zei zijn moeder dat ze dat jammer vond. Ze had gehoopt dat hij nog een ander meisje zou leren kennen. En toen we een aantal maanden later trouwden, zei ze: “Nu heb je er een moeder bij.”
        Noord-Holland is prachtig! Ik weet niet waar je schoonouwelui wonen, maar volgens mij zijn ze gewoon jaloers! Ja, ik snap jullie “band”…
        Liefs xxx

        Liked by 1 persoon

  5. Soms is het gewoon vreselijk dat mensen zijn zoals ze zijn, en zeker als het je eigen ouders zijn.
    En omdat jij óók bent zoals je bent doe je nu alles zoáls je het doet, je zou jezelf niet fijn voelen als je mensen in de steek zou laten die toch behoorlijk afhankelijk van je zijn.
    Gelukkig krijg je hier meestal héél veel waardering al weet niet iedereen altijd hoe het te verwoorden maar de waardering is er altijd wel in te lezen. We willen toch allemáál een dochter zoals jij?
    En ik héb die gelukkig …misschien moet ik haar nog meer laten merken hoe blij ik met haar ben…. al weet ik zeker dat ze het wel weet, maar het kan nooit teveel gezegd worden toch?
    Zal ik jou óók maar een beetje adopteren…? Je bent een schat wélke moeder dan ook trots op zal zijn!

    Liked by 1 persoon

  6. Wauw je zou bijna zeggen dat je ouders friezen zijn / waren, zo koppig en vasthoudend aan het vertrouwde. Moet voor jou ook lastig zijn om steeds weer de juiste manier van er mee omgaan te vinden. Knuffel meis

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s