Dit is mijn hart

Ik las vanmorgen een blog van iemand die vorig jaar tegen een burnout aan zat, net als ik nu denk ik.
Ze had daarin een aantal punten opgesomd die ze daarvan geleerd had.
Het meeste was best voorspelbaar, maar bij het lezen van haar vierde punt vielen er ineens bij mij een aantal kwartjes.
Ik citeer:

4 How low can you go

Kutter dan toen heb ik me nog nooit gevoeld. Toen leerde ik dat mensen echt naar kunnen zijn. Ik heb een boel shit over me heen gehad. Maar het mooie was: voor mijn gevoel lag ik al plat op de grond. Slechter dan dat kon het niet. De enige weg was omhoog. Dus iedereen die me nog even verder de grond in wilde stampen, liet ik lekker gaan. Ja, natuurlijk deed dat pijn en was het niet leuk, maar het ‘fijne’ van in zo’n diep dal zitten is weten dat je alleen nog maar omhoog kan. Dat gevoel van stapje voor stapje vooruitgang boeken: wauw!

Eigenlijk brengt ze hiermee perfect onder woorden wat ik al maanden zo voel maar niet onder woorden kon brengen voor mezelf.
Omdat ik het gewoon niet zàg.

Ik wil niet huilen.
Ik wil niet kwetsbaar zijn.
Ik ben misschien wel heel open met mijn woorden, maar niet zo open in het tonen van mijn verdriet, mijn tranen.
En juist dat maakt mij dus zo enorm kwetsbaar nu.
Mensen denken daardoor dat je niet gevoelig bent.
Misschien zelfs knetterhard bent.

Dat het allemaal wel gaat met je.
Dat je overdrijft als je zegt dat het eigenlijk niet zo goed gaat, terwijl je wèl al die leuke dingen doet.
Vrolijk ‘bent’.
Er goed uit ziet.
Làcht.

Aan deze mensen zou ik graag het volgende willen zeggen:
Niet huilen betekent niet dat je minder gevoelig bent dan een ander.
Of dat je minder verdriet hebt dan een ander.
Tranen zijn niet altijd de juiste graadmeter.

Soms betekent een lach namelijk dat je al zoveel verdriet hebt gehad dat je tranen gewoon op zijn.

Sommige mensen begrijpen dat niet, en vinden mij daardoor misschien zelfs arrogant vermoed ik.
Ook ik heb sterk het gevoel dat er mensen in mijn omgeving zijn die me het liefst keihard onderuit zien knallen, plat op mijn bek*.

Aan deze mensen zou ik willen zeggen.
Doe geen moeite.

Ik lig al.

Advertenties

40 gedachtes over “Dit is mijn hart

  1. Och, zo herkenbaar, ik heb ook zo diep gezeten.
    En het blijft nog altijd een taboe: noem het een burn-out of een depressie, het doet er niet toe, maar iedereen zegt altijd maar ‘kop op’ of ‘je komt er wel door heen’ en ‘er komen betere tijden’,… maar er zijn dagen waarop je dit helemaal niet wil horen. Je kàn er niks mee. Soms moet je gewoon even stoppen en stilstaan bij jezelf. En dan laat je de rest maar even hangen en dan laat je ze maar praten. Neem er de tijd voor en praat er over.

    Liked by 2 people

  2. Wat je schrijft raakt me diep Narda. Ik lag ook, in 2013, en dieper kon ik niet; Gelukkig waren er niet al te veel mensen die mij nog wat dieper de grond in stampten. Ik heb het ook pas verteld aan mensen die ik minder goed kende, toen ik al aan de beterhand was. Maar de manier waarop sommige mensen reageren maakt mij nog steeds zo boos. Gisteren was ik op een gintasting en de eigenaar van de shop wist tussen neus en lippen te verkondigen dat hij het gehad had met de hype rond burn-out en depressie; Want iedereen was tegenwoordig burn-out volgens hem of je was niet hip. Ik werd zooooooooo boos. Denken mensen nu echt dat je burn-out of depressief bent omdat je dat zo graag wilt? .
    Ik heb wel altijd gekozen om héél open over mijn burn-out en mijn diepste gevoelens daaromtrent te schrijven. Voor mij is dat therapeutisch, en ik merk dat mensen er ook wel een boodschap aan hebben. Maar iedereen is daar volledig vrij in natuurlijk. Zelf heb ik er nog nooit in mijn korte blogcarriere negatieve reacties op gekregen. Take care Narda. Ik denk aan jou.

    Like

  3. ik schuif gewoon even m’n arm onder je nek langs terwijl je ligt, zo….. leg nu je hooft maar op m’n schouder dan lig je wat minder ongemakkelijk. let maar niet op die paar mensen die je niet goed genoeg kennen en doe rustig aan, ga pas klimmen als je er aan toe bent….. lig je goed? xxx

    Liked by 3 people

  4. Iemand jou arrogant vinden? Dat is dan niet bepaald iemand uit de categorie mensenkenner!
    Ik denk dat geen enkele lezer ooit heeft gedacht dat je geen of minder verdriet hebt, omdat je niet huilt. Een rare maatstaf. Je bent toch geen toneelspeler?
    Het belangrijkste is dat je overeind blijft staan, Nar!
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  5. Triest dat er zulke mensen bestaan. Laat ze maar, ze kunnen jouw diepste ik nooit breken als jij ze geen toegang geeft. Zorg goed voor jezelf, sluit je af van negativiteit en richt je blik op die mensen die er echt toe doen. Voor hen maakt t niet uit hoe je je voelt, ze zíjn er voor je. Knuffel! X

    Liked by 1 persoon

  6. Mooi geschreven. Soms denk ik dat ik dicht tegen een burn-out aan zit, want mijn werk geeft me totaal geen energie meer, integendeel. Het is zo verschrikkelijk saai geworden. Ik ben eigenlijk op zoek naar ander werk, maar er zijn weinig interessante jobs, en ik vind er ook de energie niet voor naast al de rest.

    Liked by 1 persoon

  7. Als je het zelf niet hebt is het misschien ook moeilijk om te begrijpen.Mensen vinden twee weken sowieso lang genoeg voor wat dan ook,dan is het begrip wel op.Zelfs mijn allerliefste zus kan soms opmerkingen maken waardoor ik weet dat ze er geen zak van snapt.Je doet het allemaal hartstikke goed hoor lieve Narda…op jouw manier en dat mag Xxxxx

    Liked by 1 persoon

  8. Inderdaad! Je hebt bij burn-out en depressie vaak zo’n fase waarin je helemaal niets meer kan laten zien van je emoties. Als je ze zelf soms al voelt. Afgevlakt, liggend op de grond. Je weet dat het slecht gaat, maar echt voelen, echt tonen hoe het gaat, neen… Op een bepaald moment leek ik wel een emmer die overloopt. Bij alles begon ik te huilen, dat was mijn moment van herstel. Maar daarvoor heb ik inderdaad ook dat moment gekend dat de tranen op zijn.

    Dat wil niet zeggen dat je je emoties niet kan uiten. Het zeggen kan je wel en eigenlijk zouden mensen moeten luisteren. Jammer genoeg is dat zo moeilijk in onze samenleving.

    Een dikke knuffel voor jou Narda! Een hele dikke knuffel!

    Like

  9. Misschien houdt jouw schrijfhonger je tranen tegen, schrijf je het allemaal te effectief van je af. Maar misschien heb je wel degelijk behoefte aan het opengooien van de sluizen en moet je daarvoor een tijdelijke (blog)stilte creëren om in die (schrijf)stilte te gaan voelen wat je wilt en moet voelen en komt het er dan misschien wel uit. En misschien lucht dat je geweldig op.
    Misschien Narda, zit ik er echter volkomen naast, maar dit is wat er in me opkwam toen ik uit dit blog (weer) begreep dat je je lijkt te verontschuldigen voor het feit dat je tranen vast zitten.

    Like

      • Ik bedoel niet dat je helemaal zou moeten stoppen, Narda. Integendeel, schrijven is een geweldige uitlaatklep voor jou en heerlijk voor veel mensen om te lezen (inclusief mijzelf). Ik bedoel het tijdelijk. En dan denk ik aan een paar dagen of een paar weken, waarin je je blog (en het lezen van blogs van anderen) loslaat. In die tijd probeer je even helemaal niets te doen. Gewoon ergens gaan zitten en voelen wat je lijf je aangeeft. Waar de pijn zit en maak dat groter tot het zich mag uiten in emoties (in plaats van in weer een mooi blog 🙂 ). Ga echt in dat gevoel mee en loop er niet voor weg. Zoiets bedoel ik, en zodra jouw stuwmeer van verdriet een uitweg heeft gevonden ga je weer lekker verder bloggen.

        Liked by 1 persoon

  10. Geschminkte lach

    een klopje op de schouder duwt je dieper in de grond
    ook van mensen die het heel goed bedoelen
    niemand weet hoe anderen zich écht voelen
    zelden vermoedt men smart achter een lachende mond

    Daarom geen klopje op jouw schouder maar een dikke knuffel!
    Lenjef 😉

    Liked by 1 persoon

  11. Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier. Tranen wil niet altijd zeggen dat het verdriet groter is. Blijf wel aan jezelf denken en probeer je rust te nemen als het kan, je bent ook zo’n bezige bij, niet dat ik dat niet herken hoor……..haha.

    Liked by 1 persoon

  12. Ik wens je alle kracht, licht en liefde, die je inzet wanneer jij vindt dat het nodig is, want alleen jij voelt en weet diep van binnen wat goed voor je is (en zelfs wanneer knipoog). Vertrouw maar op jezelf! Hele dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  13. Weet je, ook al heb je een diagnose -zoals ik- is dat ook geen garantie dat mensen aardig doen of niet meer naar doen. Mensen zien de buitenkant en hebben geen idee wat voor storm er binnen in je woedt. Ik spreek uit ervaring, helaas.

    Ik lach soms gewoon niet ook al wordt dat wel verwacht. Omdat ik gewoon geen zin heb om toneel te spelen of make-up te dragen. Het toneelspelen zelf kost veel-te-veel energie. En daar heb jij waarschijnlijk niet genoeg van. Dikke knuffel!

    Liked by 1 persoon

  14. Opnieuw geraakt, alhoewel ik jou absoluut niet als zijnde gevoelloos zou omschrijven zie ik ook je kracht, het doorzetten, doen en dat zorgt bij mensen soms voor verwarring.

    Zo herkenbaar dit schrijven, het voelt voor mij precies zo. Op mijn zojuist getrokken kaartje staat in heel veel woorden ga met de stroom mee, voel wat er te voelen valt en kijk naar de mensen die er, dichtbij, wel zijn. En dat ga ik doen. Fijn weekend meis! dikke knuffel geeft

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s