Wat nog vooraf ging..

Vrijdagochtend.
Om negen uur gaat de telefoon al. Het is de poli neurochirurgie van het UMCG om een datum in te plannen met dr. G.
‘Is dat bij de neurochirurg die haar met spoed geopereerd heeft?’
Dat is het niet.
Ze gaat het nog even na of dat ook mogelijk is, en dan belt ze me in de loop van de dag even terug.

Om half elf belt dr. prof. G. mij zelf.
Ik praat wel zeker een dik kwartier met hem. Hij is de arts waar zus altijd onder controle was, maar niet degene die haar geopereerd heeft of supervisie had.
Hij heeft haar wel de meeste keren op de poli gezien. Daarom vindt hij zichzelf de meest aangewezen arts om met mij het gesprek in te gaan.
‘De arts-assistent die de operatie heeft uitgevoerd kan als u dat wenst dan ook aanwezig zijn’.

Het is een vriendelijk gesprek.
Hij hoort graag wat voor mij met name belangrijk is in het gesprek.
Ik vertel hem dat ik graag wil weten waarom het zo lang moest duren voor ze geopereerd zou worden. ‘We wisten toch al anderhalf jaar dat het risico om door te blijven lopen met het aneurysma inmiddels groter was dan het risico van de operatie?’
De discussie tussen verschillende neurochirurgen over -wel dan niet een clip of een stent- te plaatsen zorgde voor wat vertraging.
En haar hart was ook niet sterk.
Dat moest eerst goed onderzocht worden.
Hoe goed is míjn hart eigenlijk?
Ook speelde het feit dat ze haar afspraken niet altijd nakwam natuurlijk ook een rol.
-Dat geloof ik direct.
Ze kon zo moeilijk organiseren-.

Maar inmiddels had ze wel degelijk op de wachtlijst gestaan.
Ze had dan nog wel geen oproep thuis gekregen, maar hij dacht dat de operatie in de week na haar overlijden gepland stond.
Hoe cru!

We spreken af dat ik begin april langs kom, samen met Ex en Neef. Het lijkt hem inderdaad wel verstandig dat Neef mee komt, maar dan wel met zijn vader. Als ik nog meer vragen heb mag ik die mailen zodat hij tijd genoeg heeft om ze voor te bereiden.

Ik vraag hem wel gelijk over de eventuele erfelijke factor.
‘Bij uw zus is het bij toeval ontdekt.
Als ze zeven jaar geleden geen herseninfarct had gekregen, hadden we het waarschijnlijk nooit geweten’.

Een uitgangsscan kan natuurlijk altijd.
Maar dan?
Als je het weet?
-Net als zus-.
Als je dan weet dat er midden in je hoofd een tijdbommetje hebt?
Dat zomaar af kan gaan op je werk,’s nachts in je bed als je lekker ligt te slapen, of bijvoorbeeld in de supermarkt.
Wìl ik dat wel weten?

Vorige week overviel me ineens die gedachte.
Dat ook ìk zomaar neer kon vallen.
Zomaar opeens dood zou kunnen gaan.
Gewoon, dààr, voilà, in de Deka, voor de kassa.

Het zal allemaal vast wel een normale reactie zijn.
Die plotselinge hypochondrie.
Het gevoel van kwetsbaarheid, van broosheid.
Van angst, van paniek soms.

Ach.
Adem in, adem uit.

En gewoon dóór roeien.

IMG_6387

Advertenties

26 gedachtes over “Wat nog vooraf ging..

  1. Het blijven moeilijke dingen, wel mooi dat je een gesprek krijgt om de dingen uit te kunnen praten.
    Ik snap dat gevoel hoor, mijn moeder heeft dat ook gehad, die werd ook bij toeval ontdekt toen ze een staaroperatie kreeg. En mijn broer ook dus ook erfelijkheid. Heb van mijn arts een verwijskaart gehad voor een echo maar ben nog steeds niet geweest.Misschien omdat ik toch bang ben wat ze ontdekken. Hypochondrie is me niet vreemd haha. Maar denk ook wel altijd kan morgen ook onder een auto lopen. of met de fiets omvallen en verkeerd terecht komen. Dus…… maar inderdaad soms denk ik het ook wel.

    Like

    • Ja, het zijn van die vlagen die je kunnen overvallen. Tenminste, bij mij. Het is echt niet zo dat ik er de hele dag mee in mijn hoofd loop. Daar ben ik denk ik te nuchter voor.
      Inderdaad, de kans dat ik morgen onder een auto kom is groter.

      Like

  2. Ik ken het gevoel, zowel bij mijn vader als bij mijn oom zijn tumoren in de blaas en nieren ontdekt. Mijn oom leeft gelukkig nog, maar de kans dat het erfelijk is is dus reëel. Dus als ik plas problemen ga krijgen dan weet ik waar ik op moet wijzen.
    Kan het gedrag van je zus niet veroorzaakt zijn door het besef dat het leven eindig is? Je ziet wel vaker dat mensen zich anders gaan gedragen op het moment dat ze weten dat ze dood gaan. Dat je zus geleefd wilde hebben voordat het te laat was. Het is maar een gedacht, jij kent je zus beter.
    Wel fijn dat je antwoorden krijgt. Je weet in ieder geval dat er geen echte fouten gemaakt zijn door de artsen.

    Liked by 1 persoon

  3. Normaal zal het zeker wel zijn, maar daarom niet gemakkelijk. Moet een moeilijke keuze zijn. Langs de ene kant willen weten, langs de andere kant ook weer niet, want wat kan je er aan doen?
    Maar als er iets kan aan gedaan worden, zou ik het wel willen weten. En genieten van elke dag, al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan als je net iemand hebt verloren die je graag ziet.

    Liked by 1 persoon

  4. Het wel of niet willen weten is een groeiend probleem in een wereld waarin steeds beter gediagnosticeerd kan worden. De vraag is of we met meten – en daardoor weten – wat we MISSCHIEN kunnen krijgen wel als normaal functionerende mensen kunnen verder leven. Maar die keus is voor iedereen weer anders. Een lastig dilemma voor jou die voor zo’n moeilijke beslissing staat. Weten of vergeten. Veel wijsheid gewenst, Narda!

    Liked by 1 persoon

  5. Je kunt zowiezo nooit alles weten, het menselijk lichaam is een heel complex geheel. Bij erfelijkheid is er altijd een “verhoogde kans op”. Wat niet wil zeggen dat jij het effectief zult krijgen hé. Bij een verhoogd risico kan het wel nuttig zijn om je levensstijll aan te passen, zoals Billy al schreef.

    Liked by 1 persoon

  6. Je kan het willen weten, maar je kan ook morgen onder een auto lopen denk ik dan. Ergens begrijp ik dat wel, als je iemand dierbaars verloren bent aan iets wat je mogelijks ook kan hebben. Maar tja, er komt altijd een keer een tijd waarop het afscheid genomen moet worden, vroeg of laat. Ik denk dan, laat ik het leven maar geweldig leven en veel minder focussen op wat misschien zou kunnen gebeuren. Angst verlamt veel te vaak onnodig…

    Like

  7. Goh Narda, ik wist niet waar je zus aan overleden was.
    Een aneurysma is inderdaad doodeng. En zij had het in haar hoofd?
    Bij mijn broer is een verwijding ontdekt in de aorta (na hartproblemen ontdekt) en hij heeft op advies een genetisch onderzoek laten doen. Het is bij hem 2 cm en bij 3 cm is het zorgelijk. Maar hij blijft onder controle, dus hij leeft gewoon lekker door zoals altijd. Alleen gestopt met roken.
    Maar uit dat onderzoek is gebleken dat het erfelijk kán zijn, dus zijn kinderen en zusters (we zijn met nog 3 zusjes) werd geadviseerd eea te laten onderzoeken.
    Ik heb een CTscan met contrastvloeistof gehad, een echo en een hartfilm. Bij mijn zusjes is ook bloed afgenomen en bij de jongste is er alleen een echo gemaakt. Bij mij is alles in orde. Zelfs geen enkele schade te zien aan de vaten hoewel ik al 15 jaar bekend ben met hoge bloeddruk. Maar er is wel uitgekomen dat mijn vader, die heel plotseling overleed en waar geen sectie op verricht is omdat mijn moeder dat niet wilde, voor 95% zeker is overleden aan een aneurysma. Weten we dat ook weer… Sterkte met alles!

    Like

    • Dank je wel voor je reactie.
      Gelukkig maar dat het bij jullie goed is, maar voor je broer niet fijn natuurlijk.
      Bij mijn zus zat het aneurysma midden in haar hoofd. Mijn opa is trouwens ook op 57 jarige leeftijd overleden aan een hersenbloeding. Dus het zit misschien wel een beetje in.

      Like

  8. Weet je Narda. die confrontatie met dat ook jij opeens dood kunt blijven, heb ik gehad toen 6 jaar terug mijn beste vriendin aan hartfalen opeens overleed. Het ene moment was ze er, en het andere niet meer………..
    Het heeft gemaakt dat ik diverse dingen voor mezelf ben gaan regelen, dat ik eigenlijk niet meer zo aan mensen en dingen durfde te hechten, langzaam is dat gestabiliseerd, maar ik blijf er op een of andere manier met weg gaan op voor bereid dat ook ik niet meer terug kan komen.
    Je leven veranderd er door, maar de mooie dingen, krijgen wel meer waarde.
    Bij jou zal het misschien anders gaan, maar zo heb ik het ervaren.

    Like

  9. Ik snap dat zoiets eng is om te weten, die mening heb ik zelf ook. Maar misschien is het wel wijzer het te weten en dat er iets aan gedaan kan worden. Daar zijn die mensen voor….. Klinkt overigens wel als een heel fijn gesprek xxx

    Liked by 1 persoon

  10. Wat goed dat deze arts zo open staat voor een gesprek en jou er helemaal bij betrekt. Ik had verwacht dat hij het af zou raffelen, maar deze arts is een echt mens.
    Weet je wat ik vaak heb als ik op de metro sta te wachten? Dan denk ik: zal ik ervoor springen? Slaat ook nergens op…
    Liefs en blijven roeien!

    Like

  11. Dit kun je niet afdoen met hypochondrie. Ik zou die angst ook hebben. Ze zouden je eens moeten onderzoeken. Maar ja, wat doe je dan met een negatieve uitslag. Misschien meer genieten van de dag of zo? Moeilijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s