In memoriam Superbink

IMG_6425
Zoekplaatje

We hadden gister weer een begrafenis.
Of eerder een begrafenisje.
We hielden het dit keer heel klein.
-Klein grafje, klein kistje,
klein lijkje-.
En nogal besloten ook, op ‘Place d’ Hortensia‘.

Onze lieve Bink is dood.

En nu vraagt u zich natuurlijk geschokt af hoe dat nou opeens zo gebeuren kon?
Of we hem misschien zomaar gister op zijn ruggetje gevonden hadden, de vleugeltjes ietwat gespreid, het snaveltje een beetje geopend?
Helaas, ik moet u teleurstellen.
Zo is het niet gegaan.

Hoewel hij de laatste weken daar al wel een beetje voor geoefend had hoor; hij flikkerde steeds van zijn stokje op zijn zere vleugeltje.
En zijn oogje werd ook maar steeds dikker.
Nee, knapper werd hij er niet op met de jaren.

Ik maakte me dus een beetje zorgen.
Nu kan Bink wel tegen een stootje, dat moet ook wel met drie katten om hem heen, maar ik had toch maar zijn stokjes wat lager gehangen.
En zijn bakjes op de grond gezet.
Maar hij dronk nog, en ook voor wat gierst was hij nog altijd te porren.

Maar goed.
Eergisteren moest ik bij de dierenarts nieuw voer halen voor plas-probleem-kater Bram, een rib uit je lijf, geloof me!
Kon ik gelijk de assistente om advies vragen over Binkie.

Nu zult u misschien denken, ‘maar Nar, had jij niet allang al met die parkiet van jou daar op het stoepje moeten staan?’
-Wel, dat zal ik u toelichten.
Ik had ooit een parkietje waarvan ik dacht dat het ziek was. Het beestje, we hadden hem Mazzel gedoopt, mankeerde volgens de dierenarts helemaal niets. Een past uur later lag hij dood in zijn kooitje: de stress van het dierenartsbezoek was hem uiteindelijk fataal geworden-.

Toch op aanraden van de assistente maar een afspraak gemaakt voor de volgende dag. Gelukkig zat Rem in de nachtdienst en kon hij mee.

Nou, en toen was het niet goed dus.
Helemaal niet goed.
Ze knipte de veertjes die aan elkaar geplakt waren onder zijn oogje weg en daaronder was het gewoon hartstikke dik van de glaucoom, dacht ze.
Maar het kon ook best een tumor zijn.
Zijn evenwichtsorgaan was er ook door aangetast.
Om een lang verhaal kort te maken, volgens haar had hij heel veel pijn.
Ook omdat hij steeds vaker op de grond in een hoekje ging zitten en nooit meer floot.
‘Misschien is het dan maar beter om hem een spuitje te geven’.
Dat dachten de dierenarts, de drie assistentes die meelevend op mijn rug klopte en Rem die zachtjes in mijn hand kneep ook.

Vlak daarna is hij in mijn handen heel zachtjes ingeslapen.
Mijn Superbink.

Hij is dertien jaar geworden.

IMG_6423

Advertenties

31 gedachtes over “In memoriam Superbink

  1. 13!? Dat is oud voor een vogeltje toch? Je hebt goed voor hem gezorgd, tot het laatst aan toe. Je zal zo’n kwetterkont best missen, sterkte!
    Zelf denk ik er hard aan om een parkietje oid in huis te halen omdat ik de veestapel van ‘vroeger’ zo mis… Is een valkparkiet leuker dan een gewone huis-tuin-keukenparkiet?

    Like

    • Ja, in ieder geval worden ze ouder. Ze kunnen wel twintig worden hoor. En ik heb me nog vergist ook. Remco heeft hem voor me gekocht na de dood van Mazzel, die andere die het loodje had gelegd na zijn dierenartsbezoek.
      Valkparkietjes zijn slim en gezellig. Zou er eentje nemen als je hem handtam wilt maken. Een jonkie!

      Like

  2. En toch mooi zo’n eigen “place ‘d hortensia” ,zo kun je in het voorbij gaan nog even een stil praatje maken met al je verloren “huisgenootjes” want het dóet zeer zo’n verloren huisgenootje!

    Like

  3. Over elk konijn dat we in onze tuin begraven hebben, hebben we stil geweend.
    Bella mis ik nog steeds. Dan zegt mijn moeder ook nog “Maak je niet zo druk. Het was “maar” een konijn.” Mag ik even boos worden dan? Huisdieren horen bij het gezin!
    Ik vind het zo sneu voor je dat je nu weer afscheid hebt moeten nemen. Van Superbink nog wel…
    Liefs en een knuffel!
    Kakel

    Liked by 1 persoon

  4. Het einde voorbij

    de onafwendbare dood is een diep ingrijpend gebeuren
    het opent van traankanalen de scharnierloze deuren
    golven vloeibaar verdriet die de ogen rood kleuren
    na vele troostende schouderklopjes toch alleen treuren

    Ook al was het ‘maar’ een vogel, sterkte, Narda!
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

  5. Ik had vroeger ook een valkparkiet, wel een grijze Japie, hij vloog altijd rond en ik denk nog wel eens aan hem, het was zo’n leuk beest. Jammer dat hij zo ziek was dat je afscheid van hem nemen moest. Ook al is het “maar” een valkparkiet het was toch een huisgenoot.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s