Ruitenvrouw

IMG_6390

Denk je dat je de laatste afrekeningen hebt gehad, valt er doodleuk nog eentje op de mat vandaag.
Maar het einde is nu bijna in zicht wat betreft het afhandelen van alles wat na het overlijden van mijn zus afgehandeld moest worden.
En dat was best veel.
Rem en ik hebben talloze gesprekken gevoerd met de verschillende instanties.
Er leek geen einde aan te komen.

Vorige week heb ik een halve dag aan de telefoon gehangen met het Gemeentehuis van Winschoten, de Rabobank aldaar, het Juridisch Loket, de rechtbank in Groningen, de rechtbank in Assen en de notaristelefoon om bij het geld van zus haar bankrekening te komen.
Nee, zo makkelijk is dat echt niet hoor.
Neef is namelijk nog minderjarig. Ex, zijn vader, zou officieel dus degene zijn die het geld op zou mogen nemen.
-Op vertoon van zijn ID.
-Mèt een uittreksel van het geboorteregister waarop beide namen van de ouders.
-Èn een uitdraai van het testament register.
-Èn een bewijs dat hij ook de biologische vader is van neef,
-alsmède het bewijs dat neef de biologische vader is van zus.
-Dààrnáást was een uitdraai van het gemeentelijk administratie archief ook nog een absolute must, maar deze uitdraai kun je alleen aanvragen -via een notaris. Zelf kun je deze niet aanvragen.
Nee nee, dat had je gedacht!

Zus en ex hebben nooit een samenlevingscontract gehad, en ook zijn ze nooit getrouwd geweest. Dat schijnt het allemaal wat moeilijker te maken. Verder heeft ex heus zelf neef aangegeven (waarvan ook echt akte;-) maar er is íets niet in orde.
Wat precies, weet niemand precies.
Wat er nu bij de rechtbank lìgt, weet ook niemand precies.
Ex is ooit iets vergeten m.b.t. de voogdij vermoed ik.
Zus heeft het hem ook wel eens gezegd, maar hij weet meer niet wàt het nou precies was.
Neef wordt in september achttien dus ik maak me er niet al te druk om, maar het maakte e.e.a. met betrekking tot het opnemen van haar geld dus wel lastig.

Enfin, uiteindelijk is het dus gelukt. De (dronken?) notaris aan de notaristelefoon (á raison van zoveel eurocent per minuut, tot een maximum van veertig euro per gesprek) mompelde veel , vooral veel onbegrijpelijke onzin, maar op het laatst verstond ik iets als dat hij zich niet voor kon stellen dat de Rabobank het geld níet zou overschrijven als ik een kopie van de rekening van de uitvaart kon laten zien, met bewijs van betaling.
Toen ik dat weer aan de aardige mevrouw van de Rabobank vertelde schoot ze in de lach.
Zo makkelijk ging dat nou ook weer niet. ‘Maar weet je wat, ik ga het met de manager bespreken’.
En twee werkdagen later belde ze me terug.
Jantje.
Zo heette ze.
Uiteindelijk is het dus gelukkig zonder verder al te veel gedoe en kosten gelukt om het bedrag wat de uitvaartverzekering rechtstreeks heeft uitgekeerd op de bankrekening van mijn zus op onze rekening over te schrijven.
Dan nog schiet mijn moeder er behoorlijk bij in.
De bankrekening van zus laten we voorlopig verder maar even voor wat hij is, Jantje heeft alles wat erop stond inmiddels naar onze rekening overgemaakt.

Gister ook maar eens het Academisch Ziekenhuis in Groningen gebeld.
Ik had begin december keurig de brief retour gestuurd waarop ik kon schrijven met welke artsen en/of verpleegkundigen ik een nagesprek zou willen, maar niets meer gehoord.
Ik had erop geschreven dat ik graag zou willen spreken met de neuroloog bij wie ze altijd voor haar controles kwam, en de neurochirurg die haar op 13 november met spoed heeft geopereerd na haar hersenbloeding.
In zus haar voorhoofd zat een luikje van vier bij vier cm.
Een prachtig ruitje was het.
Precies in het midden.

Je vraagt je misschien af waarom ik het niet gewoon kan laten rusten.
Nee.
Ik wil de foto’s zien.
Ik wil, nee, ik móet weten voor Neef, Kylian en mezelf of het misschien een erfelijke aandoening betreft.
Ik wil weten waarom ze niet eerder is geopereerd.
Waarom de lab uitslagen destijds kwijt waren.
-Wat was dat toch een raar verhaal-.
En waarom het zo idioot lang duurde voor ze bij die allergoloog terecht kon.
-of waren díe uitslagen nou juist kwijt?-

Als ze haar niet hadden overgehaald om eerst nòg een gesprek te voeren met de neurochirurg in Groningen voordat ze haar gingen overdragen aan het AMC, had ze dan wel op tijd geopereerd geweest?
Had ik moeten aandringen?
Moeten zeggen dat ze níet naar dat laatste gesprek moest waarop zo werd aangedrongen?
Ik had het al helemaal geregeld hoor, dat ze bij het AMC geopereerd zou gaan worden.

Heb ik te snel ‘oke’ gezegd toen ze zei dat ze toch maar niet naar het AMC zou gaan omdat het anders te druk voor mam en mij zou worden?
Wat als ik bij zus had aangedrongen dat ze wèl naar het AMC zou gaan.
Ze kon zicht slecht verwoorden.
-Afasie, weet u wel? –
Slecht organiseren.
-hersenletsel, begrijpt u wel?-

Hadden ze haar niet moeten waarschuwen dat het risico om te wachten met de operatie tot na haar vijftigste verjaardag op 1 november te groot was?
Hèbben ze dat nadrukkelijk gedaan? (Eric vragen, die ging altijd mee).
Uitstel, uitstel, uitstel.
We wisten toch al anderhalf jaar dat ze geopereerd moest worden?

Allemaal vragen.
Vragen waar ik nu pas echt over na ga denken nu de andere dingen zo goed als geregeld zijn.
Vragen waar ik wakker van lig.

Ik voel me gefrustreerd omdat ik niet de kennis heb om het te begrijpen.
Wat zou ik in godsnaam nou kunnen zien aan die foto’s?
De diverse uitslagen?
Ze kunnen me van alles wijs maken.
Misschien moet ik haar dossier opvragen?
Mag ik dat?
Als zusje zijnde?
En dan?
Wat dan?

Eerst binnenkort maar eens naar dat gesprek.
Ik heb haar neuroloog al eerder telefonisch gesproken -over het AMC- en het leek me wel een aardige man.
Zus vond hem ook wel ‘oké’.

Ja, ik denk dat ik dit toch allemaal maar eens moet proberen uit te zoeken.
Ik wil weten wat er gebeurd is.

Dat ben ik gewoon verplicht aan mijn zus.
Aan mijn Neef.

En aan mezelf.

Wat vinden jullie?

IMG_6389

Advertenties

39 gedachtes over “Ruitenvrouw

  1. Ik vind je een gewéldige zus….. en dat wás je altijd al door je zus te blijven steunen in alles dat ze, soms tegen beter weten in , wilde.
    Je hébt gedaan wat je kon maar zij hield natuurlijk zélf de eindbeslissingen daar kon je niéts aan veranderen.
    Nu alleen nog doen wat nodig is om jezelf de rust te kunnen geven die zo verdient XXX

    Liked by 1 persoon

    • Maar misschien doe ik haar te gewoon veel te kort Riet. Door het te laten. Ik ga gewoon naar het gesprek. Dat eerst. Daarna zie ik verder. Misschien eerst ook haar mand met medische correspondentie maar eens door nemen. Heb ik allemaal al bij elkaar gezocht.

      Like

      • Misschien heeft je zus zichzélf tekort gedaan, maar dan toch het idee dat het goed was wat ze deed.
        Het was gewoon háár leven en zij besliste zodat jij haar niet te kort gedaan kúnt hebben omdat je haar in alles steunde.
        Ik snap dat je veel vragen hebt , kan ook geen kwaad te proberen daar een antwoord op te krijgen maar je zult nooit weten óf de operatie een succes geworden zou zijn, . Het was niet niks dat er moest gebeuren in dat al zo gehavende hoofd en wie weet had ze nog véél slechter uit die operatie gekomen dan ze ervoor wás.
        De “oude”zou ze ook bij een geslaagde operatie niet meer geworden zijn en misschien was deze onverwachte dood voor háár nog scenario waar ze zelf vrede mee gehad zou hebben.

        Like

  2. Als jij je ergens in hebt vastgebeten, krijgt niemand het meer los! Geweldig, hoe je, zelfs nu nog, vecht om de “waarheid” boven tafel te krijgen. Ik snap wel heel goed wat je bedoelt met uitgestelde rouw: je hebt er nu gewoon nog de tijd niet voor.
    Maar, Narda, denk je ook wel een beetje om jezelf? Je hebt eigenlijk een heel groot Valentijnsboeket verdiend!

    Liked by 1 persoon

  3. Als ik je stukje lees snap ik dat je alles wil weten over je zus, maar ik lees ook dat het je veel energie kost en nog gaat kosten. Denk je ook een beetje aan jezelf? Je hoeft het niet voor je zus te doen, die is nu op een plek waar ze de waarheid weet. Of in ieder geval op een plek waar het haar niet meer uit maakt wat er gebeurd is. Dat je het doet voor Neef en jezelf is goed, zolang je ook maar rekening houdt met je eigen gezondheid. Er zijn meer mensen die op je rekenen zoals je moeder, Rem en Kyl.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ben het wel met Adam op Verkenning eens… het klinkt als iets dat heel veel energie gaat kosten voor waarschijnlijk onvoldoende bevredigend resultaat en misschien nog meer frustratie. Maar misschien is het voor jou een manier om ermee om te gaan en het nog niet af te hoeven sluiten. Daar kunnen de bloglezers die je niet persoonlijk kennen eigenlijk weinig zinnigs over zeggen natuurlijk, iedereen zal hier op een eigen manier mee om gaan en zich er vroeger of later in moeten berusten. Eventuele erfelijkheid is natuurlijk een ander verhaal. Sterkte.

    Like

  5. Ik begrijp je volkomen! Ik heb nu al honderden vragen en bedenkingen bij alle keuzes die ik ooit heb gemaakt, maar lieve schat, vergeet nooit dat je al die keuzes hebt gemaakt zonder de kennis die je nu hebt en dat alle keuzes zijn gemaakt met liefdevolle intenties. Je moet verder doen wat jou rust geeft en waardoor je verder kunt. Ik denk aan je.. Dikke kus

    Liked by 1 persoon

  6. Wij stonden er met onze neus bovenop bij mijn moeder en dan nog weet/begrijp je het niet.Ik denk dat je gewoon door deze fase heen moet….maar als het jou geruststelt Xxxx Prachtige foto….

    Liked by 1 persoon

  7. Ik vind dat je sommige dingen maar kan afsluiten als het verhaal compleet is. Alle informatie die jij dus nodig hebt om het verhaal compleet te maken, ga daar gerust achteraan. Misschien geven ze niet de correcte informatie, maar als het verhaal klopt dan kan jij het rouwproces verder laten doorgaan en ooit afsluiten. Heb je geen antwoorden wordt dat een pak moeilijker. En dat afsluiten, dat ben je ook aan jezelf en je naasten verplicht.

    Like

  8. Zeer herkenbaar. Ik had hetzelfde bij het overlijden van mijn broer Piet in het ZMC (waar ik toch al een bloedhekel aan heb). Ze hadden hem voorgespiegeld dat hij (daar waar zijn slokdarm door de reuma was vergroeid zodat hij ademhalingsblokkades kreeg) een apparaat kreeg om te kunnen ademen. Het kwam maar niet. Niet erg zei de dokter, als de blokkades maar minder dan 20 seconden zijn. Ze waren ongeveer 15 seconden. Niks aan de hand dus? Jawel, want op een ochtend stopte zijn hart ermee. Weg Piet.
    Later zei de dokter dat er natuurlijk geen goed apparaat voor hem was. Hij moest toch wat?

    Ik heb geen vragen meer. Ik heb het een plek gegeven want ik wil mijn leven niet laten leiden door negatieve gedachten. Maar dan moeten ze niet al te veel vragen want dan komt er alsnog veel bij me naar boven.

    Like

      • Maar Narda, je moet gewoon doorgaan tot je tevreden bent of totdat het niet verder kan. Dan heb je later het gevoel dat je er alles aan hebt gedaan. En dan ook afsluiten want je kan niet tot je dood met al die blokken om je been blijven rondlopen. Dan vergeet je te leven.

        Liked by 1 persoon

  9. Ik begrijp heel goed dat je dat allemaal wil weten, ik zou het musschien ook wel willen in jouw plaats. Aan de andere kant zou ik me afvragen wat voor zin het heeft, meer te weten… Je lijkt er jezelf mee te kwellen en je krijgt haar er niet mee terug… Doen hoe je het aanvoelt! Sterkte he, zullen geen makkelijke gesprekken zijn…

    Liked by 1 persoon

  10. Ik heb je lange relaas weer met pijn in mijn hart gelezen, Narda, en ik begrijp het hele proces. En ik begrijp dat gevoel van die onderste steen die boven moet komen.
    Mijn gevoel over dit alles laat zich het best verwoorden in één woord: LOSLATEN. Met loslaten maak je ruimte. Voor jezelf. Ruimte die je hard nodig hebt, ruimte waarin er plaats is voor nieuwe kansen in je leven. Want jij moet door.
    En vechten om de waarheid naar boven te krijgen is nog altijd vechten. Strijd! Laat het los. Laat je niet pakken door een schuldgevoel – er zijn geen schuldigen – of misschien wel duizend schuldigen – maar het zoeken ernaar belemmert je om verder te leven.
    Bij mij schreef je gisteren nog zo mooi in een reactie: “Wat hebben jullie samen gelééfd zeg. Diep respect voor alle lef van jullie beiden. Een voorbeeld!” Doe het ook. Neem het leven en de dood zoals het is. HET IS. En dat is goed, want er valt niets aan af te dingen. Lééf.

    Maar ik ben jou niet, dus neem mijn spontane reactie hier maar gewoon ter kennisgeving aan, als het voor jou anders voelt. Want het is natuurlijk wel jouw leven. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  11. Je doet er denk ik wel goed aan om uit te zoeken of het erfelijk is of niet, maar verder zou ik het laten rusten. Zelfs een gesprek met haar neuroloog zal meer vragen oproepen dan beantwoorden. Maar misschien geeft het rust in je hoofd en dat is veel waard.
    Tegenstrijdige gevoelens – ook boosheid – horen bij het rouwproces. De woorden van Adam vind ik de mooiste: doe wat je kan, zolang het geen obsessie wordt en denk ook om jezelf.
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  12. Als het jou rust kan geven om die antwoorden te gaan zoeken, moet je het zeker doen. Ik zou het waarschijnlijk ook willen weten, maar zou er ook rekening mee houden dat ik nooit de antwoorden zal krijgen waar ik naar zoek, gewoon om mezelf voor teleurstelling te beschermen.
    Want ook jij weet dat veel artsen nu eenmaal niet altijd de meest communicatieve mensen zijn.
    Succes en houd je zelf goed in de gaten in deze zoektocht

    Liked by 1 persoon

  13. Ik denk dat het héél normaal is dat je jezelf al die vragen stelt, dat maakt ook deel uit van je rouwproces geloof ik. Of de antwoorden je zullen helpen om dit diepe verdriet beter te kunnen verwerken weet ik niet. Misschien wel, misschien niet. Maar ooit ga je door heen je verdriet merken dat je alles hebt gedaan wat je kon voor je zus, misschien zelfs meer dan je kon. En ga je daar vrede mee hebben. Maar nu nog niet, dat kan ook nog helemaal niet. Ik wens je héél veel sterkte, en leef oprecht met je mee.

    Liked by 1 persoon

  14. Ik zou exact hetzelfde hebben, zou ook echt de onderste steen boven willen hebben. Wat het oplevert? Geen idee maar gewoon een gevoel dat je het moet weten. Hoop dat het je gaat lukken om er iets uit te halen meis xxx

    Liked by 1 persoon

  15. Ik had het met mijn dochtertje. Zij had een gaatje tussen haar hartkamers. De cardioloog zei opereren, de kinderarts, wachten tot ze wat sterker is. Maar dat kwam nooit meer. In het begin wilde ik ook uitleg weten waarom. Dus als je zo’n gesprek kan krijgen doen. Heb het een plaatsje gegeven. Krijg haar er toch niet meer mee terug. Maar snap best jouw vragen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s