Valentijnsdag

IMG_6378

fictief
Hij wist het allemaal niet meer zo goed.
Wat spraken ze elkaar nog?
Nog ècht bedoelde hij.
Dat het dan ook ècht ergens over ging.
Twijfels, angsten, dromen, hoop. Dàt soort dingen.
Niet dat gezwets over de boodschappen voor het eten.
Of wiens beurt het nou eigenlijk was om te koken.

Hij trok zijn jas aan.
Het was een vreemde tijd, vijf uur, maar hij moest gewoon weg. Even naar buiten.
-Naar waar dan ook-.
Als hij maar gewoon even weg was.
Even lucht.

Ze keek verstoord op van haar (nou ja, zíjn) IPad.
‘Waar ga jij nou nog heen?’
Ze zat weer een spelletje zat te spelen.
Candy Crush of zo, aan de kleurtjes te zien.
Het was dàt, of Facebook tegenwoordig.
Of de Linda
Het irriteerde hem mateloos.
Hij vond het zo leeg.

‘Nog even gauw wat halen’.
Ze haalde haar schouders op en speelde weer verder.
‘Om zes uur is het eten klaar hoor’.
Zachtjes liet hij de deur in het slot vallen.
Buiten trok hij zijn jas pas aan.
Het miezerde een beetje, maar koud was het niet.
Best lekker eigenlijk.
Hij sloeg rechtsaf.

Wat mankeerde hem nou eigenlijk.
Wat was er nou?
Wat verwachtte hij nou?
Dat ze altijd verliefd zouden blijven?
Altijd gespreksstof zouden hebben?
Ze begreep de helft van de tijd niet eens waar hij het over had.
Of waar hij zelfs maar mee bezig was.
Hij vond het niet eens èrg.
Nee, echt niet.
Ze hadden het verder best goed toch samen.
Een kind, een huis, een auto en elkaar!

God, waarom moest hij nou ineens zo moeilijk gaan doen?
Wat wilde hij nou?
Iedere avond diepzinnige gesprekken voeren aan tafel of zo?
Ze zag hem aankomen met zijn rode wijn.
Maar toch…soms zou het wel fijn zijn.
Gewoon, als ze hem begreep.
-of alleen maar even luisterde-
Nou ja, als hij zijn gedachten gewoon weer eens kon delen met haar.

Zou het nou gewoon overal zo gaan? God voor ons allen, en ieder voor zich?
Of bestonden ze echt, die getrouwde paartjes die al jarenlang samen de meest interessante gesprekken voerden?
Hij geloofde er niets van.
Misschien moest hij de oude Linda’s er maar eens op na slaan.
Hij glimlachte flauw om zijn eigen grapje.

Weet je wàt het was?
Ze hadden gewoon geen plannen meer.
Dàt was het!
Nou ja, natuurlijk gingen ze iedere zomer drie weken naar de camping in Italië.
Dat wel ja.
Maar nìeuwe plannen?
Nieuwe dromen?
Nee.
Die hadden ze niet meer.
Deelden ze in ieder geval niet meer.
Maar hadden ze inmiddels dan niet alles wat ze maar wensten.
Italië beviel toch altijd prima?
Ze woonden hier fijn, gezellige buren, leuke tuin.
Wat vìel er dan nog te dromen?

Ongemerkt was hij bij het winkelcentrum gekomen.
Het was er druk.
Hoe lang was het geleden dat ze samen hier geweest waren?
Meestal ging ze maar alleen.
Voor hem hoefde het niet.
Zelfs de boodschappen deden ze nooit meer samen.
Ach.
Wat eigenlijk wel?

Het was toch ook veel praktischer om je op te splitsen?
Zij hield van winkelen en hij hield van hardlopen.
Nou dan!
Iedereen tevreden toch?
Ja eten, dat deden ze wel meestal samen.
Met z’n drieën natuurlijk altijd aan tafel, maar met z’n tweeën gewoon lekker makkelijk op de bank.
Gezellig toch?
Bordje op schoot.
Voeten op tafel.
Dwdd.

Wat wilde hij dan?
Hij had toch een leuk leven zo?
Af en toe met zijn vrienden in de kroeg.
Of een feestje hier of daar.
Was het de seks dan?
De seks?
Nou, dat zal toch ook wel loslopen allemaal.
Een keer in de twee weken was best genoeg als het aan hem lag.
Dìe tijd had hij wel gehad.

Het kwam vast door dat Valentijn gedoe.
Op de tv.
De radio.
Je werd er mee doodgegooid.
Zelfs op het nieuws werd verkondigd dat bonbons en bloemen dit jaar ‘in’ waren.
Nou, daar deed hij mooi niet aan mee.
Wat een onzin.
Pure commercie!
Alsof je alleen op die dag je liefde zou mogen tonen.
Daar trapte je toch niet in?
Om heel eerlijk te zijn trapte hij er eigenlijk nooit meer in.
Voor haar hoefde het ook niet hoor.
‘Doe maar normaal dan doe je gek genoeg’.

Ooit had hij een keer een roos voor haar gekocht.
Het was tijdens een van hun eerste afspraakjes.
Een knusse pizzeria in de stad.
Ze zaten beneden, in de kelder.
Er hingen talloze wijnflessen in manden aan de wand en tussen hun in brandde een kaars gemoedelijk in een groene fles.
Het zilveren bestek klingelde op de borden.
Er lag een spierwit kleed op het gammele tafeltje.
Ze dronken rode wijn.
Veel rode wijn.
Chianti om precies te zijn.
En ze hadden gepraat.
De hèle avond lang terwijl hun ogen elkaar bijna niet los konden laten.
Uiteindelijk had hij zijn hand voorzichtig op de hare durven leggen.
En toen had de man met de rozen ineens naast hem gestaan.
En hij-looser- was er natuurlijk in getrapt.
‘Tien gulden, idioot. Dat doe je toch niet?!’
Ze lachte.
Hij voelde zich belachelijk.
Uiteindelijk was ze hem nog vergeten ook.
Die roos dan.
Teruglopen wilde ze niet.
Daarna had hij nooit meer iets voor haar gekocht.
Nee.
Zèlfs geen lingerie.

Ze was er ook gewoon geen vrouw voor.
Lingerie.
‘Geef mij maar gewoon Sloggies’.
Voor hem hoefde het ook niet.
-Of wel soms?-

Misschien was het gewoon allemaal wat voorspelbaar.
Dat huwelijk van hun.
Maar wat was daar nou mis mee?
Niks geen gedoe, geen gezeur.
Hij kon doen wat hij wilde.
Nou ja, tot zoverre natuurlijk.
Leven en laten leven.
Prima toch?

Hij bleef staan bij de bloemenwinkel.
Ze zou toch raar staan te kijken als hij nu thuis kwam met rozen.
Of bonbons.
Of lingerie.
Of alledrie.
En zomaar een paar lieve woordjes
op een mooie kaart.
Zou ze lachen?
Hem weer uitlachen?
‘Ach lieverd, dat is toch niets voor ons?’

Nee.
Hij ging het niet doen.
Natúúrlijk niet.
Hij was nou eenmaal niet romantisch en zal het nooit meer worden ook.
Niet vandaag,
En niet morgen.

Vastberaden draaide hij zich om,
-Morgen ging hij gewoon weer lekker hardlopen.-
De eenzaamheid tegemoet.

Advertenties

25 gedachtes over “Valentijnsdag

  1. Diepe emotie

    liefde kan geen liefde zijn waar in het hart de rede domineert
    warme gevoelens negerend
    en lieve woordjes werend
    sommigen helaas worden alleen door zichzelf geëmotioneerd

    Als de muren konden praten….. :0
    Heel knap geschreven, Narda!
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vrees dat het vaker voorkomt dan we willen toegeven. Je zou er eeuwig vrijgezel van blijven. Gelukkig is het met ons nog niet zover, maar als dat wel het geval was dan zou ik op den duur die gezapigheid niet volhouden. Dan maar liever alleen.

    Liked by 1 persoon

  3. Pingback: Laura’s Midlife deel 2 -Interactief!- | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s