Sjeem on me:-(

Vrijdag.
‘En dan mam?’
Nou, als je verdoving werkt dan snijden ze je kaak open en dan halen ze hem er zo uit. Het kraakt een beetje, maar verder voel je er niets van, heus’.
We zijn op weg naar de Heel.
‘Met een nijptang?’
‘Ja, met een nijptang Kyl.
En als het niet wil dan pakken ze gewoon de cirkelzaag er even bij.
Natuurlijk niet.
Gek!’

Terwijl Kyl in de behandelkamer zit, sterf ik duizend doden.
Mijn god wat duurt het lang.
Ik was toen toch zo klaar?
Hoor ik nou een gil?
Zal ik eens vragen aan de assistente waarom het zo Allejezus lang moet duren allemaal?

Na veertig (!) minuten komt het slachtoffer eindelijk weer naar buiten.
Nu alleen nog maar een oorcorrectie in februari en de andere verstandskies in maart.
Phiew.

’s Avonds.
Nadat ik mam naar huis heb gebracht kijken Rem en ik sinds tijden weer eens naar een film. ‘Marley and Me’.
Dacht dat het een comedy was.
Op het laatst zitten we in stereo te janken op de bank.
Rotfilm!

Wat is dat toch?
Wat zit de menselijke geest, nou ja, mijn geest dan toch zeker, toch raar in elkaar dat ik amper huil als mijn dierbaren ziek worden of overlijden, terwijl de dood of ziekte van een huisdier me echt ‘stuk’ krijgt.
Het lijkt wel alsof dat wèl in één keer binnenkomt, terwijl het verdriet van het verlies van mijn vader en zus maar heel gedoseerd bij mij binnen komt.
Af en toe word ik overweldigt door verdriet. En dan zet ik het op de een of andere manier weer opzij in mijn hoofd.
Niet bewust hoor.
Dat gaat vanzelf.
Ik denk dat het zelfbescherming is of zo.
Als het voor de volle 100% bij me binnen zou komen, zou ik niet meer kunnen functioneren denk ik.
Niet meer voor mijn moeder kunnen zorgen.
De natuur heeft het vast daarom zo bedacht.
Of zit het anders?
Wie het weet mag het zeggen.

Zaterdag.
Het is prachtig weer. Rem en ik besluiten de route te lopen naar het plekje waar we een klein gedeelte van de as van zus willen uitstrooien.
Het is voor een groot deel onverhard.
Glibberig.
Modderig.
Sommige stukken zijn echt geen doen voor Scotty (mams scootmobiel).
‘Dan moeten we voorstellen dat we het zonder haar gaan doen’.
Het zit me niet lekker.
‘Misschien kan ik hier zelf over een tijdje ook wel niet meer komen op eigen kracht’.
Het gaat nu best goed met mijn gewrichten maar voor hetzelfde geld zit ik (vanwege de poly artrose) over een jaar of wat in een rolstoel. Daar kun je je misschien niets bij voorstellen als je gezond bent, maar de herinnering aan de pijn in mijn lijf ben ik echt niet vergeten. Een jaar geleden had ik dit stuk echt niet kunnen wandelen. Pas tijdens de vakantie in april met zus en mam in Spanje ging het lopen ineens wat beter.
En dan? Stel je voor dat ik dan behoefte krijg om naar het plekje te gaan waar ik zus weet? Dan kan ik er niet eens heen.
We gaan op zoek naar een ander duin. Een duin waar mam en ik altijd dichtbij zullen kunnen komen, no matter what.

Na dit besluit drinken we koffie bij het haardvuur bij ‘de Deining’. Daarna een lekker rood wijntje. En nog eentje. Vooruit nog maar één. We hebben het beregezellig met een stel uit Zaandam.
Nog ééntje dan?

Zelfs zó gezellig dat ik niet eens gezien heb dat Kylian me probeert te bellen.
En zelf denk ik er eigenlijk ook niet aan om hem even te bellen.
-Zoiets vergeet je toch niet?-

Ik lig alweer een tijdje wakker als ik hem om half vijf thuis hoor komen.
‘Waarom nam je nou je telefoon niet op mam?’
Hij heeft helemaal gelijk.
Zo gaan we hier niet met elkaar om.
Wat is dit nou?
Ik voel me rot.
Wat ben ik nou voor moeder?
Sjeem, Sjeem, Sjeem on me!

IMG_6235.JPG

Advertenties

24 gedachtes over “Sjeem on me:-(

  1. Wees niet te hard voor je zelf, dat soort dingen gebeuren. Het is niet dat je bewust de telefoon niet opnam. Jij hebt ook recht op een leuke tijd.
    En dat je treurt om het verlies van dierbaren kan iedereen hier op jouw blog lezen. Het verdriet uit zich niet in tranen maar in een stille boosheid alleen leesbaar in de blogjes die je schrijft. Als die boosheid wat wegzakt dan komen die tranen misschien van zelf.

    Liked by 1 persoon

  2. Tranen komen als ze daar zelf zin in hebben, zo lijkt het. Dan is het maar zo. Op welk moment je huilt, doet er niet veel toe, jouw emoties zijn er en die uit je op welke manier dan ook.

    Oh ja, en het is “gedoseerd” (van dosis > doseren) ipv gedoceerd (dat woord bestaat ook, maar komt van docent > doceren > gedoceerd). En je wordt overweldigD. Omdat het een voltooid deelwoord is van overweldigen, als je de verleden tijd neemt, is het overweldigDe, en zo weet je dat er een D moet op het eind.
    Niet dat ik het erg vind, die foutjes, dat weet je al hé!! 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Ongezien fragiel

    gedachten
    en gevoelens,
    van het mens-zijn de achillespezen

    bron van tranen
    die zich een weg banen

    over bleke wangen
    van een ogenschijnlijk
    keihard, doch o zó breekbaar wezen

    Lenjef

    Like

  4. Niet voor niets zeggen ze dat leven het meervoud is van lef. Lef om door te gaan als het pijn doet. Lef om op te schrijven – en te delen – wat er met je gebeurt. Het komt altijd weer goed met mensen die lef hebben.

    Like

  5. Misschien was je wel gewoon even “een mens” met, net als ieder ander zo heel af en toe iets dat je anders gedaan zou willen hebben….. je hebt in ieder geval wel héél veel redenen om een klein momentje van onachtzaamheid te kunnen hebben zonder dat het je bedoeling is.

    Liked by 1 persoon

  6. Marley and me vond ik een fijne film.
    En dat mobieltje hoeft niet elke keer beantwoord te worden denk ik dan. En je kunt moeilijk iets beantwoorden dat je niet zag. Te streng zijn voor jezelf (of voor anderen) is niet noodzakelijk goed.

    Liked by 1 persoon

  7. Rouwen gaat in fases. Ik heb het vanmiddag nog van een deskundige in de krant gelezen. Na de boosheid en opstandigheid komt “pas” het verdriet. Jouw leven is overvol. Misschien heb je te weinig stilte voor jezelf?
    Je bent juist zo’n lieverd en zorgzaam mens! Geen schuldgevoel, hoor.
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  8. Het is je vergeven, zo vaak zal dit toch niet gebeuren denk ik zo maar.
    ik herken het gevoel wat je beschrijft dat het verdriet niet helemaal opeens komt en dat dat maar goed is ook. Ze zeggen tegen mij ook wel eens hoe kon je verder leven nadat je drie kinderen had verloren. Maar dan vind je andere krachten, andere dingen of het niet helemaal tot je bewustzijn doordringt, ik weet het niet. Het lijkt nu na zoveel jaren soms of het nog zeerder doet dan toen.

    Liked by 1 persoon

  9. Je bent te hard voor jezelf meis, je bent een top moeder als ik je verhalen lees maar je bent ook mens onthoud dat!

    Trouwens dit was echt spot on:
    Ik denk dat het zelfbescherming is of zo.
    Als het voor de volle 100% bij me binnen zou komen, zou ik niet meer kunnen functioneren denk ik.

    Zo zit het idd in elkaar, anders zou je echt niet meer door kunnen en dan helpen zielige films of andere momenten even de druk van het ventieltje te halen. Knuffel meis xxx

    Like

  10. Het kan iedereen wel eens gebeuren dat ze de telefoon niet horen, hoor! Ik denk niet dat het zo’n ramp is.
    De menselijke geest is eigenlijk wel een speciaal iets. Voor het een zit je zo te janken, het ander komt in dosissen. Misschien is het inderdaad het afweersysteem van je geest die ervoor zorgt dat het allemaal rustig binnen komt…

    Like

  11. Een telefoontje missen kan altijd. Mijn kind is zelfs verbaasd wanneer ik meteen opneem of een app-je lees (en beantwoord).

    Het niet ineens vol al het verdriet binnen laten komen wanneer een geliefd persoon overlijd is een ingebouwd iets van moeder natuur. Als het verdriet in een golf binnenkomt kan je er gek van worden en er zo in opgezogen worden dat je nooit meer licht gaat zien.
    Vandaar dat er vaak ook kwaadheid bij zit. Kwaadheid maakt dat het verdriet gedoseerd tot je komt.

    ps. Huilen om Marley is ook huilen om je vader, je zus…
    Da’s een ‘veilige’ uitlaatklep…

    Like

  12. Rouwen kun je niet in één keer… in een maand… in een jaar… Iedereen heeft zijn eigen tijd nodig!
    Maakt niet uit dat je een keer je telefoon niet opnam hoor, ik leef er ook niet mee en mis best vaak een oproep of een appje of een smsje. Jammer dan… als het belangrijk is bellen ze wel terug denk ik dan! Deze tijd had jij zelf even nodig! En dat mag!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s