Het huis van Zus

Zondag.
Winschoten, in het huis van zus.

Rond twaalf uur zijn we er.
Ik was er al bang voor.
Rem niet. Die kon het zich niet voorstellen dat iemand zo laag zou zijn om de geiser weg te halen. We hadden het nog zo gezegd tegen de buurman van nummer 10 die er op zat te azen en ook al in een onbewaakt ogenblik dat Rem en ik even in her stadje een broodje gingen halen de kachel had weggehaald. Ook tegen Corine en tegen Eric hadden we het nog zo gezegd ‘De geiser mag Niet Weg van de inspecteur van de woningbouw!’
Punt was dat de katten wel in de bijkeuken hun eten kregen. Bovendien hadden we daar wat slaapplekjes voor ze gecreëerd.
Eric hadden we de sleutel toevertrouwd van de achterdeur.
De deur tussen de bijkeuken en keuken hadden we vervolgens afgesloten met een hangslot.

Maar goed.
De geiser dus weg.
Sommige mensen gaan echt over lijken.
Dat wij nog warm water nodig zouden hebben om schoon te maken interesseert ze geen bal.
De sleutel van de achterdeur was trouwens ook in geen velden of wegen te bekennen.
Zwanet, die voor de katten zorgde wist van niets.
Ook niet wat de geiser betreft.
‘Ik loop wel even naar nummer 10 hoor’, zei ze.
Nummer tien zijn naam was Haas.

Eric en Marjan deden niet open. Eric nam niet op.
Aangifte doen?
Wat had het voor zin.

Met twee gieters vol warm water van Zwanet beginnen we aan de schoonmaak klus.
Verstand op nul en doorwerken. Zwanet ruimt ondertussen de bijkeuken leeg. Alle katten hebben inmiddels een nieuw huisje gelukkig.

Tot half vijf zijn we bezig met stickers verwijderen, spijkers verwijderen en schoonmaken.
7,5 jaar geleden hebben we deze klus ook al samen geklaard. Ik ben zo dankbaar dat Rem er is, dat ik dit niet alleen hoef door te maken allemaal, dat hij het allemaal begrijpt.

Een bakje koffie tussendoor had wel lekker geweest, maar het nieuwe Dolce Gusta apparaat van zus was ook foetsie.
Nou ja….we hadden toch geen water.
Zelfs geen koud water.
Gewoon doorwerken.

Voor we weggaan lopen we nog even bij Marjan langs.
Ze is druk bezig met de kerstspullen. ‘Let niet op de troep hoor’.
Marjan is ook verbijstert dat de geiser weg was.
‘Wie doet nou zo iets?’
Eric hebben we niet gezien.
Willem van Zwanet trouwens ook niet.
Jammer.

Half zes zijn we in het hotel. Eerst maar eens douchen.
Zelfs na het douchen voel ik me nog vies. Rem heeft hetzelfde.
Dan is het tijd voor een wijntje.
En een heerlijk diner, dat hadden we wel verdient.
Als ik Kylian bel zit hij gezellig even bij oma. Lief kind heb ik toch…
Hebben wìj toch;-)

We praten lang en veel.
‘Vind jij het raar als ik foto’s op mijn blog plaats van zus haar huis?’
Rem vindt van niet.
‘Het ligt er toch aan met welke reden je het doet’.
Volgens hem is mijn reden goed:
Ik wil ze plaatsen om duidelijk te maken wat hersenletsel met een mens kan doen.
Mensen die zus alleen van vroeger kenden, hebben een heel ander beeld van haar.
Zij begrijpen ook niet hoe hard ik heb geprobeerd om haar ‘te redden’.
Dachten misschien dat zus helemaal niet gered hoefde te worden.
Begrijpen misschien niet dat ik boos ben dat mijn ouders jarenlang Zus hebben gesponsord. Ook al begrijp ik het ook, en vind ik het vreselijk zielig, het is op zijn minst naïef. 100 euro per maand.
Twee keer een vakantie hebben ze verdorie betaald voor haar, terwijl ik -als alleenstaande moeder met een baantje van 24 uur als telefoniste- dat zelf op mocht hoesten. En we gingen samen hoor, zus en ik.
Ik zeg niet dat ik precies hetzelfde had moeten krijgen als mijn zus, dat had ik ook niet gewild, maar ik vind 20 euro per jaar voor mijn verjaardag wel ietwat karig in vergelijking, of mag ik daar soms niet even over klagen?
Goed, dat is er uit.
Ook tegen mam heb ik op plogdag mijn hart gelucht.
‘Kind, we wisten het niet. Dan had je er om moeten vragen!’
Gek.
Vroeger werden kindjes die vragen altijd over geslagen.
Maar nu hou ik daar voor altijd over op. Ik zou er alleen maar verbitterd door raken. Wat schiet ik er mee op?

Goed. Wat wil ik dan door die foto’s te plaatsen zul je je af vragen.
Geen medelijden.
Ik wil begrip.
Niet alleen voor mij.
Ook voor mijn zus.
Ik zal foto’s plaatsen van haar eerste huisje waar ze woonde voor ze de kolder in jaar kop kreeg en naar Groningen vertrok, en foto’s van nu.

En dan is de vraagstelling als volgt:
Hoe kan iemand die zo verantwoordelijk, en burgertrutterig was als mijn zus, zo veranderen.
Drugs?
Of heb ik gelijk en heeft ze gewoon een TIA gehad zonder dat iemand dat ooit gemerkt heeft?
De Zus van Vroeger raakte namelijk al volledig over haar toeren toen ze mij een keer een joint zag roken, eerlijk waar!

Maar goed, straks komt eerst Ex om tien uur nog een keer met de bus (die Sandra en Leo weer zo lief beschikbaar hebben gesteld;-)) de rest van de troep halen. De koelkast staat nog steeds in de achtertuin en ook ligt er nog veel hout dat de vorige keer zo gewenst was, maar nu toch rot blijkt te zijn (zoals Rem toen al zei), en dus gewoon is blijven liggen.
-Marjan zei dat Eric het vanmorgen wel zou komen halen, maar het risico dat het voor 13:00 niet weg is nemen we maar niet.-
Het ijs in de vriezer, wat bij zus gewoon 15 cm over de keukendeur door had gelopen, de vriezer kon niet meer dicht) was er trouwens nog niet uit.

Het schoonmaakwerk is ook nog niet klaar. Zie je hoe ik sta te popelen? Marjan had gister lief aangeboden me vandaag te komen helpen, maar die kampt nu met kiespijn.
‘Ik neem wel twee paracetamol en dan trek ik het wel hoor’. Nou, kiespijn is zo naar, dat wil ik haar ook niet aan doen.

Om 13:00 komt de inspecteur van de woningbouw vereniging.
Nou, ik ben benieuwd.
Wish us luck, want de kosten komen voor zus haar zoon van 17.
Maar dat doen we natuurlijk niet, dat begrijp je.
Drie maal raden wie het wel kan betalen.
Daarna eventueel nog aangifte van diefstal doen en dan mogen we gelukkig weer lekker naar ons eigen fijne gezellige huis.

Vanavond dus wat foto’s.
Als je ze niet wilt zien kijk je gewoon niet.

Advertenties

23 gedachtes over “Het huis van Zus

    • Beste anoniem,

      Het is vast lief bedoeld, maar ik zou graag weten wie me sterkte wenst.
      Als je niet wilt dat anderen weten dat je hier leest, kun je bij ‘brievenbus’ eventueel mijn emailadres vinden.

      groetjes, Narda

      Like

  1. Aangifte zou ik zeker doen. Je schiet er misschien niets mee op, maar je hebt er ook niet zo veel last van. Het zijn niet jouw buren, ze zullen dus ook niet bij jou komen klagen dat je de politie op ze af hebt gestuurd. En waarschijnlijk zal de woningbouwvereniging een aangifte eisen.
    Sterkte met het schoonmaken, en ik zal duimen voor een goede afloop.

    Like

  2. Wat zullen jullie blij zijn als jullie klaar zijn met het huis.Triest zoals het leven van je zus verlopen is,snap het wel van je ouders.Denk dat je als ouders altijd jezelf de schuld geeft van zoiets.Ik zie alles al helemaal voor me door hoe je schrijft hoor,dus ik zou nog even goed nadenken over de foto’s.Is goed bedoeld hoor Xxx

    Like

  3. Aangifte doen. Nu zal het je een zorg zijn. Je hebt wel belangrijkere dingen aan je hoofd. Toch denk ik dat je er spijt van krijgt als je het niet doet. Het is schofterig en onmenselijk gedrag en als je ooit het vermoeden hebt wie die geiser heeft, ik ga ‘m persoonlijk uit dat huis halen. Idioten.

    Sterkte meid.

    Like

  4. Wat een gedoe zeg, zomaar spullen stelen van een ander. Het is niet van hen, daar moeten ze maar met hun pollen van blijven of die persoon nu wel of niet gestorven is. Gemeen is het!

    Ik begrijp wel ergens hoe je praat over je zus. Ik zie geen kwaad woord, enkel bekommernis en een klein beetje onrechtvaardigheidsgevoel. En waarom ook niet? Soms is het leven niet rechtvaardig, ook niet als het over familie gaat. Ik denk alvast niet dat je het slecht bedoelt.

    Like

  5. Zéker aangifte doen ,diefstal is diefstal en dit is al helemaal lullig omdat ze kunnen weten dat jullie voor de kosten opdraaien!
    Doe met de foto’s gewoon waar je zélf behoefte aan hebt, we hóeven niet te kijken als we niet willen!
    Drugs doen vreemde dingen met mensen en hersenkwalen óók! Het doet er nu niet meer toen wat er het eerst was dus laat maar!
    Je ouders hadden door de afstand te weinig oog voor “waar zus mee bezig was” maar het gaat helaas vaak zo in gezinnen dat wie zichzelf zo goed en zo kwaad als dat gaat probeert te redden de dupe wordt van hen die overduidelijk laten weten dat het ze niet goed gaat en om hulp vragen…. en dan”blijft het toch je kind” !

    Like

    • Lieve Riet, het doet er juist wel Zo Ontzettend toe wat er het eerst eens voor mij, en helemaal voor mijn neef. Terug krijgen we haar er niet mee, maar de zus die ze was ‘Voordat’ wil ik recht doen. Dat is wat ik nog kan doen. X

      Like

      • Zodra iemand verslaafd is aan drank of drugs verslaafd is, of misschien wel zichzelf uithongert is dat óók een ziekte die buiten de wil om van de “patiént “in de hersenen tekeer gaat . Ik begrijp wel dat voor jezelf het gevoel zoekt dat Zus er niets aan kon doen maar ook een tia kán veroorzaakt worden door “verkeerde eet en drink gewoontes’. Het blijft dus hoe dan ook een beetje “het kip of het ei” afweging.

        Like

  6. Heftig allemaal hè Nar? Je wil zo graag dingen begrijpen en stap voor stap analyseren. Het Hoe en Wat en Waarom. Zou het niet een natuurlijk iets van ouders zijn, om zich altijd iets meer te bekommeren om het kind dat het het allermeest nodig heeft? Het ‘zorgenkind’ krijgt vaak iets meer aandacht wat op zich logisch is – de sterke redt zich wel.

    Dat van die geiser is natuurlijk schunnig. Schandalig. Treurig. Hoe diep kunnen sommige mensen toch zinken…

    Like

  7. Alsof leeghalen en schoonmaken nog niet genoeg is, jatten ze ook de spullen nog weg. Daar heb ik maar een woord voor: asocialen. Met of zonder drugs, maakt niet uit.
    Ik zou het af laten hangen van hoe de woningstichting het opvat. Als die heel moeilijk gaat doen over de gestolen geiser, zou ik aangifte doen. Anders niet. Je haalt je zoveel op je hals…
    Je ouders hebben niet één lijn getrokken in de opvoeding en dat is heel jammer. Om zoiets zou een mens een familieruzie kunnen krijgen.
    Liefs en een knuffel

    Like

    • Och ja Kakel, dat was ook nog wat. Aangifte kon niet, daar oor had ik een afspraak moeten maken. Politie was wel begripvol hoor. (Ze kennen de straat). We besloten het te melden bij de fa waar ze hem van huurde. Hele zoektocht, en opeens stonden we binnen in de kantine van het personeel van de voedselbank. Fa bleek al 400 jaar failliet te zijn.
      Dus uiteindelijk ook geen aangifte gedaan.

      Like

  8. Narda, dat je niet totaal uitgeput bent verbaast me gewoonweg. Al die emoties, al die vragen, en dan ook nog dieven.
    Ik kan me wel voorstellen dat je graag wilt weten wat er nu was met je zus.
    Vragen blijven spoken, misschien wel het beste bij je eigen gedachte te blijven, omdat jij haar goed kende, en het idee van een tia had.

    Overigens- maar dit geheel terijzijde- is er bij mij ook een dergelijke metamorfose ontstaan. Eerder was ik pietje precies, kon alles blind vinden. Nu is het een chaos, en dat heeft meer te maken met wanorde in mijn hoofd door emotionele gebeurtenissen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s