‘Laat me…’

Zondag
Ik besluit alvast een oproep voor de katten op FB te doen. Ik heb geen beter idee. Ik weet dat zus het afschuwelijk zou vinden als ze in het asiel zouden eindigen. Inmiddels hebben er twee mensen gereageerd die wel een poes willen, en is mijn status 26 keer gedeeld, dus ik heb goede hoop, zeker nu Marjan ook een oproep heeft geplaatst die al een x aantal keer is gedeeld.

Als ik beneden kom ligt de hele rafel bezaaid met stapeltjes papieren. Zus bewaarde alles. Zelf stort ik me weer op de foto’s, brieven en kaarten.
Er zijn zoveel mooie foto’s van haar dat we deze tijdens de muziek momenten graag willen laten vertonen. Ex zal de slide show maken. We zoeken alleen nog iemand die deze voor ons zou willen afspelen. Esther van MM vertelde dat we hier zelf verantwoordelijk voor zullen zijn. Ex zal bij neef moeten zijn natuurlijk. Bovendien wil hij wat zeggen.
Dat wordt wel erg druk dan voor hem.

Om twaalf uur zijn we bij Memento Mori.
Nicht C. heeft me een berichtje gestuurd met de vraag of ze zus misschien even mag zien straks. Ik vind dat zelf wel fijn, kan ze mooi beoordelen of ik het goed heb gedaan.

Direct als ik bij Zus ben weet ik dat ik het goede doe. Ik krijg direct een gevoel dat ze zoiets denkt als: ‘Hehe, ben je daar eindelijk met mijn kleren!’
Over wat Marjan en ik hadden uitgezocht was haar reactie voor mijn gevoel meer zoiets van ‘Nou, het mot maar he?!’
Na een dik half uur ligt ze aangekleed op de tafel.
Nu mag Rem even komen helpen.
Met ons drieën tillen we haar heel voorzichtig in de kist. Het is precies dezelfde als pap.

Als Rem weer weg is leg ik de puntmuts van haar vest over haar nek. Hoog over haar voorhoofd (waar de operatie wond zit) doen we het shawltje als een bandana wat ze om had donderdag. Haar dreadlocks draperen we links naast haar. Esther heeft ze met de dikke zwarte band weer netjes bijeengebonden terwijl ik zus haar hoofd op tilde.
Als het vest (toch maar) dicht is, is er nog net een mooi kantje te zien en van de koperen punt die aan een veter om haar nek hangt.
Dan beginnen we met de make up.
Eerst rouge.
Dan groene oogschaduw.
Wat ben ik onzeker.
Als ik eindelijk denk dat het echt niet beter kan nu, vragen we nicht en Rem even binnen.
Allebei vinden ze het helemaal Zus.
Het is goed zo, alleen nog even wat mascara, dan zijn we klaar met de make up.

Als we de koperen armbanden ook om hebben gedaan vouwt Esther haar handen en drapeert zus haar eigen rozenkransje erover heen.
Ook net als pap. Het grote
(loodzware!) Mariabeeld neemt ex donderdag mee, dat paste niet meer in de auto. We zetten het naast de kist.
Haar eigen grote houten kruis laten we nu wel bij haar.
-Misschien geven dit soort dingen mensen troost. Vandaar dat ik dit meld-.

Als we afscheid nemen van zus lijkt alsof ze tevredener is.
Eindelijk weer een beetje zichzelf.
Ik heb zelfs wat van haar luchtje op gedaan.
Goed zal ik het natuurlijk nooit doen als kleine zusje, maar dat wist ze van te voren, en toch wilde ze dat ik het zou doen.
En dussss.
‘Dan doe je het er maar mee, he zus?!’
Dat zeg ik niet, maar dat denk ik.
(Zo praatten wij altijd tegen elkaar, dus denk nou aub niet dat ik een ongevoelig ben of stapel mesjogge, hoewel je dat ondertussen wel zou worden van al die narigheid. Ik laat het in het midden).

Na een kop koffie keren we huiswaarts. Nicht C. zetten we onderweg af.
Thuis ga ik verder met de foto’s.
Als Rem -voor vandaag- klaar is met de administratie liggen er een stuk of wat mappen op tafel met op de kaften in keurige nette letters geschreven wat er in zit.
-Had ik al verteld dat Rem een Maagd is?-
Hij gaat boodschappen doen, haalt mam op en kookt even later boerenkool voor ons.
Zus was gek op boerenkool.
Gewoon met uitgebakken spekjes en azijn en een beetje ketchup er door.
Kyl is aan het werk.
Een beetje afleiding kan geen kwaad.

Ik lees berichtjes voor. Wat ex voor zus op FB heeft geplaatst vind ze prachtig. Ook de berichten van Marjan, Eric, Martin, Kaja vindt ze mooi.
En de foto’s die geplaatst worden ook. Verder lees ik heel veel berichtjes voor die ik via de Messenger, whats app en mail heb gekregen.

Dan lees ik het verhaal van Zus voor wat zij zelf geschreven heeft.
‘Wil je dat alsjeblieft voorlezen op de crematie Narda?’

Dan praten we over de bloemen die Shanna, de schoondochter van mijn nicht H. gaat verzorgen.
We zijn het er allemaal over eens dat de bloemen een bonte kakofonie van kleuren moet zijn en niet te stijf.
‘Denk maar hippie style Shanna’.

Ja.
Hippie style.
-Hoe kan het anders? –
Mijn gedachten hierover voelen goed.
Des te bonter en voller des te beter!
Esther vertelde dat er een schildersezel in het crematorium is.
Ik ga neef vragen of we het laatste schilderij van zus daar mogen zetten.
-Want dat moet hij wel fijn vinden natuurlijk-
Mam vindt het een heel mooi idee.

Mam heeft ook al nagedacht over de muziek.
Een liedje van Claudia de Brei doet haar denken aan de relatie tussen pap en zus samen.
We luisteren er naar.
‘Mag ik dan bij jou?’
De tranen biggelen over mijn wangen: Vroeger, als kind zijnde vroeg ik dat vaak aan haar.
Ze was Mijn Grote Zus die alles kon, alles wist.
Neef weet geen muziek te verzinnen
‘Ze hield wel van vrolijke muziek’.
Hij wil dat vrienden van zus wat kiezen, en dat willen mam en ik ook sowieso.
We gaan het Eric vragen, die is immers haar beste vriend.
‘Weet je nog dat we muziek uitzochten voor pap met zus?’
Ze weet het nog.
Het is ook maar elf maanden geleden natuurlijk.
Wat hebben we allemaal niet beluisterd?
Armand vond ze mooi.
‘Ben ik te min’.
Maar volgens mij ook Ramses Shaffy en Liesbeth List.
We luisteren.
Ja dit moet het worden.
Ex (namens neef) is het 100/% eens.

Als ik mam thuis breng hebben we het er nog even over.
Van haar weet ik nog wel wat ze zou willen.
Daar was ik toen ook veel meer op gefocust natuurlijk.
Voor de zekerheid check ik het toch nog even.
Ik heb het er maar druk mee.

In bed vind ik op YouTube de versie van het nummer gezongen door Wende Snijders.
Die komt keihard bij me binnen.
Raak!
Wat mij betreft is dit het.

Ja.
Ik schrijf.
Openhartig.
Noem de dingen bij hun naam.
Het is mijn manier om hier mee om te gaan.
Met de mening van sommige anderen kan ik nu geen rekening houden.
Gelukkig is er veel begrip, zelfs aanmoediging om vooral te blijven schrijven.
Voor de mensen die dat niet begrijpen: Soit!
Ik moet straks verder.
En jij bent mij en mijn verdriet dan allang vergeten.

Advertenties

20 gedachtes over “‘Laat me…’

  1. Uit eerdere blogjes kreeg ik het idee dat de band tussen jou en je zus niet zo goed was, dat was voor haar dood. Als ik dit nu lees dan zie ik dat ik een verkeerd beeld heb gekregen. Het is duidelijk dat jullie een hele goede band hadden, misschien niet zo hecht als jij zou willen, maar toch.
    Ik heb bewondering voor je hoe je dit allemaal kan doen. En dan heb ik het niet zozeer over het schrijven (wat prachtig is), maar vooral over het aankleden en opmaken van je zus. Dat geeft toch wel aan hoeveel je van haar houdt.
    Ik wens je veel sterkte de komende dagen.

    Like

  2. Wat mooi beschrijf je dit! En nee ik denk dat je alles, behalve gevoelloos bent. Hoe jij beschrijft hoe je hier mee omgaat: respect.
    Ik vind dat je op een hele pure manier bezig bent met afscheid nemen. Afscheid van iemand die je nog helemaal niet hoort te verliezen.

    Like

  3. Juist de mensen waar je veel van houdt kunnen je ontzettend boos maken. Tenslotte mensen die ver van je af staan kunnen je niet zo diep raken. Ik heb bewondering voor de wijze hoe je je verdriet en hoe je daarmee omgaat kunt beschrijven. Heel veel sterkte en liefs.

    Like

  4. Wat anderen ervan vinden moet je inderdaad maar naast je neerleggen. Ik vind dat je dit goed doet. Wat zorgen jullie mooi voor haar afscheid. En misschien, heel misschien maakt dat dat jullie wanneer het afscheid echt geweest is, een periode kunnen ingaan van plaatsen en rouwen en vooral werken naar een wereld waar zus niet meer aanwezig is in fysieke vorm maar wel meegedragen wordt!

    Like

  5. Het is jouw blog en jouw verhaal. Zeker als het je oplucht om er over te schrijven moet je het blijven doen. Je kunt het niet de hele wereld naar de zin maken. En je schrijft nooit kwetsend. Zo ben jij niet! Je bent “alleen maar” eerlijk; dat is goud waard. Je doet het hartstikke goed. Zoals je iedereen erbij betrekt, rekening met alles houdt…
    Ik vind het knap zoals je alles regelt, echt!
    Heel veel sterkte en liefs.
    Een knuffel!

    Like

  6. En in dat laatst heb jij zo gelijk!!! Als het voor jou goed voelt, wie zijn andere dan om te zeggen dat het niet goed is!!
    Als het jou helpt , ga er gewoon mee verder, want daar gaat het om.
    Als ik eerlijk ben heb ik alleen maar bewondering hoe jij met zoveel verdriet/pijn en narigheid om gaat, weet oprecht niet of ik dat op zo’n manier zou kunnen.
    Alle respect, maar ook heel erg veel sterkte voor jou en je familie. In gedachte leef ik mee en stuur ik jullie wat kracht.

    Like

  7. Op je eigen blog hoef je totaal geen rekening te houden met wie dan ook. Als wat ze lezen mensen niet aanstaat moeten ze vooral heel ver wegblijven maar ik kan me niet voorstellen dat wie dan ook zich zou storen aan de stukjes die je post. Je schrijft zo vanuit het hart – een ieder wordt erdoor geraakt. Ik zit hier nu echt met tranen in m’n ogen. Ik weet zeker dat waar je zus nu is, ze het goed heeft. Heel zeker.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s