De laatste zomerdag

Vrijdag 3 oktober

IMG_5108.JPG
Als ik naar buiten kijk zie ik nog net hoe het laatste vleugje vroege oktobermist wordt verdreven door de eerste zachte stralen van de zon, waardoor de kleuren van de Hortensia’s nog mooier, warmer en dieper van kleur lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Op het bankje staan acht potjes met heideplantjes te wachten op een plekje in de bakken. Ze mogen straks naar voren, aan de gevel.
Het is negen uur.
De zomer is allang voorbij.

Ik bel mam en vertel dat haar zusje A. is opgenomen. (Mijn lieve tante met alvleesklierkanker). Gisteravond laat kreeg ik het bericht van mijn neef. Hopelijk komt ze er met een infuus en sondevoeding snel weer een beetje bovenop.

IMG_5110.JPG
Even voor tienen rijd ik over de Provinciale weg naar de fysio. Het is druk. Stapvoets rijd ik langs het Guisveld, onderwijl luister ik naar Peter Heerschop. ‘Lieve Marianne’. Met zijn laatste 10 zinnen weet hij me knetterhard te raken.

Nadat M. mijn rug heeft behandeld ga ik toch nog even langs bij mijn moeder om even te kijken hoe het gaat. Kan ik gelijk even de voortuin vegen.

Als ik thuis kom eet ik snel een broodje, trek ik een korte broek aan en ga ik in onze eigen tuin aan de slag. De thermometer bij de schuur wijst 24 graden aan. De Hedera moet weer geknipt en de Rambler roos in de middencirkel moet ook nodig worden gesnoeid. Ik laat alleen de dikste stammen zitten, zodat er een half uur later een hele berg met stekelige takken in de hele middencirkel ligt.

IMG_5118.JPG
Als ik even pauzeer bel ik Joyce. Even bijkletsen. Ze verteld dat zij de tiende weer naar het ziekenhuis mag om de klieren die als grote bobbels aan de zijkant van haar nek uitsteken weg te laten halen. Als ze iemand over zouden moeten bakken is het Joyce.
Het is allemaal zo oneerlijk.
Ik denk aan mijn tante, aan mam, aan de moeder van mijn ene blogmaatje, de vriendin van een andere.
Het is precies zoals Peter Heerschop vanmorgen zei.

Kwart over vier pik ik mam op voor het eten. ‘We hoeven niet langs de begraafplaats hoor Nar, ik ga morgen zelf wel’.
Lang leve de scoot!

Rem is vroeg. Als het zonnetje uit de tuin verdwenen is maakt hij een vuurtje in de middencirkel.
Het is windstil.
Best behaaglijk nog.
Vandaag laten we de rijst lekker voor wat ‘ie is, en eten we toastjes met een tomatensoepje bij het vuur.
‘En? Is dokter nog geweest mam?’
Dat was hij.
‘En….?’
‘Op zijn motor. Hij had zijn mouwen van zijn overhemd helemaal opgerold. Levensgevaarlijk!’.
Zo zo.
Die Dr. Spruitje is ‘Living on the Edge’.
‘De wond zag er trouwens keurig uit, zei hij. En ik heb ook gelijk mijn medicijnen met hem doorgenomen’.
Kijk, dat is fijn.

Om half acht breng ik mam weer naar huis.
Ze is moe.
Rem zit nog lekker bij het vuur als ik terug kom.
Hij gooit er nog een paar blokken bij.
‘Of wou je liever naar binnen?’

IMG_5126.JPG
Samen staren we een beetje in stilte in de vlammetjes.
Wat een prachtige dag.
Zomaar gewoon een zomerse dag.
Zomaar zo’n dag die voelt als een mooi cadeautje.
Ja.
Een dag om elkaar goed vast te houden.

Precies zoals Peter al zei.

Advertenties

14 gedachtes over “De laatste zomerdag

  1. In meerdere opzichten een warm logje, Narda. Fijn dat je moeder zo geholpen is met die scootmobiel. Zelfstandigheid is toch een groot goed. Al hoop ik van zo’n ding nooit gebruik te hoeven maken. Maar dat heeft niemand in de hand.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s