Hulp troep!

‘Hoi mam!’
Het is even na twaalven als ik bij mijn moeder binnenstap. Ik kom net bij Alice vandaan. Lekker geknipt en ondertussen lekker een beetje bij gekletst.
Mam zit achter aan tafel.
‘Hé, schrok je?’
Als ik ga zitten zie ik dat haar handen beven.
‘Wat is er, ben je zo zenuwachtig?’
Mam knikt.
‘Stom hè?’
Verontschuldigend kijkt ze me aan.
‘Dat komt omdat ik je nog niet verwachtte’.
Ik pak haar hand.
‘Ik ben het toch maar mam?!’

Even later gaat het wel weer een beetje.
Lydie is inderdaad gistermiddag bij haar geweest.
Fijn voor mam.
Hoewel ik het Lydie natuurlijk van harte gun dat ze gewoon heel vaak lekker met Harm op de camping zit, is het toch stiekem wel fijn als ze straks weer wat vaker thuis -en dus dichtbij- zal zijn.

Terwijl mam zich op haar boodschappenlijstje concentreert ga ik vast boven zuigen.
Het blijft raar en vreemd als ik in de slaapkamer kom van mijn ouders.
Pap die mij vanaf zijn foto op het nachtkastje zo aankijkt.
Het bed.
Het geel geglazuurde hartje in dat mooie zwarte fluwelen doosje.

Nadat ik ook beneden gezogen en gedweild heb, schuif ik met een glas water bij mam aan tafel.
‘Zou je het nou niet fijn vinden mam? Gewoon, een beetje hulp voor een paar uur in de week?’
Ja, het lijkt haar nu toch wel wat.
De bakens worden verzet.
Ik ben er blij om, maar ook treurig.
‘En misschien is zo’n klein rood scootmobieltje toch eigenlijk ook wel een uitkomst voor me’.

Even later praten we over de afspraak bij de longarts volgende week.
‘Ach kind, kunnen we die niet gewoon afzeggen? Ik schiet er toch niets mee op. Hij vraagt alleen hoe het met me gaat, en het gaat nog steeds hetzelfde’.
Zelf zag ik er vanaf het begin al weinig heil in. ‘Maar dan meld ik dat ook even bij de huisarts hoor. Kan ik gelijk even vragen hoe dat ook al weer zit met de aanvraag voor huishoudelijke hulp, en of de dokter volgende maand een keertje langs komt’.
Misschien moeten er binnenkort toch ook eens wat serieuzer zaken besproken gaan worden.
Ik maak de afspraak voor de 26-ste, als hij weer terug is van vakantie.

‘Heb je er een beetje zin in morgen?’
Morgen komen er twee tantes van mij op visite.
Mam knikt.
‘Wel druk, maar wel leuk hoor’.
Haar iets oudere zus en een schoonzus.
Ik zet de theezakjes vast laag en de witte wijn maar vast koud.
‘Gezellig voor je mam’.

Ja, echt fijn voor haar.
Zoveel aanloop heeft ze niet.
‘Eigenlijk hadden ze zaterdag willen komen’.

Komende zaterdag had mijn vader jarig geweest, vandaar.
Maar komende zaterdag is Remco ook jarig.
Dit jaar voor het eerst sinds jaren geen olijke kiekjes van de twee jarige jobjes samen.

‘Raar hè?
Ik wou dat het maar vast voorbij was’.
Zij ook.
‘En ik wou maar dat zus weer eens kwam’.
Nu bijvoorbeeld.
Zus haar operatie zal toch pas na 1 november plaats gaan vinden.
En Mam betaald heus wel dat treinkaartje.
‘Nee, over langs komen heeft je zus niets gezegd’.
En er om vragen zal ze nooit, weet ik.

‘Nou dag hoor mam, tot zaterdag. Red je het zo?’
‘Ja hoor kind. Doe je Rem en Kyl de groeten?’

Mijn wegrijden voelt als een laffe vlucht.

15 gedachtes over “Hulp troep!

  1. Tjee meis, ik voel in van alles met je mee,
    het moet zo niet makkelijk zijn allemaal…

    Herkenbaar daar voel ik het soms precies zo.
    Besef hoeveel je, ook al voelt dat niet altijd zo,
    voor haar doet en dat dat er voor zorgt dat
    jullie samen, al die momentmomenten, iets
    is wat niemand jullie ooit nog afneemt.

    Dikke knuffel voor jou! X

    Like

  2. er zit toch vooruitgang te merken in dit blogje. Je moeder die hulp aanvaardt, en ook een “mobieltje” wil.
    Maar het belangrijkste is dat ze zich niet eenzaam voelt
    Jouw bezoek doet haar beslist deugd!

    Like

    • Ja, ze beseft gelukkig dat het voor mij te zwaar gaat worden straks.
      Meer dan stofzuigen, boodschappen en de vijver kan en ga ik echt niet doen. Klinkt misschien hard, maar dat word gewoon teveel voor me. Bovendien houden we dan tijd over voor wat leuks;-)

      Like

  3. Allereerst een hele dikke knuffel voor jou! Je bent onwijs lief voor je mama. Soms houden gevoelens ons een beetje voor de gek denk ik. Zelf heb ik continue het gevoel dat ik een heks ben die misbruik maak van mijn mama, terwijl ik echt weet dat het niet zo is. Je hebt weer een mooie en ontroerende blog geschreven.

    Xx

    Like

  4. “Mijn wegrijden voelt als een laffe vlucht.” Jouw gevoel kan zo zijn natuurlijk, maar ik vind dat je jezelf tekort doet, en ik weet zeker dat jouw moeder het met mij eens is 😉 Je bent juist zo lief voor haar! Wel dapper dat je moeder nu inziet dat ze meer dingen los moeten laten: haar huishouden, het aan huis gebonden zijn… Dit is niet bepaald wat je in gedachten hebt als je het over je oude dag hebt…
    Liefs en een dikke knuffel!
    Kakel xxx

    Like

  5. Mooi toch, die simpele intense momenten tussen jou en je moeder.
    En twijfel toch niet zo aan je eigen inzet…je moeder waardeert alles wat je doet en ze beseft dat jij ook je grenzen hebt.

    Like

  6. Nee, meis ….. jij vlucht niet. Jou zus vlucht misschien wel (dat kan ik niet inschatten), maar jij bent volgens mij de grootste steun voor je moeder. Jij denkt aan alles, en laat haar op haar eigen tempo beslissen, wat zij wil. Vind het zo mooi en moedig hoe jij er mee omgaat!

    En ja, zaterdag zal moeilijk worden, hoop dat je het jezelf dan ook gunt om een beetje aan je eigen gevoelens te denken en ze er te laten zijn. Sterkte, voor jullie allemaal.

    Like

  7. Het valt niet mee om eigenwijze ouders te overtuigen wat goed voor ze is. Mijn ouders worden nu door omstandigheden gedwongen om thuishulp te nemen. Hoewel mijn moeder het eigenlijk niet wil. Wij vinden dat ze het al veel eerder hadden moeten doen.
    Je moeder heeft geluk dat ze jou als dochter heeft en dat je dichtbij woont.
    Een warme knuffel.

    Like

  8. In ieder geval is het fijn dat je moeder beseft dat er op diverse fronten wat hulp nodig is. Dat zal haar zeker niet makkelijk vallen, hoe ouder je wordt hoe meer je hecht aan “je eigen gedoetje”het liefst zonder inmenging van anderen.
    Natuurlijk doe jij al méér dan je eigenlijk kan volhouden op de langere termijn al zóu je haar graag helemaal zorgenvrij willen maken. Vandaar je schuldgevoel dat uiteraard volkómen onterecht is
    Ik weet zeker dat mijn dochter als het nodig zou zijn óók zichzelf voorbij zou lopen om mij te “vertroetelen” ik weet zeker dat ik me dáár dan vreselijk schuldig zou voelen.
    Een verdrietige circel waar ik maar liever niet over nadenk. Ik hóóp dan ik dan , net als je moeder, hulp van buitenaf wil overwegen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s