Later

Met de boodschappen kom ik aan bij mam.
‘Blijf maar zitten hoor!’
Veel op te ruimen valt er niet.

Vandaag gaan we samen even naar de markt om te kijken voor nieuwe fietstassen voor mijn moeder.
Ze is er helemaal een beetje nerveus van.
Ook al is het maar een kippenstukje van 200 meter wandelen, voor haar is het natuurlijk een hele trippel.
Met haar arm door de mijne gaan we op pad.
Ze is zo teer, zo breekbaar.
Zo klein en zo kwetsbaar.

Ik merk al snel dat haar conditie achteruit is gegaan sinds onze dagelijkse flaneersessies op de Spaanse boulevard in april.
‘Gaat het wel mam?’

We besluiten eerst de belangrijkste zaken maar bij elkaar te scharrelen bij de drogist. Daarna wil ze direct door naar het laatste pad.
De fietstassen man is vast op vakantie. We zien hem tenminste nergens.
Maar zoeken doen we ook niet echt.
‘Zullen we anders eerst even wat drinken bij Linksaf Narda?’

Tevreden neemt mam plaats in het zonnetje.
Als we achter ons drankje zitten rijdt er een hoogblonde vrouw in een kleine scootmobiel voorbij.
‘Kijk mam, zo eentje bedoel ik nou!’
Zelfs mam moet toegeven dat het best een leukertje is.
Knalrood, hoogglans en met een kek mandje voorop.
‘Ik weet het niet hoor, ik ben nog zo jong’.
‘Maar je krijgt er zoveel vrijheid mee terug mam, een stukje onafhankelijkheid’.
Dat fietsen dat wordt niets meer van de herfst.
Zelf weet ze dat ook heus wel.
‘Laat me eerst nog maar even wennen aan het idee’.

Als we weer thuis zijn gaan we nog even lekker in de tuin zitten.
De schuur is vreemd leeg.
Zondag heeft Rem een hoop uitgezocht met hier en daar een aanwijzing van mam die in haar tuinstoel nauwlettend in de gaten hield wat er op de hoop ging.
‘Hij gooide bijna mijn puzzelplankje weg!’
En gister kwam dan het Grof-vuil.

‘De oude fiets van je vader was trouwens zo weg’. Mijn vader bewaarde veel.
Zo niet alles.
Netjes, opgeborgen achter de houten luiken op zolder, of tegen de dakspanten in de schuur.
Ledikantjes, oude tafelbladen.
Hij wist het allemaal zo te vinden. Oude tassen, schoenen, leerboeken.
‘Zonde! Dat is nog helemaal heel hoor!’
Oorlogskind.

Mam is erg blij met de ‘zee van ruimte’ in de schuur.
‘Nu kan ik tenminste mijn kont fiets weer keren’.
Rem heeft zelfs het parasol voetje gevonden.

Over pap zijn kleding hebben we al een tijdje terug besloten deze vooralsnog te laten hangen.
Zijn sokken lagen zo keurig in het mandje.
De zakdoeken zo netjes gestreken op de plank.
We konden het niet.
Wilden het niet.
Waarom zouden we ook?
‘Dat komt wel mam, laat maar. Dat doe ik wel. Later’.

‘Nog een roseetje Narda? Toe, dan is hij leeg’. Ze heeft het miniflesje al leeggegoten in mijn glas.
‘Nog heel even dan hoor mam’.

Ik snoei nog een roos en
verplaats -stoïcijns- nog een pot, terwijl de mengeling van onmeetbare liefde en oneindig verdriet zich weer aan alle kanten overspoelt als ik door het zoveelste vernuftig gespannen ijzerdraadje knip.

Dan laat ik haar weer alleen.

Advertenties

14 gedachtes over “Later

  1. Je ouders (of een ouder) stilletjes zien aftakelen is en blijft moeilijk te aanvaarden hé Narda? Je hebt ze vroeger zo vitaal en gezond gezien….
    Zo’n scootmobiel is in Nederland al redelijk goed ingeburgerd, in België is het nog eerder een zeldzaamheid maar toch sterk opkomend. Het lijkt mij een ideaal hulpmiddel om langer mobiel te blijven. Ik zou er mij later ook eentje aanschaffen zei ik laatst tegen mijn kinderen. Ik zou hem pimpen met allerlei accessoires 🙂

    Like

  2. Er zijn ook wel jongere oudere die met deze scootmobiels goed weer uit de voeten kunnen. Ik vind het ideale dingen om mobiel te blijven. Ja het blijft denk ik moeilijk hoor, die dingen overgeven en toegeven dat het niet anders kan.

    Like

  3. Een mooi verhaal, te mooi om te verbergen achter een wachtwoord.

    Ik heb een stukje herkenning in dit verhaal.
    Mijn moeder is 84 en ook niet meer zo goed ter been. Ze loopt wel met een rollator maar echt ver kan ze er niet mee lopen. Wij proberen ook haar zover te krijgen dat ze een scootmobiel probeert maar ze durft niet. Veel te bang dat ze te hard gaat en omvalt. Ook de argumenten van de vrijheid die ze krijgt werken niet.
    En die verzamelwoede herken ik ook, mijn moeder gooide ook bijna nooit iets weg. Bij de laatste verhuizing moest ze wel en dat was toch wel zwaar voor haar.

    Like

  4. Ik las bij Adam dat je dit blog toch openlijk deelt en dat is beslist de moeite waard. Soms zijn kwetsbare dingen toch het mooist om te delen omdat ze uit gevoel komen. Ook de bezorgdheid om je moeder mag best gelezen worden.

    Hoewel ik zelf niet zo oud bent dan wel hulpbehoevend, herken ik jou in mijn oudste zoon zijn zorg om mij. Dank ook aan jezelf zeg ik dan tegen hem, maar ook tegen jou. Gewoon doen en delen wat je samen hebt en kan. Mooi stukje Narda.

    Like

    • Dank je Marianne.
      Fijn om te lezen dat je een lieve zorgzame zoon hebt.
      Ja, ik denk ook aan mezelf.
      Zoek continue een evenwicht.
      In tijd, aandacht, schuldgevoel. Etc. En dat alles probeer ik tegelijkertijd weer los te laten. Zoiets;-))

      Like

  5. Phoe, wat zal dat een machteloos gevoel geven als je je moeder toch in een rap tempo ziet aftakelen ………… maar dan ook nog de kunst verstaan er zo over te schrijven, pet je af.
    Trouwens, ik had wat kleding van mijn vader toen der tijd mee naar mijn eigen huis genomen, dat heeft nog jaren geduurd voor ik het echt weg kon doen ……. probeer daarin je gevoel te volgen.

    Like

    • Ja, ik denk dat ik tegen die tijd ‘gewoon’ een knop omzet.
      Nog maar even niet aan denken.
      Behalve haar slechte conditie gaat het nog redelijk goed hoor.
      We hebben het meestal wel gezellig.
      Ik heb zoveel respect voor haar.
      Nooit zeuren, nooit klagen.

      Like

  6. Prachtig geschreven weer, ik haak meestal af bij logjes die achter een WW staan omdat het dan vaak gaat om kifterijtjes waar ik me niet in wil mengen, bij jou was ik daar niet bang voor, jij wilt je moeder nog wat beschermen en dat snap ik wel. het is zó breekbaar wat je schrijft maar ook zó mooi!
    Ik realiseer me dat ik dus net zo oud ben als je moeder en de hemel zij dank dus nog zélf een rolstoel kan duwen zoals vanmiddag weer met Marion erin. ook Marion heeft héél lang moeten wennen aan het idee”scootmobiel” maar is nu zó blij dat ze er een heeft.
    Ze heeft een merk dat héél veilig is met aan de voorkant een groot wiel en twee iets kleinere waardoor omslaan vrijwel onmogelijk is en ze is er réuze handig mee ondertussen, net wat je zegt …púre vrijheid! Dwingen kun je niets maar misschien kan er eens iemand vrijblijvend met zo’n ding langskomen, dat werkte bij Marion prima.

    Like

    • Komen ze dan langs? Zag trouwens dat je ze ook kunt leasen. Ga me er binnenkort maar eens in verdiepen Riet.
      Marion is een prachtig voorbeeld.

      Ja, soms plaats ik misschien stukjes die ze niet fijn vindt. Dat weet ik. Wat ze wel heel goed begrijpt is dat ik het nodig heb om mijn hoofd helder te houden.
      Stukjes over vroeger vindt ze altijd erg leuk als ik ze voorlees.
      Ze weet ook wel dat ik schrijf over alles wat er gebeurd. Ik probeer dat -hoewel ik veel in dialogen schrijf- op een respectvolle wijze te doen.
      Ik zou het vreselijk vinden als ik hierdoor haar vertrouwen kwijt zal raken.

      Like

  7. Het zet me aan het denken. Zouden mijn kinderen mij ook zo verzorgen? Ik twijfel. Toch maar zo fit mogelijk blijven. Fijn dat jij je moeder zo ondersteunt. Want naar de markt is een leuk uitje. Anders zou ze, net als vele anderen, vermoedelijk thuis blijven zitten. Je bent een voorbeeld.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s