Fietsplannen, parasollenlol en een goed idee

Donderdag
Goedemorgen mevrouw X, vertel, hoe gaat het met u?’
We zitten na drie maanden weer bij de longarts. Mam was al een paar dagen bloed nerveus, ondanks dat ik haar had uitgelegd dat we de afspraak best mochten uitstellen. Immers, haar klachten waren -volgens haar- niet verergerd, ze had geen vragen, wilde geen scan om te zien of de tumor gegroeid was.
Wat heeft een afspraak dan voor zin?
Bestralen of chemo wil ze toch niet.
‘Je zou er alleen maar bang van worden’.
Maar afspraak is afspraak.
En die zeg je niet zomaar af.
‘Nou goed hoor dokter. We zijn heerlijk op vakantie geweest in Spanje. Carihuela’.
Met het advies om vooral heel veel leuke dingen te doen en over drie maanden maar weer terug te komen nemen we afscheid.

Eindelijk heb ik mam zo ver dat we langs de fietsenwinkel op Plein 13 gaan. Pap wilde ook zo graag dat ze een nieuwe fiets kocht. ‘We gaan gewoon even kijken’. Mam vind het allemaal maar zonde van haar geld. ‘Ik ga er toch alleen maar mee naar het Marktplein’. Dat ze bijna niet meer vooruit komt op haar zware oude fiets, en dan moet lopen naast haar fiets vergeet ze voor het gemak maar even.
Er staat wel een hele mooie.
Donkerblauw met zilver.
Ook niet zo heel duur.
Mams ogen beginnen voorzichtig een beetje te glimmen. ‘Deze vindt ik wel mooi’.
De fiets is veel te groot voor haar.
‘Weet u wat, ik laat een 51 inch naar de winkel komen en dan komt u volgende week even terug om te kijken of hij prettig fietst. Zonder verdere verplichtingen’.

Als we na de boodschappen net aan een bakje koffie zitten belt mijn nicht me op mijn mobiel om te vertellen dat haar moeder is overleden. Klonk ik ook zo koel? Zo berustend? Ik denk dat ik precies weet hoe ze zich voelt. Het was maar een kort gesprekje.
Mam is een beetje geschrokken. We weten niet goed wat we moeten zeggen.
We laten geen traan.
We laten nooit een traan.
Maar zijn wel verdrietig.
Voorzichtig leg ik mijn arm om haar heen en geef haar een zoen op haar wang. ‘Wat fijn dat je er vorige maand toch nog even bent geweest hè?’
Dan stofzuig ik -verwoed- het huis van onder tot boven. K#tkanker!
Mam hangt gelaten een wasje op.

Even later zoek ik de parasol. De zonwering krijgt ze wel naar beneden, maar ’s avonds niet meer omhoog. De onderste stang van de parasol is helemaal door geroest.
‘Ik kom straks terug hoor mam’.

Nadat ik Brams voer heb gehaald, het LBIO heb gebeld, Roel heb gefeliciteerd met zijn slagen, en kaarten heb gekocht voor neef die – YeeeHaa!- ook is geslaagd kom ik met een nieuwe parasol en een zware gietijzeren parasol voet van ons weer bij mam.
Ze wil liever haar oude parasol met witte sliertjes boven de tafel. Dat kan. Alleen heeft pap door het gaatje een soort beugeltje gewroet zodat de parasol niet lager kan. Dat moet ik er eerst even uit zien te krijgen.

In de nette schuur van pap kijk ik om me heen. Ik zie niet direct een gereedschapskist staan.
Ik zoek lukraak wat in een bakje. ‘Nee, andere kant Nadda’, klinkt opeens paps stem in mijn hoofd.
Fictief natuurlijk. Ik draai me om. Dan zie ik een rood houten dienblaadje. Daar moet ik zijn! Er ligt wat gereedschap op. Ik pak de nijptang. ‘Nee, niet die Druppel, je moet dat andere tangetje hebben’. O ja, deze.
Dat woord gebruikte hij echt niet vaak: Druppel.
Mam moet er ook hartelijk om lachen als ik het haar vertel als we even later onder de parasol zitten. ‘Net of hij dan tegen me praat mam’. Ze heeft het ook wel eens. ‘Stom hè!?’

Vrijdag.
Nederland wint met 1-5
Wat een tweede helft, ongelofelijk. Genieten.

Zaterdag.
Ik voel me niet zo top.
We kijken lekker op de bank naar de hockey dames finale en voetbal.

Zondag.
Rem gaat verder met de keuken. Ik begin het ook wel zat te worden nu.
Ik zou blij zijn als die planken hangen, maar dat duurt nog wel even. Er komt gewoon steeds wat tussendoor. Andere spoedklussen, of leuke dingen doen. Ja, dat is ook belangrijk natuurlijk.
Nadat ik vijf wassen heb opgevouwen en de badkamer heb schoongemaakt spring ik op mijn fiets om even mijn rondje te doen. Ik moet dat echt onderhouden voor mijn gewrichten. (poly artrose).

Daarna pik ik mam op.
Op de begraafplaats is het druk. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden: mijn vader daar in die urn.
Als ik wegga om het plantje water te geven dringen de beelden zich aan me op. Pap die met ons in de zee zwemt met mij op zijn rug. Ik, zwevend aan de sterke handen van mijn vader. Rond en rond. Ik denk aan vaderdagen. ‘Doe dan maar een kammetje’. Ieder jaar weer. Tot hij kaal was. Toen gaf ik maar een plantje voor de tuin.
Ondanks dat hij nooit iets wilde. Hij had niet veel nodig.

Even later zitten we in de tuin.
Rem kijkt tv. We hebben het over de koffers die bij mam nog naar zolder moeten.
‘Wie weet ga ik nog wel een keer op vakantie hoor. Ik ben nog lang niet van plan om dood te gaan’. Dat geloof ik.
Gelukkig maar. Opeens heb ik een idee. ‘Waarom ga je eigenlijk niet met me mee mam als zus geopereerd moet worden. Nemen we toch gewoon een hotel in Groningen vlak bij het ziekenhuis? Lukt dat je denk je, zolang in de trein?’
Ze denkt er even over na.
En dan zegt ze: ‘Ja, waarom eigenlijk ook niet?’

Advertenties

23 gedachtes over “Fietsplannen, parasollenlol en een goed idee

  1. Wat goed voor jullie allemáál dat je moeder meegaat, in woelige tijden kun je geen steun genoeg hebben .En al helemaal voor mensen die samen al zovéél meegemaakt hebben ,dan weet je wat je aan elkaar hebt.
    Fijn dat je moeder nog goed genoeg is om uit het leven te halen wat er in zit!

    Like

  2. Jullie zijn allebei moordwijven! Goed dat jij je moeder meevroeg en dat zij ja zei…
    Dat kammetje van je vader trof me. De mijne wil altijd alleen maar een puzzelboekje, dat “is meer dan genoeg.” Het valt niet mee hoor, om hem een plezier te doen. Kom je met wat extra’s dan wordt-ie nog bijna nijdig.
    Lief, de “aanwijzing” van je vader.
    Prachtig blog!
    Liefs en een knuffel,
    Kakel

    Like

  3. Hebben verdriet, maar huilen niet.
    Een zin die bol staat van gevoel.
    En ja, die rotziekte, die alles overheerst.
    Jullie beleven wel veel samen.
    Echt een twee-eenheid.
    Hoeveel mensen staan er niet alleen voor.
    En dan… jullie hebben pap ook nog.
    Handig zo’n lijntje naar boven.

    Like

  4. Jeetje dat zal niet altijd makkelijk zijn zeg. Je bent echt een goeie steun voor je moeder. Daar mag ze heel blij mee zijn (anderom denk ik ook). Hoop dat je haar nog lang mag hebben. En die dingen bestaan hoor dat je gewoon die dingen nog hoort, net of dat nog een tijdje blijft hangen, de geest van iemand of wat het ook is en hoe je het ook noemen wil.

    Like

  5. Ik sluit me aan bij mijn voorgang(st)ers: heerlijk dat je moetder mee gaat en mee wil. Wat een levenslust heeft ze nog. Ik hoop echt dat je haar nog een lange tijd bij je mag hebben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s