Over en uit.

Ze was al een hele tijd ziek.
De oudste zus van mijn vader.
Borstkanker.
Ze streed dapper.
Maar zo wil ik me haar helemaal niet herinneren.
Als een zieke.
Nee.
Liever herinner ik me haar als een gezonde sportieve vrouw.
Met een gezonde levensstijl.
Nordick walking.
Door andere landen.
Maar ook hier, door de Kennemerduinen.
Met familie.
Met haar zoon.

Haar zoon, mijn neef dus die vorig jaar rond deze tijd overleed aan een hartstilstand.
Een paar dagen jonger als mij.
Zomaar.
Opeens.
Dood.
Dat mag toch niet.

Nee.
Liever wil ik me haar herinneren als de tante waar we blindemannetje speelden boven.
Waar een vijvertje was.
Toffifee’s.
Een luie beige bank van corduroy waar de zon altijd op scheen.
Waterschildpadjes op het dressoir.

Ik was er nog met pap langs geweest.
-Om de laatste morfinestanden door te nemen-.
Daarvoor was ik er ook al, in mei toen ik ziek thuis zat.
De jaren daarvoor zag ik haar slechts op de verjaardagen van mijn ouders.
Zo gaat dat.

‘Liever nu, dan ‘dan’ toch?’
Dat vond ze ook.
Wat heb je ‘dan’ immers nog te melden?
Ze was zo nuchter als de pest.
Ik ook.
Door kanker leer je de beestjes ook wel bij de naam noemen.

En in januari was ik nog even bij haar.
Ze had om 1 of andere reden geen rouwkaart gekregen.
Ik bracht hem zelf direct even langs, want dat kon natuurlijk niet.
We hadden foto’s gekeken, met nog een tante en een oom. Net als die eerste keer in mei.
‘Pak dat boek eens even voor me Narda’.
Gewoon, gezellig.
Ondanks
-ziek
terminaal
en de dood van haar jongste-
gewoon gezellig op de bank.
Met thee en een bonbonnetje.
-Niet dat het verdriet er natuurlijk minder om was-.

Maar nu is het dus echt voorbij.
Over.
En uit.
‘Precies zoals mam het had gewild’, zei mijn nicht.
Dat klinkt altijd zo mooi.
Maar ik denk dat ze toch liever nog wat tochtjes had gemaakt met haar jongste.
Voor de zekerheid.

Tsja.
Zo ben je er.
En zo ben je weg.
Zo leef je.
En zo ben je
dood.

Ik weet het.
Ik weet het.
Maar het dringt maar niet tot me door.
Want
de zon schijnt
de rozen bloeien
en de vogels fluiten.
Het zal gewoon vannacht weer nacht worden
en morgen gewoon weer dag.

Over en uit.

Ik wil liever geen reacties.
Zo close waren we nou ook weer niet, al was ze een lieve tante. Steunbetuigingen zouden hier gewoon niet op zijn plaats zijn.

Advertenties

2 gedachtes over “Over en uit.

  1. Oeps…. ga ik toch even “burgerlijk ongehoorzaam zijn” en nee…. je hoeft niet te antwoorden én ik ben niet boos als je hem verwijdert , ( vraag je om als je “ongehoorzaam” bent)
    Maar geen “recht op steunbetuigingen” is natuurlijk onzin . je was dan misschien niet “heel dik” met je tante maar het is wél een feit dat een nieuw sterfgeval weer wonden open trekt waar net een heel dun vliesje op was gekomen.
    Je hebt niet voor niets tóch de behoefte er zo’n mooi logje “tegenaan” te gooien….en dáár wil ik je toch wel graag even een complimentje over maken !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s