Kamperen in de jaren ’70 / hoe hard kun je lopen in de duinen ’79-’80

Op een vrijdagmiddag waren we al rond een uur of half twee op de camping.
Ik besloot een rondje te gaan hardlopen, even via de Kruisberg naar strand Heemskerk en terug.
Gewoon, even mijn nieuwe schoenen uit proberen.

Bij het duin naar het strand stond een man met een fiets.
Baardje.
Jaar of vijftig.
Een griebel.
Hij volgde me het duin op naar boven.
En weer terug.
Er was verder geen kip in de weide omtrek te bekennen.

Toen ik weer ging hardlopen
kwam hij naast me fietsen.
‘Ben je helemaal alleen?’
Hij klonk enigszins euforisch, leek het wel.
‘Nee hoor, mijn ouders zijn daar’.
Ik wees naar de duinen wat verderop.
‘O ja? Wat doen ze daar dan?’
Hij geloofde er geen zak van zo te zien.
‘Bramen zoeken’.
Hij schoot in de lach.
‘Hahaha, bramen zoeken. In mei zeker?’
Ik zette nog een tandje bij.
Hij ook.
‘Je bent alleen hè?’
Ik antwoordde niet.
‘Weet je wel hoe gevaarlijk het hier is voor meisjes alleen?’

Ik passeerde het vennetje.
Het electriciteitsnethuisje.
Het waterwingebied.
En al die tijd week hij niet van mijn zijde.
Ging ik wandelen, dan ging hij het ook.
Ging ik sprinten, hij week niet van mijn zijde.

Opeens zag ik andere mensen. Een stel.
In de verte.
Wat was ik blij toen ik zag dat ze rechtsaf sloegen, de zelfde kant op als waar ik heen moest.
Ze reden uiteindelijk nog zo’n vijftig meter voor me
Ik liep de benen uit mijn lijf.
Als ik ze in godsnaam maar binnen gehoor afstand kon houden.
Roepen leek me te voorbarig.
Hij wist wat ik dacht.

‘Ze horen je echt niet hoor’.
Hij lachte gemeen.
Was hij me nou aan het dollen?
Of bloedserieus?
Dat hij ziek in zijn kop was leek me gevaarlijk genoeg op zich.
‘Laat me met rust eikel!’
Hij lachte nog een keer.
Een bruine tand.
‘Mooi meisje ben je.
Maar dat weet je wel hè?’

Zo ging het voort tot hij
vlak voor de camping af sloeg, richting zweefvliegveld.
.
Hij heeft me vast alleen proberen te stangen.
Gewoon een vies pervers mannetje.
Meer was het vast niet.

Maar ik heb daarna nooit meer alleen in de duinen durven lopen.

Als ik hem ooit nog tegen kom…

Advertenties

16 gedachtes over “Kamperen in de jaren ’70 / hoe hard kun je lopen in de duinen ’79-’80

  1. Ik bedacht me later: Beetje raar eigenlijk om dit stukje te liken. Ik bedoel meer dat je het zo treffend omschreven hebt. Het maakt duidelijk wat voor impact zoiets ”simpels” kan hebben.

    Like

  2. Ook ik heb je een Like gegeven, niet om wat je mee gemaakt heb, maar om je lef en durf om dit verhaal uit je leven te delen. Zelf ken ik ook deze perverse mannetjes en iets soortgelijks mee gemaakt en kan me goed in je angst inleven. Het schendt altijd een stukje vertrouwen die je eigenlijk had willen behouden.

    Bedankt om te delen.

    Like

  3. jammer dat dit soort mannen die een grote dunk van zichzelf hebben jonge meisjes de stuipen op het lijf jagen, zogezegd voor de grap. Goed dat je dit kunt schrijven en het aandurft dit met je lezers te delen.

    Like

    • Ach, dit is al zo lang geleden. Ik geloof niet dat ik iets fout heb gedaan waar ik me voor moet schamen, dus ik zie niet in waarom ik dit niet zou delen. Heb er verder ook niets aan over gehouden hoor.

      Like

  4. Phoe ……….. kreeg al hartkloppingen van het lezen, laat staan jij op dat moment!! Kan me goed voorstellen dat je nooit meer alleen de duinen in bent gegaan …………. je hebt zulke vreemde types!!

    Like

  5. Zonde, dat ding soort kerels het voor vrouwen zo vaak verpesten. Ik hoopte eerst nog dat hij je zou begeleiden tot je weer veilig bij de camping was, maar dat was een te hoopvolle gedachte, helaas… Als je ‘m nog eens tegenkomt, moet je me maar ff mailen 🙂
    Liefs Kakel

    Like

  6. Oeps, dat was tóch niet helemaal niks om mee te maken voor een jong meisje!
    Inderdaad genoeg je voor altijd huiverig te maken in vergelijkbare situaties.
    Maar je was een slim meisje dom die andere mensen in het vizier te houden.

    Like

  7. Kan het mij nog herinneren dat je het vertelde. Had veel indruk gemaakt, ook op mij. Je hebt het er nog vaak over gehad wanneer we weer eens naar het strand fietste.

    Like

  8. Wat een eikels lopen er toch rond he. Vreselijk. Ik heb ook eens zoiets meegemaakt en het hakt er flink in. Het is nu al een tijd geleden maar nog steeds denk ik wel eens: wat als ik niet dat rijtje huisjes naderde? Wat als ik niet dit en wat als ik niet dat? Voor dit soort gevallen moet je eigenlijk een slaappistool bij je hebben (als dat bestaat!) of zwarte band karate. Ik heb geen van beide helaas…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s