Niet netjes…

Als ik ergens een Gods-gruwelijke hekel aan heb is het wel wanneer mensen zogenaamd goedbedoeld dingen voor me gaan invullen.
Onder het mom ‘ik wilde je niet belasten’ kan men kennelijk (voor zichzelf?) een hoop verantwoorden. Bijvoorbeeld dat er een leuke taak die ik normaal op mij nam nu voortaan door een ander gedaan wordt.

Het gaat er niet om dat ik het de ander niet gun. Daar heb ik lang over nagedacht. Dat is het niet. Dat staat er los van. Het werkje op zich maakte dat ik nog een beetje mijn creativiteit in mijn werk kwijt kon. Er een beetje schwung aan kon geven. Schrijven.
Het meest lullige is nog dat ik het in de notulen moest lezen.
Niemand vond het de moeite waard mij het even persoonlijk te vertellen.
Ze hadden werkelijk geen flauw idee dat ik mij dit zo aan zou trekken.

Ik snap het aan de ene kant wel.
Ik ben het afgelopen jaar veel afwezig geweest op het werk.
Ziek.
Zorgverlof.
Eerst voor mijn vader.
Dan voor mijn moeder.
Maar mijn verzuim was in het verleden altijd laag.

Alleen voelt het als een klap in mijn gezicht. ‘Sorry Nar, we wisten echt niet…’
‘Ja we dachten….’

Ik kan alleen maar aan de ander zijn brood denken.
En aan het gras onder mijn voeten.
Met een mooi strikje erom.

Maar goed.
Ik mag die dingen natuurlijk niet voor een ander invullen.

Dat is namelijk niet netjes.

Advertenties

13 gedachtes over “Niet netjes…

  1. En dit is het stukje waar ik het in je vorige post over had:

    Het zal ongeveer 15 jaar geleden zijn dat ik een Elle Wonen las. Hierin stond een reportage van een kunstenaar die een klein magazina bewoonde op de voormalige plantage Landhuis Siberie op Curaçao.

    Ik was verkocht, heb weken weggedroomd bij deze reportage, en nam mij voor, als ik ooit op Curaçao kom ga ik deze plek bezoeken.

    Jaren later ben ik verhuisd naar Curaçao, en de Elle Wonen ging mee in de verhuiskist.

    Maar hoe ik ook speurde en in de buurt rondreed, het Landhuis vond ik niet. Het stond op de kaart, maar in tegenstelling tot bijna ieder ander Landhuis, stond er geen bordje van monumentenfonds, en was het ook niet opengesteld voor publiek.

    Wij woonden in een klein huisje op Plantage Vredenberg, totdat ik een advertentie in een lokaal krantje zag:

    “Landhuis te huur op Banda Bou, voor wie van anders wonen houdt”

    Het zal toch niet?

    Ja, het was zo!

    De kunstenaar was inmiddels vertrokken, maar het kleine magazina stond er natuurlijk nog wel. We mochten het Landhuis huren na enige gesprekken met de eigenaar, en inmiddels is het sinds 3 jaar in eigendom.

    De restauratie die hard nodig was, is gestart door de stal te verbouwen tot een sfeervol appartement waar het oude natuurlijk gerespecteerd wordt. Daar kunnen wij dan wonen terwijl het grote huis gerestaureerd gaat worden.

    Daarna willen we de stal verhuren aan gasten die net als wij genieten van deze bijzondere plek.

    De bewuste Elle Wonen ben ik in de loop van de jaren ergens kwijtgeraakt, maar mijn plek heb ik gevonden.

    Een droom is uitgekomen.

    Groet Petra

    Dit is trouwens de link van de FB pagina:

    https://www.facebook.com/landhuissiberiecuracao?hc_location=timeline

    Like

  2. Ik klik op ‘vind ik leuk’ maar dan bedoel ik eigenlijk de zeer nette manier waarop jij het blog hebt geschreven, niet de manier waarop ze op je werk met jou omgaan.

    Like

  3. Gevalletje “eigenbelang” in kleden als “jouw belang” want zoals je zelf al zegt, je was veel afwezig al was dat om heel begrijpelijke redenen . Wanneer bepaalde werkzaamheden daar dan onder lijden zóu men open kaart moeten spelen .Wat is er moeilijk aan iets als ; “sorry Narda, deze specifieke taak heeft op dit moment een beetje te lijden onder jouw regelmatige afwezigheid, we kunnen dit voorlopig even anders invullen hoe denk jij daarover, geeft jou dat wat lucht?” of iets in die geest.
    Helemáál niets zeggen tegen jou is natuurlijk ronduit onbeschoft en neem maar gerust aan dat men er mee in de maag zat om het je te zeggen.
    Ik neem zómaar aan dat je even verteld hebt hou jij erover denk!

    Like

  4. Misselijk he, dit soort dingen? Het voelt toch alsof iemand aan je stoelpoten zaagt op het moment dat de gelegenheid daar is. Ik heb dat ook wel eens meegemaakt. Pislink was ik. En dan moet je nog je fatsoen houden ook!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s