Niagara, machtsvertoon en Rosé voor barre tijden

Zaterdag.
Kwart voor elf stipt zitten we met Esther van Memento Mori over de bedankkaartjes gebogen. Wat zijn ze mooi geworden.
Dan is het tijd voor de rekening, iets waar Rem gelukkig over ‘gaat’. Mam vindt het allemaal wel best. ‘Iemand nog koffie?’
Als Esther na een uurtje weer huiswaarts keert, ga ik de kaarten schrijven. Rem gaat alvast naar huis, maar Kyl komt gezellig het gras maaien.

Zondag.
Mam heeft vandaag een feestje, en wordt opgehaald en weer thuisgebracht zodat we de hele dag niets hoeven.
Ik besluit maar eens in de tuin aan de gang te gaan. Het is een puinhoop. Vorig jaar heb ik vanwege mijn zere lijf amper wat kunnen doen. Terwijl ik de Hortensia’s knip beginnen de plannen alweer te stromen. ‘Reeeeem? Als we dit nu eens zo doen en dan vanaf daar tot daar betegelen?’
Rem kent mijn plannen zolangzamerhand wel een beetje.
-meestal is hij de lul-
‘Weet je wat? Ik maak wel even een paadje in het grind zodat Kyl met zijn scooter achter kan komen’.
Niets zo fijn als met een zwetende man, rosé en tapas samen in het zonnetje.

Maandag.
Om acht uur zitten we gepikt en gedreven aan tafel.
Een paar maanden geleden vond Rem het ineens de hoogste tijd worden voor een nieuwe ketel, en 2day is the day. ‘Vanmiddag komen ze nog een offerte doen voor nieuwe vloerisolatie’.

Het is lekker warm in het ziekenhuis.
‘De lever en de bijnieren zijn schoon. De lymfeklier tussen de longvliezen niet’. Dat laatste is nou weer jammer, dat eerste natuurlijk supernieuws.
‘Maar we zien we ook een knobbeltje in de rechterborst wat we nader willen onderzoeken’.
Het mogelijk behandelplan dat vervolgens wordt voorgesteld houdt mam het komende half jaar in ieder geval wel van de straat; zware chemo met opnames en daarna nog een paar maanden vijf dagen in de week bestralen.

Omdat er ook nog wel eens gewerkt moet worden laat ik haar na een uurtje alweer alleen thuis achter.
Ook wel fijn om even de gedachten te verzetten, even iets anders.

Dinsdag.
Om negen uur zitten Kyl en ik aan tafel. ‘Het lijken de Niagara watervallen wel’. Hij doelt op de verwarmingsbuizen waarin luchtbellen een kabaal maken van heb ik jou daar. We lachen. ‘Hoe ging het met oma gister?’

Zus sms’t me eindelijk weer eens terug. Sinds vrijdag probeer ik haar te bereiken.
‘Ben ziek. Heb afspraak verzet bij neurochirurg’.
Ook dat nog.

Om tien over tien pik ik mam weer op voor de volgende ronde. Vandaag staat er een ‘Mammo’ met ‘Echo on the Side’op het menu, gegarneerd met een afspraak met de mammacare verpleegkundige, en als leuke uitsmijter van de dag een afspraak met de chirurg om de uitslagen daarvan te bespreken. -Als dessert volgt rond vieren iets van Spruitjes-

Tussen de onderzoeken en het
bezoek aan de chirurg zit twee uur ‘even niets’ die we doorbrengen met een euroknaller (ik), een kroket(mam)menu(ik) een milkshake banaan (ik) en drie bakjes fritessaus (ik). ‘Goh. Kom ik toch nog eens in een ‘Mek Doonalds’.

Vijf over half twee.
‘Wil je vast naar dat andere bankje lopen mam?’
‘Ja laten we dat maar doen hè!!’
‘Wil je nog een sigaretje roken of vast maar naar binnen?’
‘Ik weet niet. Wat wil jij?’
‘Moet je nog naar het toilet, want dan moeten we zo wel gaan denk ik. Maar we kunnen ook nog even terug maar dat andere bankje, daar schijnt het zonnetje’.
‘Nou, ik weet het niet hoor. Laten we maar naar binnen gaan, of niet?’
-Dat belooft wat-

Twee uur.
‘Maar heeft het dan wel zin dokter om donderdag al naar de longarts te gaan. Zolang er geen zekerheid is over het knobbeltje bedoel ik.’
Ze geeft me gelijk. Vrijdagmiddag een punctie, dinsdagmiddag een uitslag. -‘Nee, helaas, die mogen we niet telefonisch doorgeven’-, en
dinsdagavond wordt ze besproken in het grote overleg.
‘De secretaresse zal hem straks voor u verzetten, geen probleem’.

De secreet-aresse is echter ons akkefietje van vorig jaar november -ik had namelijk heul erg gelijk! – nog niet vergeten. Sinds die dag vindt ze alleen nog maar open plekjes voor ons om half negen of om half vijf. Toevallig had ik dat mam net nog verteld in de wachtkamer. ‘Let er maar eens op, dan zul je het merken’. Wat kan ik hier slecht tegen: Machtsvertoon.
Mams gezicht betrekt. ‘Zo vroeg mevrouw?’
‘Helaas!’
Ik heb zo’n enorme zin om die kop van haar eraf te rukken, er wat van te zeggen maar dat geeft dan ook weer zoveel gedoe.
‘Tuurlijk, geen probleem. Komen we om half negen’.
Arme mam.

Thuis zet ik mam vast af. ‘Zet jij koffie dan? Doe ik de boodschappen vast’.
Op het Marktplein herinner ik me ineens dat ik nog zo’n leuke Gall-bon heb. Spontaan ga ik naar binnen. ‘Verrast u me maar met vier verschillende rosé-tjes!’

Het zonnetje schijnt zo heerlijk dat ik twee tuinstoelen voor de dag haal.
Even een doekje erover, kussentjes erop, klaar. We zitten net als ik word gebeld door het crematorium om een afspraak te maken. ‘Ik spreek eerst wel een dag af met Jan de Zuilman van de begraafplaats Noord, en dan bel ik u terug’.

Jan kan best op 20 maart.
Maar het crematorium niet.
‘Nee, wij kunnen alleen op de dinsdag of vrijdag afspreken’.
Vrijdag is de vrije dag van Jan.
Dinsdag moeten we na mijn werk voor de uitslag van de punctie en de week erop heb ik een verplichte teambuildingdag. Voor je het weet is het dan alweer dinsdag 1 april.
Zeg nou zelf?!
‘Doet u dan maar vrijdag 21 maart om 13:00 uur, uw Allerallerallerlaatste plekje’.
Drukke bedoening daar.
‘Zal ik dan van te voren de definitieve urn brengen meneer of neem ik hem die dag zelf mee?’
[……]
‘Hoezo? Maar ik heb begrepen dat jullie dat doen?!’
[….]
‘O. Alleen bij de urnen die jullie zelf verkopen’.
[…]
‘Geen probleem meneer.
Doe ik het toch zelf! Ik heb toch geen reet te doen de laatste tijd’.

‘Oehhhh…maandag 24?!?! Es effies denken. Volgens mij heb ik dan een cursus’.
-Zou jan ook naar een verplichte teambuildingdag moeten? Zul je net zien-
-Gutverdegutverde!’
‘O nee, dat is op de dinsdag. Ja op die maandag ken ‘ut’ wel. Wel voor tien jaar hè!’

Mam zit nog steeds in de tuin.
Moedeloos leun ik tegen de eettafel. Wat nu?
Opeens herinner ik me Esthers woorden. ‘Als we nog iets voor jullie kunnen betekenen?’
Als ik bel neemt Vincent op.
Vincent klinkt precies zoals je verwacht dat hij klinkt. ‘…..Me-men-to-mo-ri….u….spreekt….met….Vincent. Terwijl ik hem mijn probleem voorleg barst ik voor het eerst in maanden in snikken uit.

Mam zit te roken in de tuin -met haar coole zwarte zonnebril op- en heeft gelukkig niets in de gaten.
Volgens mij is hij het wel gewend om jankende vrouwen aan de telefoon te krijgen want hij is niet van zijn stuk te krijgen. ‘Nou, dan breng je hem vrijdag gewoon met de mooie urn hier, dan regel ik ‘dat’ en dan kom je hem maandag gewoon weer ophalen. Geen probleem’.
Van een rekening wil hij niets horen. ‘Hoort gewoon bij de service, maak je daar nou maar niet druk om’.

Mijn laatste traan is nog niet gedroogd of Dr. Spruitje staat voor de deur met zijn motorkoffer. Kort en bondig stel ik hem op de hoogte van de laatste gezondheidsweetjes van mijn moeder en leg hem uit wat ik van hem zou willen.
We praten zeker een half uur.
Mam luistert meer dan dat ze praat. Ik wil heel graag dat hij zelf dinsdag of woensdag ook met de longarts spreekt. Dat gaat hij doen, zegt hij. Volgende week komt hij woensdag weer en praat hij alleen met mam.

Thuis staat Rem al te koken.
Hij heeft ook boodschappen gedaan. Hij zet mijn salade, bakkrieltjes en eieren gezellig in de koelkast naast de zijne.

‘Het vlees is al bijna klaar, doe jij de salade vast in de bakjes?’ Even voor zessen schieten we tegelijkertijd in de stress.
‘K#t!!!’
‘K#t!!!!!’
Tussen zes en negen komt namelijk de Weenkamp Synthia weer halen.
Glad vergeten!
‘Vlug, print jij die bon uit schat, pak ik een doos’.

De rosé lonkt enorm.
Zo niet erger.
Ben ik ook nog vergeten de kaartjes te posten.

Ik ga maar in bad.

Advertenties

6 gedachtes over “Niagara, machtsvertoon en Rosé voor barre tijden

  1. Je verhaal voert de lezer mee naar hoogte en dieptepunten en wel met zo’n snelheid dat hij bekaf aan de finish komt. Wat een hectiek toch in jouw leven. De wereld staat nooit stil. En toch schrijf je er op een leuke, lezenswaardige manier over. Hoe breng je dat toch elke keer weer op?

    Like

  2. Zo’n secreet kan je er net niet bij hebben. Cool blijven is de enige remedie, dus dat heb je goed aangepakt. En verder ben ik het voor de volle 1000 % met Plato eens!
    liefs Kakel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s