Preischotel, blauwe enveloppen en een rosé-tje

Zaterdag 1 maart
Rem en Kyl zijn al vroeg op pad voor de ‘nieuwe’ scooter zodat ik het rijk alleen heb ’s morgens. Nadat ik het huis weer een klein beetje toonbaar heb gemaakt (wat tegenwoordig ergens onder aan mijn prioriteitenlijstje bungelt) belt Kyl. ‘We hebben hem hoor. We zijn over een uurtje thuis’. Wat ben ik blij dat hij weer een beetje vrolijk klinkt. Ik krijg er zowaar helemaal vleugeltjes van en besluit (!) alvast (!) de prei schoon te maken (!) en de aardappels te schillen (!) en klaar te zetten voor vanavond (!)

‘Kom je kijken mam?’
Hij is zo groos als een aap, ondanks dat er best veel krasjes op zitten. ‘Werk ik wel bij hoor’.
Als we even later aan de soep zitten (uit blik, het kan ook te gek hè!?) begin ik nog even over zijn emoties van afgelopen week. En over materiële dingen die vervangbaar zijn. Dat soort dingen. Leeuwenlesjes.

Omdat Rem zo nog het aanhangertje van Wilco terug moet brengen ga ik op de fiets naar mam. Het fietsen is er de laatste maanden totaal bij ingeschoten zodat ik direct mijn zitbotjes voel, ondanks dat mijn zitvlees toch in volume is toegenomen voelt net alsof er botsplinters uitsteken. Nou ja, langzaam maar weer een beetje het fietsen opbouwen dan gaat het weer weg. Dat ging het vorig jaar ook.

Met een onsje gefileerde paling en twee zachte puntjes kom ik bij mam. ‘Als jij nou koffie zet, zuig ik even snel de kamer. Rem komt ook zo’.

Een kwartiertje later zitten we met ons drietjes aan tafel.
Rem scheurt de ene na de andere blauwe envelop open.
Het was iedere dag raak. En allemaal ‘aan de erven van’. Peu-nerveus wordt je ervan. Mam helemaal. En dapper openen helpt ook niet.
Je kunt ze beter dicht laten en onder de fruitschaal verstoppen tot Rem ze tot zwijgen brengt.
Dat is het beste.

Dapper zwoegt hij zich door de berg heen. ‘Biertje Rem?’
‘Vooruit, doe mij maar 1 rosé-tje mam’.
Terwijl zij in schenkt zoek ik een geschikte tekst voor de bedankkaartjes en lees hem voor aan mam. ‘Ja. Prima hoor’. Dan mail ik de tekst door aan Esther en Vincent van Memento Mori. Weer een klus plat.

Na twee uurtjes gaat Rem naar huis. Ik blijf nog even gezellig bij mam tot ik de bodem raak.
We hebben het echt even gezellig zo samen. Gelukkig hoef ik thuis alleen nog maar die handel de oven in te schuiven.
Om half negen lig ik bekaf in bed.

Zondag.
Rem is al lang al weer aan het werk als ik wakker word.
Het is al half twaalf. Nondeju!
Ik bel mam. ‘En? Zullen we even naar Johanna’s hof?’
Ik verwacht er eigenlijk niets van, dus ik ben aangenaam verrast wanneer ze zegt dat het zonnetje schijnt, dus ‘laten we dat maar doen’.

Om half drie pikken we tante N. op die ook wel even mee wilde. Ik schrijf in een bericht aan de familie Messenger groep wat we gaan doen. ‘Wie zin heeft schuift maar aan hoor’.
Er hadden er best veel zin zodat we met tien volwassen en vier kinderen wat tafels in de Wintertuin aan elkaar moeten schuiven.
Gezellig even zo. Borrelhapje erbij.
Mam een Irish Coffee en een sherry’tje. 1 Rosé-tje voor mij.
Zijn spontane dingen vaak niet de leukste dingen?

Thuis schuif ik voor de tweede keer de preischotel in de oven.
Om half negen lig ik met een gerimpeld badvelletje alweer in bed.
Moe maar best wel voldaan.
Rem volgt om negen uur.

Kom maar op met die week!

Advertenties

9 gedachtes over “Preischotel, blauwe enveloppen en een rosé-tje

  1. Dappere mensen allemaal, en natuurlijk hartstikke fijn dat dat die saamhorigheid nog even blijft hangen,kun je bést gebruiken volgens mij!
    Voor Kyle is die scooter natuurlijk een( afleidende ) pleister op al die héle grote wonden,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s