Gewoon n update waar je weer niet vrolijker van wordt…

Vrijdag
Terwijl ik me bij het wakker worden net bedenk dat ik me vandaag eindelijk iets beter voel komen er drie berichtjes achter elkaar binnen op mijn Messenger. Het eerste bericht is van mijn tante. Slecht nieuws, de uitslag van de punctie van de alvleesklier was niet goed. De eerste nichten hebben al ontdaan gereageerd.
Wat een vreselijk nieuws is dit.
Ze is zo sportief en ziet er altijd zo goed en gezond uit. Afgelopen kerst hing ze nog in de nok van de kerk. ‘Alles is mogelijk, als je maar durft’.
Ik kan niet naar mam om het persoonlijk te vertellen. Rem heeft onze auto mee en de sleutel van de auto van pap.
Zul je net zien.

’s Middags bel ik voor zus naar het AMC. Er is nog niets doorgestuurd door de neuroloog van het UMCG.
Als ik daar geen bel hoor ik dat er voor 12 maart een afspraak van wen half uur gepland staat bij de neurochirurgie van het UMCG.
Wat daar de meerwaarde van is weet niemand mij te vertellen. In zus haar dossier staat duidelijk dat ze in het AMC geholpen wil worden.
De poli assistente zal het de neuroloog per mail vragen. Wordt vervolgd.

Zaterdag
Voor het eerst sinds ruim twee weken drink ik een bakkie bij mam. Samen bekijken we op mijn Iphone de urmen die zus heeft uitgezocht.
‘Wat een saaie’. Mam vind het maar niks. ‘Dan kijken we toch gewoon verder?’
Nadat ik mijn ver over de datum bieb -boeken heb ingeleverd plof ik thuis gezellig naast Kyl op de bank.
Rem is met Steef naar de motorbeurs in Utrecht.

Zondag.
Ik ben vroeg wakker en kan de slaap niet meer vatten. Kan ik net zo goed mijn haar even verven toch?! Terwijl de verf intrekt epileer ik mijn wenkbrauwen gelijk ook maar even. Na mijn bad doet Rem mijn voeten en teennagels.
Met wat nieuwe lippenstift, een flinke veeg rouge en een lekker luchtje lijken mijn dagen als plaatselijk huiswrak nu definitief voorbij.
***ik voel me als nieuw***

Ik bel mam. ‘Zullen we anders straks even naar de begraafplaats?’ Mam ziet er erg tegen op weet ik.
‘Nu schijnt het zonnetje lekker. Lopen we alleen even naar de urnenzuil en dan gaan we weer naar huis’.
Ze zucht. ‘Ja, laten we dat maar doen’.

Maar eerst drinken we gezellig even een bakkie terwijl we weer wat urmen bekijken.
Opeens vinden we de juiste.
‘Dat is em!’
Rem werkt ondertussen de administratie weer bij en haalt de houtblokken uit de haard. ‘Donderdag komt de schoorsteenveger. Ik zal wel zeggen dat hij daarna nooit meer hoeft te komen’.
We kijken elkaar aan. Even.
‘Stoken we al dat hout toch lekker van de zomer op mam, bij ons in de tuin. Lekker roseetjes erbij’.
Zes zakken had met Kyl gehaald voor pap. ‘Ik heb zijn Gammapas nog mam’.
‘Hou maar hoor kind’.

Het is rustig op de begraafplaats. De Urnentuin met de zuil is gelijk links. Er zijn voldoende plekjes.
Ik hoor het mezelf weer zeggen:
‘Lekker op het zuidwesten hè pap?’
‘Ja, en niet te dicht bij de grond’, antwoordde hij.
Het toeval wil dat er zo’n plekje vrij is. Op ooghoogte.
Mam weet het pertinent zeker. Dat is het plekje voor pap.

Maandag.
Na een week of vier ga ik weer eens naar de psycholoog.
Best prettig eigenlijk.
Gewoon even mijn verhaal doen. Ze zegt niet veel maar als ze wat zegt slaat ze vaak de spijker op zijn kop.

Nadat ik de boodschappen voor vier dagen heb gedaan en een broodje naar binnen geb. gepropt ga ik naar het ziekenhuis voor de mammo.
Aansluitend krijg ik een echo.
Weer hoor ik dat ik zoveel cysten en fibroadenomen heb dat daar gewoon niet tegenop te prikken valt. ‘Dan prikken we je helemaal lek’. Is ook zo natuurlijk. Gewoon onbegonnen werk, maar aan de andere kant: er hoeft maar 1 verkeerde tussen te zitten en ik ben de lul. Hij snapt me helemaal. Volgende week maar even bespreken op de mamma poli. Er af laten hakken is ook zo ehh… desastreus. Aan de andere kant?!?!?
Wordt ook vervolgt.

Morgen weer lekker werken.
Zin in. Maar wel ‘veel,’ gelijk drie dagen achter elkaar. Wel pas half tien beginnen. Tot vier.
Als ik nou maar een beetje slaap. Want dat is een drama.
Nu ik eindelijk beter ben slik ik geen paracetamol meer en dus spelen mijn spieren, pezen, botten en gewrichten weer op. Daarbij heb ik ook nog eens last van tintelende voeten en handen.
Ach een mens moet wat te zeuren hebben niewaar?

Advertenties

13 gedachtes over “Gewoon n update waar je weer niet vrolijker van wordt…

  1. Je wordt nog een soort medisch specialist. Alles lijkt te gaan om gezondheid in deze levensfase. Het moet vreselijk spannend maar ook heel vermoeiend zijn. Bij mij is dat nu wat anders. Sinds de dood van mijn ouders en broer is het erg stil geworden in mijn leven. Buuvje wordt 91. Die heeft niet alleen al haar zussen en broer bijna verloren maar ook al een kind en schoondochter.
    Enfin, ik zou het hier ook geen zeuren noemen. Het komt nu eenmaal voorbij en dan moet je het er over kunnen hebben. En dat doe je op een goeie manier.

    Like

  2. Tjonge zeg, er gebeurd nog al niet wat in jou omgeving wat betreft gezondheid!! En dan mag je best eens (in jou ogen) “zeuren” over je eigen pijnen, want die zijn ook serieus!
    Hoop dat je snel zult kunnen gaan ontspannen in het zonnetje met een roosetje

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s