Life(blog) sucks sometimes nou-een-maal…

Dat mijn blog in de categorie life blog valt kwam ik laatst pas achter. Wist ik veel dat er categorieën waren.
In life blogs gebeuren altijd best veel dingen waarvan de lezer getuige mag zijn. Life.
Lifeblogs zijn best populair.
Mensen lezen nou eenmaal graag over andermans ellende.
Ze leren ervan (‘een ezel…’ -je kent ‘m wel..) , ze kunnen meeleven, er steun uit putten, het gevoel krijgen behulpzaam te zijn, het geeft vergelijkingsmateriaal ‘Mijn leven is eigenlijk-helemaal-zo-slecht-nog-niet’, het bevredigd de nieuwsgierigheid, need I go on?

Nee, ik vind het niet erg om privé dingen te delen.
Waarom zou ik mijn gedachten niet delen als een ander daarvan zou kunnen leren, er troost uit zou kunnen putten, of kracht.
Wie ben ik om te denken dat mijn leven zo bijzonder is dat andere mensen daar niets over mogen weten behalve dan die dingen die totaal onbelangrijk zijn, vaak materiële zaken, vakanties, hoe goed de kinderen het wel niet doen.
Ook leuk natuurlijk.

Als je dood gaat heb je niets.
Niets neem je mee.
Niets behalve misschien je ziel. Je zaligheid. Je liefde.
Als je dood gaat is het misschien een troost als je wat na laat. Geld, een mooi sieraad. Herinneringen.
Maar uiteindelijk zal ook het geld opraken, het sieraad zijn vergaan en de herinneringen vergeten. Zo is het leven nou eenmaal. Je bent klein en nietig.
Zo ben je er , en zo ben je niets meer dan wat stof in de wind.
En als je dat goed beseft, en weet dat je met je belangrijke afspraken en je drukke gedoe geen donder voorstelt, wordt het wat makkelijker om eat meer open te zijn.
Mijn god, hoe lang leef ik, en hoe lang zal ik dood zijn?
Wat doet het er toe.
Ik?

Is het mooiste wat je na kan laten dan niet je woorden, je gedachten? Kunst? Gedichten?
Angsten en twijfels?
Levenslessen en de wijsheid die deze je misschien brachten?

Waarom zou ik dit in godsnaam geheim moeten houden?
Niet moeten delen?
Of alleen met mijn naasten.
Waarom in godsnaam?
Moet ik hard zijn om te overleven?
Verschanst achter mijn verdriet?
De songtekst van Paul van Vliet spreekt voor zich. Vooral de laatste regel. Ik zal nogmaals onderaan een link plaatsen.
Dan nu over naar de blog van vandaag:

19 februari.
‘Toch is het raar’:
-Mijn griephoofd wordt nu eigenlijk pas een klein beetje wakker-.

Bij vertrek uit het ziekenhuis 7 november had mam een kaartje mee gekregen waar 4 afspraken opstonden.
19-2 naar de radiologie en de longarts
Begin maart naar de radiologie en chirurgie.

Die tweede afspraak is me volstrekt duidelijk.
De eerste kan ik begrijpen, maar ik vind het toch een beetje vreemd dat er zonder verdere uitleg een afspraak bij een longarts wordt gemaakt.
Nou ja, alleen maar goed natuurlijk. Daar niet van, maar het moet toch minstens even gecommuniceerd worden met mijn moeder. En die wist van niets.

Op woensdag 12 februari krijgt mam opeens een brief op de mat waarin staat dat ze haar vrijdag 14 februari verwachten voor een CT scan van de longen. Helemaal in de stress natuurlijk.
Omdat ik ziek ben – en vrijdag niet mee kan- verzet ik deze naar dinsdag, gister dus.
Van een afspraak voor een longfoto op 19-2 is niets bekent. Ook al een beetje raar.

Jammer genoeg ben ik nog veel te ziek om mee te kunnen gister dus Lidy gaat mee. Mam is zo zenuwachtig als ik haar bel. Ik baal dat ik niet mee kan, maar Lidy kan dat ook heus heel goed. (!!!)

Om half vier belt ze dat ze terug is.
‘Maar wat denk je Narda, ze hebben ook een scan van mijn lever gemaakt’.

En nu vertrouw ik het helemaal voor geen cent meer natuurlijk.
Dat ze wat hebben gezien op die foto’s van haar ribben lijkt me duidelijk.
4 maart is pas de afspraak bij de longarts.

Ik vind het maar een vreemde gang van zaken. Zit ik daar straks met mam bij die longarts met weet ik veel wat voor nieuws.

Begin trouwens wel multi-fulti plannertje te worden want aansluitend mogen ‘Knobbel en Bobbel’ die dag voor de uitslag van de mammografie van aanstaande maandag. Niets om ons verder zorgen over te maken, ik heb vaker fibro -adenomen en cysten, en ander mastopatisch weefsel maar toch, altijd weer spannend.

Ja, Kan een gezellig dagje worden.
Ga alvast maar weer sparen voor de parkeermeter.
Sught.

En die griep is ook nog zo gemeen. Was mijn temp maandag gezakt naar 37,5, nu is het weer 37,8
Life(blog) sucks sometimes….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s