Over mijn Olympische griep en zo…

(Serie 1)
Vrijdag 7 februari
K#t, ik voel me echt niet lekker.
Nee. Niet nu!
‘Ik geef je maar liever geen zoen hoor mam’.

Zaterdag 8 februari
Snipverkouden op de bank met
paracetamol, liters verse jus, bisolviral, nisyleen en een 12-pak zakdoekjes.
‘Het gaat heus’.

Zondag 9
Ik zit er.
Zo ziek als een hond, met zes paracetamol achter mijn kiezen en de zakdoeken stand-by naast de telefoon, maar ik zit op mijn werk.
Waar dan ook wel een beetje alles mee is gezegd.

(Tweede run)
Maandag 9 februari
De griep wint.
Mijn leidinggevenden vatten het allemaal meer dan sportief op moet ik zeggen.
Het is zo ZO gênant. Eerst zelf in de lappenmand vanaf april – ik ben nog steeds niet hersteld- dan zorgverlof, bijzonder verlof, uitvaartverlof, wat vrije dagen hier en daar, dan weer wat zorgverlof en nog wat vrije dagen vanwege mijn moeder en nu dit weer. Het kan niet anders of ze zijn inmiddels schijtziek van me. -Of ze hebben stiekem vleugeltjes. Net als de collega’s die ik zaterdag even sprak-.
‘Ziek jij nou maar eerst eens goed uit’.
‘Wij redden het heus wel zonder jou’.
(#Not, is echt geen doen in je eentje een dagdienst op maandag).

Bed, bank, bank, bed etc.
Zuster Rem en broeder Kylian lopen af en aan tussen mam en mij met paracetamol, hoestdrank voor mij en lekkere liflafjes voor mam.
Ze heeft zo weinig reserves, als ik haar aan steek is zijn we er – misschien zelf letterlijk- doodziek van, dus ik ga er beter maar niet heen.

Tussen mijn slaapjes door komt de wereld van de olympische spelen bij me binnen met
twentyfoursevens, back tail graps en andere levensgevaarlijke capriolen.
Ik mis Tomba la Bomba.

Mijn oranje private entertainment-team doet er gelukkig alles aan om dat leed een beetje te verzachten. De medailles vliegen me om de oren. Ik luister toe hoe Hans van Zuipenetten tot vervelens aan toe jongetjes van negen probeert te verleiden om te gaan kunstrijden. ‘Niks voor jou Kyl?’
‘Ja leuk mam, weet je wat, als jij nou eerst even die half- pipe even doet ga ik me daarna opgeven oké?’
Ik mis Phillippe Candoloro geloof ik nog meer dan Alberto Tomba.

(Heat 3)
Vrijdag.
Zuster Rem is het zat als ik er tijdens een hoestbui bijna in blijf en gaat een thermometer scoren.
De oude is onvindbaar.
Niet dat ik daar ooit wat aan had.

Pap zei het nog tegen de dokter in zijn laatste week.
‘Ik heb nooit koorts’.
Verhip, dacht ik. Ik ook niet. Niet echt. Geen koorts.
‘Nee, en jij ook niet Nar’ zei mam toen.
Boven de 38 ben ik bijna nooit geweest. Alleen toen ik als kind een blinde darmontsteking had zat ik daar een beetje boven. Maar sinds mijn pubertijd heb ik geen echte koorts meer gehad.
Maar wel dus een flinke oorontsteking en een longontsteking.
Misschien is mijn thermostaatje wel een beetje defect. Kan dat trouwens? Ik heb er verder nooit zo over nagedacht.

En nu is mam ongerust. Ik heb inmiddels natuurlijk wel een stem als een defecte misthoorn en een hoest als een terminale zeeleeuw, maar goed, geen reden tot paniek.
‘Eerst mijn temp meten straks, en als ik echt koorts heb bel ik de dokter wel. Beloofd’.
Ook de broeder en de zuster kijken me het hele weekend bezorgd aan.

Zaterdag
37,8
Zondag
Een uitschietertje naar 37,9, goed voor goud bij mij.
‘Da’s dus geen koorts’.
‘En toch wil ik dat je naar de dokter gaat’, zegt mam aan het eind van ons dagelijkse telefoongesprekje.
Dat heeft ze vast van mij geleerd. Dat kan niet anders.

Maandag
Ik durf echt – no. way!- niet weer bij dr. Spruitje langs te gaan, dus dan maar vandaag als hij in het verpleeghuis werkt.
‘Geen longontsteking hoor, gewoon uitzieken’, zegt dokter Z. Leuk mens is het. Altijd vrolijk. ‘Ik denk dat een virus de boosdoener is, bij een bacterie krijg je koorts’.
Juist.
Dacht ik het niet. Was ik nou maar niet gegaan.
Broeder Kylian, zuster Rem en mam kunnen in ieder geval weer rustig slapen. Voor zover dat dan natuurlijk mogelijk is met mijn geblaf op de achtergrond.

Nee. Het schiet allemaal niet op hoewel de temp. wat is gedaald.
Ik ben misselijk en heb hoofdpijn.
-oké, turen op een iPhone schermpje werkt daar natuurlijk ook niet echt aan mee, al schrijf ik in verschillende runs, heats, racess etappes-

(Race 4)
Lidy gaat gelukkig morgen met mam mee naar de ct scan van haar longen.
Ik ben er allerminst gerust op.
Zus komt pas 220 km deze kant op als ze de uitnodiging heeft voor de poli neurochirurgie van het AMC. Haar schedel zal binnenkort toch moeten worden gelicht.
‘Zou jij je anders willen buigen over een urn voor pap?’
Er moet nog zoveel geregeld worden, maar ik ben er te ziek voor.
Dat wil ze wel.
Ben benieuwd.
Ik hou me vast aan het idee dat pap alles mooi vond wat zus mooi vond.
‘Is dat nou wel zo’n goed idee Nar?’

Het zijn rare dagen.
Tussendoor belde de sportiefste tante aller tijden nog. Het zusje van mam.
Er is iets mis met haar alvleesklier.
Zo ben je op tweede kerstdag nog aan het abseilen vanuit de nok van de St. Odulphus kerk met je kleinkinderen en zo krijg je buikpijn, val je kilo’s af, en mag je – na een scan- voor een punctie.

Rare weken.
Ja.
We vallen lekker in de prijzen.
Wij.

Advertenties

15 gedachtes over “Over mijn Olympische griep en zo…

  1. Phoe ……….. eigenlijk niet gek hé, dat je lijf er letterlijk en figuurlijk ziek van word, al die gezondheidsklachten van je naaste, al die onzekerheid, het loslaten, het verwerken …….. Word een beetje veel kan ik me voorstellen.
    En wat je werk betreft? Je hebt al die bijzondere verloven liever niet, maar je hebt ze niet uitgezocht, jij kunt er niets aan doen. Waar je nu wel wat aan doen kan is gewoon even pas op de plaats maken en uitzieken, want op je werk hebben ze alleen wat aan je als je je weer fit voelt.
    Beterschap.

    Like

  2. Na een bezoekje van jou aan mijn blog, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Je blog is duidelijk wat diverser dan de mijne… gelukkig. Maar ik lees dat ook anderen niet gespaard blijven voor die K– ziekte. Heel veel sterkte en wie weet weer eens tot ziens op mijn blog.

    Rene Luger

    Like

  3. Verbaast me helemaal niet dat jij ziek bent. Jezelf een beetje verwaarloosd, wat ik heel goed begrijp. Doe alsjeblieft rustig, en begin niet te snel met naar je werk te gaan want dan breekt je lijntje misschien wel. Houd moed. Alles komt (bijna) goed. Sterkte voor jullie allemaal. Voor jou een pakkerd!
    liefs Kakel

    Like

    • Dank je Mirjam. Komt wel weer goed. Wordt wel een deprimerende blog als het zo door gaat, haha. Zaterdag hoef ik pas weer te bellen met het werk, – eerst maar eens goed uitzieken-
      Iedereen is zo lief, jullie ook. da’s wel weer het mooie. Xxx

      Like

  4. Ziek zijn is gewoon kut.Fijn dat zus een mooie urn uitgezocht heeft.Mijn moeder wil uitgestrooid worden en ik mag een beetje hebben omdat ik dat wil.Doodgaan is ook kut………

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s