Operatie geslaagd en andere ziekenhuisperikelen…

Dinsdag
In totaal heb ik misschien
nog geen twee uur geslapen.
Mam nog minder: Niet.
Als ik aankom zijn ze haar net aan het klaarmaken om naar de pre operatieve poli te gaan.
Mam vindt het duidelijk maar niks dat ze in een bed door de gang gereden gaat worden.
‘Kan dat niet met een rolstoel?’

Als we in een kamertje zitten te wachten belt Dr. Spruitje terug.
Ik vertel van onze nieuwe avonturen tot dusver. Als ik bij het gedeelte : ‘O ja, en vijf gebroken ribben’ ben schiet hij zachtjes een beetje in de lach.
‘Wat een bikkel is ze toch, die moeder van jou’.
Ik wil hem nog wat vragen maar ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden nu mijn moeder meeluistert. Ze is al zo peu-nerveus.
‘Ik wil nog wat vragen…’
Ik denk na. Stilte.
Hij wacht geduldig.
‘Nou ehh… over het rouwen en zo en alles wat ze heeft meegemaakt…’
Ik heb geen flauw idee hoe ik van A naar B kom.
‘En straks die narcose’.
We maken er een leuk raad spelletje van.
Uiteindelijk begrijpt hij waar ik heen wil.
‘Er is niet echt iets wat dat eventueel zou kunnen voorkomen. Dat kan ook nog gebeuren als ze allang weer thuis is’.
Nou ja, ik heb het in ieder geval uitgesproken.
‘Ik ga maandag wel even bij haar langs, die je haar de groetjes? En beterschap natuurlijk’.

‘Nou, misschien nu een paar meer dan normaal’.
Maak er maar twintig meer van denk ik, maar ik hou wijselijk mijn mond.
De anesthesist gaat even overleggen met haar collega’s.
‘Normaal geven we altijd een ruggenprik zodat de ribben volledig verdoofd zijn’. Dit zodat ze goed diep in en uit kan blijven ademen om de kans op een longontsteking zo klein mogelijk te houden. Haar collega’s zijn het eens. De zaalarts ziet er echter het nut niet meer van in. Waarom begrijpt de anesthesist ook niet.

Terug op de afdeling vraag ik aan de verpleegkundige of ik even met de chirurg kan spreken. Rond zessen komt ze even langs. ‘Sorry, net klaar op de ok’. Mijn oom, tante en Rem zijn net weg.

‘De ergste pijn lijkt al voorbij, volgens mij redt ze het wel op de diclofenac, verstuiven en fysio’. Toch zou ze het morgen nog even bespreken zegt ze.
‘Waarschijnlijk wordt u morgen aan het eind van de middag geopereerd’.
Net als ze weer wil gaan zegt mam: ‘Ik dacht dat de chirurg ook nog even zou komen?’.
De chirurg vat het leuk op. ‘U had me niet herkent hè?’
Ik spreek af dat ik om half een bij mam ben. ‘En dan bel ik om half elf even hoe het gaat’.
Eerder mag niet. Dat staat duidelijk op de brief van de afdeling.

Woensdag.
Half elf.
Ik bel de afdeling. Geen gehoor. En nu heeft mam wel de mobiel van pap, maar daar hoef ik haar niet op te bellen.
Ze weigert al jaren pertinent te leren hoe -eenvoudig- een mobieltje werkt. ‘O nee hoor, daar begin ik niet aan’.
Eindelijk nemen ze op.
Dan hoor ik dat ze is verplaatst.
Als ik wordt doorverbonden duurt het nog zeker vijf minuten voor er iemand op neemt.
Dan nog vijf minuten wachten op de juiste verpleegkundige.
Om vijf voor elf heb ik haar aan de lijn.
‘Ik heb uw moeder net naar de OK gebracht, ze mocht al’.
Op de vraag waarom ik dan niet even ben gebeld vraagt ze of dat dan was afgesproken.
Had ik dat nou echt zo duidelijk moeten vragen?
Blijkbaar.
Dus:
‘Nu ik je toch aan de lijn heb…’,
– ja, blijkbaar niet overbodig om het even uit te spellen voor haar- ‘ik ben een beetje bang voor haar reactie op de narcose ‘. Mam weegt nu 41 kilo bij 1.60, is cold turkey gestopt met kettingroken, nog half in shock van het overlijden van pap, als er iemand een risico heeft om een delier te krijgen is zij het volgens mij.
Ze zal het in de groep gooien.
Vooralsnog ligt mam weer op een vierpersoons kamer.
‘Ik heb nog even met haar gepraat hoor. Ze vond het ook vervelend dat u het niet wist’
– is het dan zoveel gevraagd om haar dan heel eventjes met mij te laten bellen?-

Om elf uur ligt ze op de ok.
Om kwart over twaalf belt de chirurg. De operatie is geslaagd. ‘Ze heeft alleen geen narcose gekregen’. Dat durfden ze toch niet aan.
Ik ben een beetje boos. Stel je voor dat ze wel narcose had gekregen en dat was niet goed gegaan. Dan had ik dus niet eens afscheid van haar genomen.
Ik vraag de chirurg of ze nu wel zo’n ruggenprik heeft. ‘Nee, meestal hebben ze dat wel inderdaad’. Ze gaat het overleggen met de anesthesist.

Even later belt ook de recovery
verpleegkundige. Mam maakt het goed. Erg suf.
‘Rond twee uur zal ze wel weer op de afdeling zijn’.

Latte, latte, en nog maar een latte.
-T is me watte!-

Advertenties

13 gedachtes over “Operatie geslaagd en andere ziekenhuisperikelen…

  1. Je vraagt je af of mensen die in ziekenhuizen werken géén geliefden hebben ,en of ze zelf nóóit iets meemaken op dit gebied met mensen waar ze van houden!
    Men schrijft in de zorg statussen vol maar ;éést geen letter zodat niemand “iets wéét”!
    De goede niet te na gesproken maar…… het lijkt wel of veel mensen die in ziekenhuizen werken gevoelsmatig even kwijt zijn dat ze met ménsen te maken hebben en niet met “bouwpakketten” waar even aan gesleuteld moet worden , je zou ze eens even stevig door elkaar willen rammelen !Gelukkig laat jij je horen ,petje af voor je !

    Like

  2. Ja Narda, de patiënten zijn nummers geworden.
    Niets menselijks meer aan.
    En ZIJ, ZIJ doen gewoon hun werk en denken niet verder na!
    Sterkte in de strijd, meid!

    Like

  3. Gelukkig is het goed gegaan ! Herkenbaar al die “foutjes”.Mijn moeder kwam thuis ,na een dagopname, met het infuus nog in haar arm. Hoop dat je moeder snel weer opknapt!

    Like

  4. Patienten zijn tegenwoordig nummers en zo worden ze behandeld. De familie eromheen ook. Om die reden is mijn schoonzus bij de Thuiszorg gaan werken, die kon het “fabriekmatige” werken niet meer aan. En met mijn moeder is ook het een en ander fout gegaan… Hopelijk krijgt je moeder voldoende tijd om bij te komen. Zie je ertegenop dat ze straks alleen thuis is??
    liefs Kakel

    Like

    • Hoi Kakel, Ja, daar zie ik inderdaad enorm tegenop!
      Ik werk natuurlijk ook op een verpleegafdeling en weet hoe hoog de werkdruk soms / meestal kan zijn. Vaak schiet de koffiepauze er bij in hoor, meer wel dan niet!
      Er zijn nog veel meer dingen vandaag gebeurd ( later daarover meer) waar ik mijn vraagtekens bij zette. Aan het einde vd middag was ik het zo zat dat ik een gesprekje heb gehad met de senior, die mij gelukkig heel goed begreep.
      Liefs, Narda

      Like

  5. Nou, in elk geval is het achter de rug. Hopelijk knapt ze nu snel op.
    Mijn laatste contact met het ziekenhuis (ZMC) was toen mijn broer er overleed. Daarvoor had ik al de gedachte: hoe ziek ook, nooit naar het ZMC. Dat is sinds die tijd niet beter geworden.
    Enfin, je hebt gelijk, er zijn heel goede en betrokken verpleegkundigen en artsen. Maar het geld zit niet op de goede plaats en er is nooit tijd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s