Shawltjes, vriendinnen, en een valpartijtje

Dinsdag
Het is druk op het werk.
Voor de balie staan een aantal nieuwe patiënten. De ene met een enorme buik, de ander lang en slank. Nadat ik de eerste patiënt in de wachtkamer heb laten plaatsnemen, zeg ik tegen de volgende: ‘Goedemiddag’. Dan pas zie ik dat het mijn vriendin J. is. (Je-weet-misschien-wel van ‘Grijsje in de kinkerbuurt). ‘Wat leuk!’ Ze schuift gezellig even een stoel aan achter de balie tot het mijn lunchtijd is, en we besluiten beneden in het restaurant wat te gaan eten. ‘Wat is het allemaal veranderd!’ Ze kijkt haar ogen uit als we via het nieuwe zalencentrum en ‘onze’ bar naar beneden gaan.

J. en ik hebben maar liefst 16 jaar samengewerkt. Maar ik leerde haar zelfs al een paar jaar daarvoor (in 1990) kennen toen ze als oncologie patiënt flauw was gevallen bij mijn receptie.
Dat had de toon gelijk gezet;/)

16 jaar lang dus samen gewerkt. Maar ook samen geborreld, gestapt, geslapen, gefeest.
-‘Kom, loop nou ff door J’.
-‘Hoezo ben je moe, we hebben bijna nog niets gedaan!
-‘Als we nu ‘heel even’ naar café Leentje en/of de Ijsbreker en/of hotel de Arena gaan kun je toch makkelijk morgen je avonddienst werken?’
Soms werd ik er een beetje kriegel van.
‘Kom nou J, schiet op, doe mee!’
En terwijl ik gezellig de AMC loop liep, of mee deed aan het volleybal-toernooi stond zij aan de kant mijn spulletjes te bewaken en me aan te moedigen.
Heel vaak is ze door mij over haar grenzen gegaan. Stonden we om twaalf uur in onze lange jassen met waxinelichtjes en een fles ‘black label’ in onze hand voor de deur bij een vriend die veertig werd.
Of zo.

‘Een ding heb ik van jou geleerd Nar’, zei ze eens.
‘En dat is?’
‘Nou, gewoon, dat de spontane dingen in het leven meestal net die dingen zijn die het leven het leven waard maken’.

Uiteindelijk bleek dat er door de bestralingen zoveel was stuk gemaakt dat ze een bypass nodig had. Geen wonder dat ze niet vooruit te branden was…

Met ons dienblad nemen we plaats aan een tafeltje. Dan pas zie ik het goed. Ze heeft onder haar shawltje een hele dikke nek. ‘Wat heb jij nou weer?’ Ze heeft net bloed geprikt. ‘Afwachten maar’.
Ik baal als mijn lunchpauze er alweer op zit en ik haar na een hele dikke openbare knuffel zie weglopen door de lange lichtstraat.
Getsie- derrie, als dat maar goed zit allemaal…

Zaterdag.
Karin en Steef bellen aan.
‘We komen de pannen even terug brengen’.
Ja, een bakkie gaat er wel in.
Kaar heeft een leuke nieuwe jas. ‘Wat zie je er goed uit!’
Ze straalt gewoon. ‘Nou, dat zal de Prednison wel zijn’.
Ik schrik. ‘Hoezo dan Prednison?’

Aan tafel verteld Karin dat ze rond de sterfdag van mijn vader ineens bulten kreeg.
In haar nek, op haar handen en binnen een paar uur op haar armen. Nou is Karin niet iemand die snel in paniek raakt dus de volgende dag had ze telefonisch met de assistente geregeld dat ze wat allergie pilletjes kreeg voorgeschreven.
‘Wil je de foto’s zien?’
Ze schuift haar iPhone onder m’n neus’. Alle-jezus zeg!
‘Je ziet er niet uit’, beaam ik.
‘Nee hè?!’ lacht Kaar. Er hangt een hele rode bultige zak onder haar kin op de foto, en haar nek ik twee keer zo dik als normaal als je het mij vraagt.
‘Ja, ben de volgende dag toch maar even heen gegaan’.
Gelukkig eind goed, al goed.
Tijdens de condoleance en de crematie had ze maar even een shawltje omgedaan.

Zondag.
Lekker weer.
Zonnetje.
Ik bel mam.
‘Wil je vandaag even naar de begraafplaats?’
Nee, niet vandaag.
‘Misschien iets anders? Het kan je misschien goed doen om even lekker een half uurtje buiten te zijn’.
Nee.
Ze is niet zo lekker.
‘Wat heb dan mam?’
‘Nou -gewoon-, ‘ een beetje’ zere schouder’.
In mijn hoofd herhalen de woorden zich:
-gewoon
-een beetje
-zere schouder
Als ik doorvraag verteld ze dat ze ‘een beetje’ uitgegleden is in de badkamer.

We spreken af dat Rem haar vanmiddag om half vijf haalt.
Er staat mosselen en kaasfondue op het program.

‘Bel je wel als je eerder wil komen?’
Dat zal ze doen.
Ik twijfel.
Er heen?
Wil niet betuttelen.
Nee.
Niet gelijk er heen.
Dat wil ze echt niet.
Maar
De arnica ligt al klaar.

Pfff, het houdt allemaal wat:
Gezondheid.
-En dan heb ik het nog niet eens
over die van mezelf gehad…

Greets!

20140202-163645.jpg

Advertenties

19 gedachtes over “Shawltjes, vriendinnen, en een valpartijtje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s