Vrijdag 10 januari.

Vrijdag
Om half twaalf zijn we bij mijn ouders. Ex en neef komen ook net aan. Ik schenk voor iedereen wat in.
Wat fijn dat de zon schijnt.

Er bellen twee zussen.
Ook vanmorgen belde een zus.
Ik geef alle berichten door. Inclusief de knuffels.
De zo’n schijnt nog steeds.

Even na enen komt de dokter.
We kijken met ons allen toe hoe hij het infuus aanlegt.
Om drie uur komt hij terug, zegt hij.

Ex gaat met de jongens een frisse neus halen.
We praten af en toe wat.
Over het trekken met de caravan door Nederland.
‘Vijf weken lang’.
En de vele vakanties naar Spanje die ze samen hebben gemaakt.
Bijvoorbeeld.

We eten broodjes.
Pap eet zijn soep.
Daar zijn de jongens alweer.

Mam en ik wisselen elkaar een beetje af naast pap.
Zijn blik naar mam raakt me.
Hij ligt op zijn zij naar haar te kijken terwijl ze sigaretjes draait.
Zoveel liefde ligt er in zijn blik.
Oneindig veel.
Kl. Ziekte.
Ik streel zijn voet.

‘Alle nichten, neven, tantes en ooms zullen een kaarsje branden pap’.
Een paar nichten gaan naar hun moeder toe om daar samen een kaarsje te branden.
Pap vindt dat een fijne gedachte. Hij glimlacht.

Pap wil de gids.
‘Eens even kijken wat er vanavond komt’.
Mam gaat naast hem zitten en houdt zijn hand vast.
‘Schat, vanavond ben je hier toch niet meer?’
Hij wilde alleen even kijken voor mam.
‘De foois’ komt vanavond Adri’.

Rem leest de laatste kaarten voor aan pap. Glimlachend luistert hij ernaar.
Dan wil hij even overeind.
Even voor het raam naar buiten kijken.
De straat. Het tuintje.
Hij doet het lampje in de hoek bij de deur aan, en tikt wat op de barometer.
Dan wil hij rechtop aan tafel zitten.

Dr. Spruitje is te laat.
‘Het is een beste dokter maar hij komt altijd te laat’ zegt pap.
Even na drie uur belt hij, dat hij het niet redt.
Rond kwart voor vier stapt hij binnen.
Nogmaals legt hij de procedure uit.
‘Neem jullie tijd’.
‘Nog even naar het toilet hoor’, zegt pap.

Huilend neemt Kyl afscheid van zijn lieve opa. Mijn hart breekt, scheurt, bloedt, maar ik verrek geen spier.
Neef en ex hebben het ook moeilijk.
Rem en pap omarmen elkaar en zoenen. De laatste woorden worden gezegd.

Dan gaan de dokter en pap eerst even samen naar boven.
Na een minuutje voegen mam, zus en ik ons erbij. Ik zet de rozen van Linda zo neer dat pap ze kan zien.

Mam buigt zo lief en zorgzaam over pap. Ik streel zachtjes zijn voet en houdt de hand van mam vast als het gebeuren gaat.
Zus heeft paps andere hand vast.

Dan nemen we afscheid.

Even later is pap uit zijn lijden verlost.
Heel snel ging het.
Daar waren we op voorbereid.
Maar toch.
Zus huilt.
Ze wil naar beneden.
Even later gaat dokter ook.
‘Wil je even alleen zijn met pap mam?’
Liever niet.

Later komt de dokter weer boven. Samen met mam leggen we pap mooi en dekken hem toe.

Beneden condoleer ik mijn kind dat zoveel van zijn opa hield.
Waanzinnig veel.
Hij heeft zoveel tijd met ze doorgebracht.
Ik hou hem stevig vast.
‘Je mag bij opa kijken lieverd, maar alleen als je dat zelf wilt’.

Regelen. Koffie. Bellen.
‘Heb je wel je pijnstiller genomen?’ vraagt de dokter.
Rem is druk met de Uitvaartverzorging in gesprek’.
Data’s moeten zo snel mogelijk worden besproken zodat mijn oom en tante in Spanje hun terugreis kunnen regelen.
De sfeer is bijzonder.
Warm, intens, verdrietig en mooi.
Berusting. Opluchting.
Tranen en een lach.

Kylian gaat toch naar pap.
Hij wil alleen. Later gaan we nog eens samen.
Dan komt de schouwarts.
Alles is in orde.
Rond zes, half zeven gaat ook dokter naar huis.
Ex en neef zijn dan al weer op de terugreis naar 200 km verderop.

We eten soep met kaasjes en stokbrood aan tafel.
Champion. Lekker.
Kyl is naar huis. ‘Ik moet even alleen zijn mam’.
Kind van zijn moeder.
Mam eet het halve kommetje gelukkig leeg.

Om een uur of half negen komen twee heren in het zwart pap halen.
Wat zijn ze netjes en aardig.
‘Natuurlijk mogen de bloemen mee’.

Samen dragen ze even later pap het huis uit. Met ons viertjes staan we naast elkaar. Ik hou mam vast.

Buiten komt er over de brancard nog een mooie zwarte hoes. Als het lichaam van pap in de auto ligt sluiten ze de deur en buigen ze.
Rem heeft de buitenlantaarn aangedaan.
Met mijn armen om mam heen kijk naar de maan.
Dan zie ik een moeder met twee meiden aan de overkant boven voor het raam staan.
Ik zwaai naar ze. Ze zwaaien terug.

Dan stapt een van de twee in de auto.
De ander gaat voor de auto staan. Wat gaat hij nou doen?
Plechtig loopt hij voor de auto uit. De kinderen zwaaien nog steeds.

Samen kijken we toe tot pap stapvoets de bocht om gaat.

Het afscheid had niet mooier en waardiger kunnen zijn.

Advertenties

18 gedachtes over “Vrijdag 10 januari.

  1. Ik zit stilletjes achter mijn computer om jullie te huilen.. maar wat hebben jullie dit met veel liefde kunnen doen. Heel veel liefs en sterkte voor de komende tijd, Petra

    Like

  2. Prachtig beschreven (de tranen lopen over mijn wangen). Als het dan toch moet … is er niets mooier dan een waardig afscheid in het bijzijn van iedereen die je lief is…

    Gecondoleerd.

    Like

  3. Gecondoleerd Narda. Ik heb je verhaal vanaf weken terug in een keer gelezen en bewonder je in de eerste plaats om je kracht en de liefde voor de mensen om je heen. Ten tweede om je prachtige manier waarop je dit alles hebt weergegeven en gedeeld. Het ontroert me en ik wens jou en je familie veel sterkte. Dat je samen iemand die zo dicht bij je staat, zo waardig en liefdevol hebt kunnen laten gaan. Dat is binnen de verdrietige omstandheid iets heel moois.

    Like

  4. Lieve Narda, Heel veel sterkte met het afscheid nemen en het gemis, dat is zwaar, maar de keuze was blijkbaar zo vanzelfsprekend en goed. Dat blijkt uit alles. En je hebt het zo mooi beschreven. Op het werk wordt aan je gedacht!

    Like

  5. Narda, van harte gecondoleerd. Ik ben er erg laat mee, sorry.

    Ik kon dit stuk haast niet uitlezen. De woorden vermengden zich met de gebeurtenissen rond mijn moeder en broer. Het is niet hetzelfde, maar het gevoel komt zo overeen.
    Ik heb inmiddels de hierboven gelegen stukjes gelezen. Ik zal niet overal reageren, maar ik zie jullie langzaam je leven herpakken en ook dat voelt aan als lood. Alle respect voor jou, je moeder en alle familieleden. En ik hoop dat je over een tijdje, als er wat meer afstand is, je vader herinnert van voor zijn ziekte en dat je hemt vrij kunt gedenken in zijn betere tijden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s