…met de garnalen, de kastanjes en een Bio kalkoen

Mijn oog valt op een foto van grote Spruit met kleine Spruit. Het hangt achter zijn brede rug tussen een stuk of wat andere canvas fotolijstjes aan de muur. Hij heeft dus warempel nog tijd gevonden om zijn hokje tussen al onze misère door nog even gezellig op te pimpen ook. Sterker, zo te zien heeft hij zelfs een zeker moment van quality time met kleine spruit mogen ervaren.

‘Het spijt me, ook in de brief heeft de reumatoloog het niet over een bacterie’. Dr. Spruitje draait zijn beeldscherm naar me toe. Samen lezen we mompelend de brief. Af en toe vertaald hij een woord voor me. Hij heeft gelijk. Ondanks dat ze daar het eerste kwartier zo stellig over had geklonken tijdens ons lange consult, wordt er in de brief naar dr. Spruitje met geen woord over gerept. Gelukkig maar dat Rem toen mee was, anders had ik nog aan mezelf gaan twijfelen ook.

Het irriteert me een beetje dat er steeds knetterharde bewijzen op tafel moeten komen voor andere diagnoses, maar dat ‘tegen burn-out aan’ en/of ‘begin overgang’ zonder blikken of blozen en enig-bewijs-What-So-Ever als ‘grote mogelijkheid’ op tafel wordt gegooid.
Alsof je verd… geen ziekte kan oplopen als je door een stressvolle periode gaat.
Alsof je direct in de overgang bent als je menstruatie in het afgelopen half jaar misschien een of twee keer een paar dagen eerder kwam dan normaal.
Tenminste dat denk ik. Dacht ik.
Alsof ik dat bij hou.
Alsof ik zeker niks anders te doen heb.

Maar goed- adem in, adem uit,- het zou natuurlijk -heel misschien, kleine kans- zo kunnen zijn. Ik moet niet gelijk zo negatief doen, ook al was er totaal geen sprake van stress op het moment dat ik begin april in het ziekenhuis belandde vanwege mijn nek.
2 juni hoorde ik pas dat het ‘niet zo goed’ ging met pap.

‘En nu? Heeft het zin om evengoed antibiotica te gaan slikken?’ We spreken af dat ik in januari bel voor een recept.
Stel dat het wel helpt? Dan neem ik een evt. blaasontsteking en/of andere narigheden wel voor lief!
Verder spreken we af dat ik in januari weer zal starten met fysiotherapie.
Voor mijn geestesoog zie ik mezelf al hardlopen op de band.
Mijn hoofd volgt mijn lijf nog steeds voor geen meter. Het maakt nog steeds de meest ‘wilde’ plannen voor mijn lijf.
Frustrerend.

‘Weet u dokter?
Ik ben zo zat van dit stomme lijf’.
Hij kan het zich voorstellen.
‘Misschien gaat het wel nooit meer over’.
‘Dat kan’.
Slik.

Goed. Iets anders.
Mijn vader.
Hij weet het al, hij heeft hem door de telefoon gesproken. ‘Acht januari weer bloedprikken en dan misschien weer chemo als hij tenminste aangesterkt is’, vat hij samen.
‘Nee. Hij hoeft geen bloed te prikken’. Spruitje kijkt me aan.
‘De oncoloog zal hem enkel op het zicht gaan beoordelen’.
We staan inmiddels bij de deur.
Hij schudt mijn hand.
‘Maak er maar hele mooie kerstdagen van samen’.
‘Komt goed dokter.
Mijn Bio-kalkoen en ik
zijn inmiddels allang al hele wilde plannen aan het smeden met de kastanjes en de Hollandse garnalen’.

Thuis doe ik gezellig de kerstboom lichtjes aan. Ik ben nog bezig om de boodschappen op te ruimen als Rem al thuis komt. We drinken wat aan de bar en eten stokbrood met Franse kaasjes terwijl we een beetje bijkletsen.
Even later komt Kyl binnen. Koud, moe en chagrijnig van het sinaasappels persen in de koelcel van het hotel. Hij ploft op de bank.
Zijn pak heeft hij nog aan.
Rem maakt nog een gluhweintje warm en opent een biertje.
Op de radio speelt ‘Thank God it’s Christmas’.
Bink thankt dapper een beetje mee met Queen.
Spook wast zijn witte kleed.
Bram springt op mijn schoot.
De kippen zijn allang op stok.
De kaarsjes flakkeren alsof het een lieve lust is.

Home sweet home#alles komt goed….

20131214-130530.jpg

Advertenties

13 gedachtes over “…met de garnalen, de kastanjes en een Bio kalkoen

  1. Ik heb jarenlang vage klachten gehad en was mijn lijf op een gegeven moment ook zo zat. Het heeft lang geduurd maar de klachten zijn inmiddels weg. Moraal van het verhaal: het komt echt wel goed. De vraag is alleen wanneer 😉
    Hou vol en pas goed op jezelf, meiske xxx

    Like

    • Dat is zo goed om te horen. Ik moet er niet aan denken dat ik het de rest van mijn leven maar met 70% moet doen van wat ik voorheen was. Aan de andere kant, het is maar zeurpijn, ik ga er niet dood aan. Maar zat word je het wel hè?! Dank je wel. X

      Like

  2. Ik denk dat veel vrouwen op een gegeven moment vage klachten hebben – volgens mij wordt de invloed van hormonen op een lichaam veel te veel onderschat en weten de artsen eigenlijk zelf niet zo goed wat ze ermee aan moeten. Ik heb ook een tijd vage klachten gehad en inderdaad: bij mij kwam de boel toen ook weer (tijdelijk?) in balans, maar je wordt er af en toe wel wat moe van!

    Like

  3. Je kúnt in ieder geval nog genieten en jawel hoor , het komt weer goed als het allemaal weer wat rustiger om je heen wordt of alles goed komt kan ik je niet beloven maar in ieder geval “komt alles zoals het komen moet” .,leg je daar maar vast bij neer;-)
    Jouw periode nu heeft wel iets van herkenning bij mezelf zo’n dertig jaar geleden en ik zit nu al héél war jaren bijzonder lekker in m’n vel….kunst ,er is ondertussen ook veel méér vel;-)

    Like

  4. Niet alleen vrouwen hebben vage klachten. Mannen ook hoor. Zeker in de botten. En de specialist kan er niks mee dan er maar een pilletje tegenaan te gooien. Dat wil ik niet altijd. Maar ik moet wel anders kom ik de trap zo moeilijk af. Enfin, het valt nog steeds onder de categorie ongemakken. Voel je dus thuis in een grote groep en tel je zegeningen. Veel brandnetelthee drinken helpt ook. Het zuivert je bloed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s