Weegmomentje

‘Nou, de thuiszorg is net weg Nadda’, zegt pap terwijl hij de voordeur voor me open doet.
Jammer, maar wel fijn natuurlijk dat ze vandaag zo mooi op tijd waren.
Ik geef mam een zoen.
‘Weet jij waar het lab formulier is?’ vraagt ze direct. Ik pak het uit de kaft van het mapje van de oncologie waar ik het de vorige keer had opgeborgen.
‘Ik heb zo gezocht gisteravond, ik kon er niet van slapen vannacht’.
‘Maar waarom bel je me dan niet even mam?’
‘Ach kind, het was al tien uur, dan bel ik niet meer hoor’.

‘Hoe gaat het nou met je?’
Niet zo heel lekker, antwoord ze.
En als mijn moeder zegt dat het ‘niet zo heel lekker’ gaat, dan is er wat aan de hand. Meestal is ze namelijk niet zo gediend van bemoeienissen omtrent haar gezondheid.
‘Nog even naar het toilet hoor Nadda’.

‘Wat is er dan mam?’
‘Gewoon, een beetje trillerig’.
Ik pak haar hand.
‘Het is ook allemaal wat hè?’
Als ik haar voorzichtig een knuffel geef voel ik hoe haar lijfje beeft.
‘Slik je de effexor nog wel mam?’
Vanmorgen heeft ze net de laatste genomen. ‘Heb je nieuwe gevraagd? ‘
Dat heeft ze niet. ‘Moet ik die pillen blijven slikken dan?’

Pap komt van het toilet.
‘Blijf jij maar lekker thuis hoor mam, het is toch alleen maar bloed prikken’. Ik zie dat ze blij is dat ze niet mee hoeft.
‘Zullen we vanmiddag anders. samen even naar de huisarts?’
Dat wil ze niet. ‘Zal ik voor je bellen voor een herhaal recept en misschien iets anders erbij waarvan je een beetje rustig wordt, of bel je liever zelf?’

‘Zwaai even pap’
‘Waar is ze dan?’
Het hoofd van mam komt maar net boven het valletje uit.
‘Ze zegt ook niks hè, tegen mij’.
Ik doe de radio wat zachter.
‘Ze eet bijna niks’.

Het voorste parkeerterrein is afgesloten. ‘Zal ik eerst een rolstoel halen?’
Dat wil pap niet. ‘Geef me je hand maar, dan hou ik een beetje mijn evenwicht’.

Even ben ik ineens weer dat kleine meisje dat met haar papa in de branding staat op het strand van Bakkum met haar handje veilig in papa’s hand.
‘Waterkou pap. Bah!’

‘Ga jij vast zitten hoor, dan bel ik om de hoek even voor mam naar de huisarts’.
Het is rustig. Als ik de assistente verteld heb over mam, vraag ik direct of ze Dr. Spruitje wil vragen of een antibiotica kuur eventueel nog zinvol kan zijn voor mij. Wie weet.
‘Hij belt u tussen vier en vijf wel even’.
Als ik de verbinding verbreek is pap net klaar.
We zijn vandaag zo snel dat we niet eens parkeergeld hoeven te betalen.

‘Waar heb jij nou eigenlijk precies gewoond op de Zuid pap?’
Samen gaan we er even snel kijken. Het is maar een klein stukje om.
‘Waar nu nummer elf zit Nadda’.
Het is raar, om in de buurt te zijn waar pap als klein jongetje in de oorlog woonde. Misschien was het toch niet zo’n goed idee.

Mam heeft al een broodje gesmeerd. Voor pap dan.
‘Ik neem straks Havermoutpap hoor’.
Straks. Altijd straks.
Ik word een beetje boos.
‘Mam, dat zeg je altijd, maar ik zie je nooit eten’.
Zenuwachtig steekt ze een sigaret op. ‘Hoeveel weeg je nu?’ Ze noemt het gewicht.
‘Maar het was veel minder hoor, ik ben al heel veel aangekomen’.
Ik vraag of ik het mag zien.
Ze wordt een beetje boos.
‘Dan geloof ik het niet mam’.
‘Straks’, zegt ze.
Straks zal ze het me laten zien.

Ik vertel over Kylian zijn stage ervaringen. ‘Gister heeft hij vier uur sinaasappels moeten persen’. Mam en ik lachen.
Pap verstaat het niet.
Hij ligt op de bank.
‘En iedere dag om kwart voor zes op de scooter hoor’.
Hij moet met het pontje naar Amsterdam.
We vinden hem unaniem een bikkel. Mam staat op.
Ik volg haar naar de keuken.
‘Zullen we gelijk even wegen dan?’
Ze volgt me zowaar naar boven.

Het klopt. Hoewel ze haar kleren en schoenen aan houdt. En dan nog zou het tien kilo meer moeten zijn. Na haar ga ik op de Weegschaal. 66 kilo. Vijftien jaar geleden woog ik maar 48 kilo.
‘I want to be just like you Narda’,
had ‘Yaja’ gezegd toen we in Australië waren. Yaya is de grote halfzus van mijn zoon.
Ik was er allerminst trots op geweest.

Snel zuig ik nog even de trap.
‘Nee hoor, ik doe zelf wel mijn boodschappen straks. Ga jij nou maar’.

Thuis ga ik voor ik wat ga eten eerst op de weegschaal. Laatst was ik toch maar 63 kilo? Vorige maand of zo?
Ik ben verbaast maar ook blij als ik zie dat onze weegschaal ook 66 kilo en geen 63 kilo aangeeft.
Met kleren en schoenen, maar toch.
Het maakt me in een keer met stip de zwaarste van ons vier.

Dr. Spruitje belt keurig op tijd.
Ja de reumatoloog heeft inmiddels gebeld.
Volgende week maken ‘we’ een ‘Plan de campagne’.
Voor pap, voor mam en voor mij;-)

Het is dat we ze gister al hebben gegeten….

Advertenties

6 gedachtes over “Weegmomentje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s