Vriendinnetjes in de jaren ’70

Over mijn jeugdvriendinnetje C. heb ik het al eens gehad. Ik ken haar al sinds ons zesde, zevende jaar. Behalve dat onze vaders bij de vrijwillige brandweer zaten, stonden we ook bij elkaar op de camping en waren we beiden lid van het kerkkoor. We zaten niet bij elkaar op school.

Meestal speelde ik na schooltijd met klasgenootje F., het zusje van M. die weer de vriendin was van mijn zus.
Op een dag kwam F. niet terug na de lunchpauze.
Ze was die middag bewusteloos geraakt en met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht.
‘Suikerziekte’.
Haar moeder kwam in de klas om uit te leggen wat dat inhield.
Na drie weken kwam ze pas weer op school.
Vanaf die tijd was het voor haar half acht prikken, acht uur brood, half tien fruit, kwart over twaalf brood, drie uur tussendoortje, zes uur warm om om acht uur af te sluiten met nog een cracker.
Ik weet het nog precies.
Als ik bij haar sliep, en dat gebeurde regelmatig, kwam haar moeder haar wekken met de spuit. Ik vond het zo naar voor haar. Suikervrije drop bestond toen wel, maar was niet te bikken en verder dronk ze liters Goudappeltje.
Ik was vrij solidair.
Ik denk dat dit ook de reden was waarom ik die kleine kuipjes soep nog zo goed herinner.
Dat was iets wat we als tussendoor vaak maakten.

Bij M en F thuis was het erg gezellig. Vanwege haar diabetes kon ze niet bij ons logeren, dus sliep ik meestal bij haar in het weekend. We aten er meestal fondue aan de bar nadat we fris gewassen samen uit het mosgroene zitbad kwamen. Vaak sliep M dan bij zus, maar ik kan me een keer herinneren dat zus daar ook sliep. M en F hadden van die rode telefoons gekregen voor Sinterklaas waarmee je tot op een afstand van 20 meter of zo met elkaar kon bellen. Dat vonden we geweldig leuk en spannend. Ook van die hele kleine (hum) transistor radio- tjes waren toen erg hip.

Het was een typisch jaren’ 70 appartement.
Er stond een bank met een paars oranje motief die ze zelf in elkaar hadden geflanst met behulp van wat patio blokken. Boven de bank hing een grote drieluik letterbak. In de vensterbank naast de blauwe telefoon stond een oude weegschaal met messing gewichtjes. Ik speelde daar graag mee terwijl ik naar buiten keek, naar de kerk van de Ambonezen en, wat verder, de Noorderstaat in. Er stond een grote bronskleurige staartklok onder aan de trap.
De radio stond altijd aan, en moeder Rie was altijd gezellig in de keuken aan het knippen. Ze was kapster. Vader Piet was groenteboer in de Spar onder het huis.

M en F waren gek op paarden. We gingen weleens in het weekend naar maneges waar je dan een kwartier rondjes mocht rijden in de bak.
Ook gingen we wel eens schaatsen in de Meent in Alkmaar. Ze hadden een caravan in Callantsoog waar ik ook wel eens mee naar toe ging.

Ik was er dus kind aan huis. Dagen achtereen hebben we er gemonopolied, en later Stratego en Zeeslag gespeeld. Ook speelden we heel veel met de barbie’s. F. had een Ken en een echt werkend barbie schuimbad, dus je kunt je de scenes er vast wel een beetje bij voorstellen.

Ik kan me nog goed herinneren dat ze boven nieuwe vloerbedekking kregen.
Het was heel gebroken wit, nogal zacht en dik en het pluisde als de ziekte.
Hele plukken trok je eruit, die we gebruikten om onze zelfgemaakte patchwork-kussentjes mee op te vullen.

Het waren allemaal hele lieve, gezellige vrolijke mensen, die maar een keer boos heb gezien.
En terecht.

F. en ik hadden die keer namelijk een doosje ‘Tic-tac’ gestolen beneden in de Spar.
Het meisje achter de kassa had het gezien en het tegen vader Piet verteld.
We zaten ze net boven op de bank te verdelen toen hij boven kwam.
‘Hoe komen jullie aan die snoepjes?’
Hij was uiteindelijk zo boos om onze leugens dat we allebei zaten te huilen op de bank.
Ook van moeder Rie kregen we een preek van jewelste.
Ze hebben het nooit tegen mijn ouders verteld.
Zo waren ze niet.

Daar op diezelfde bank hoorden we trouwens samen op de radio dat Elvis was overleden.
De ophef daarover staat me nog heel erg bij. En de vele Elvis films die daar tot vervelens aan toe op volgde ook.

Toen we in ’77 verhuisden
kwam ik om de hoek bij klasgenootje A te wonen, waardoor ik automatisch ook meer met haar omging. F trok steeds meer naar de jongens van de Ambonezenwijk, en zat vaak met ze in buurthuis ‘de Witte Vlinder’ op het Marktplein, wat ik maar saai vond.

A en ik wandelden heel wat af samen op en neer naar school. -In die tijd had A zo’n gave gouden lakjas, ken je die nog?-

Zus zat inmiddels op Mavo ‘ Veer en had er een nieuwe vriendin bij, T. Ik vond T. helemaal geweldig, en niet in het minst omdat ze een broertje had die even oud was als mij, J.
Af en toe zag ik hem wel eens, dan kwam hij naar T en zus toe op de kermis of zo, of bij de bakker met luilak.

Dat ik verliefd op J was, was ook drie meiden in zijn klas niet ontgaan, ook al had ik niets met hem, daar was ik nog helemaal niet op die manier mee bezig. Deze meiden stonden er om bekend vechtersbazen te zijn.

Iedere ochtend en middag na school stonden ze me dus op te wachten.
Dat hoorden we via via.
Onze wegen kruisten elkaar. Zij zaten op de Gerhardschool. A wilde dan liever omlopen, via de Westerstraat, maar op gegeven moment was ik het meer dan zat.
In het steegje op de Corbruynweg kwam het uiteindelijk dus tot een twee tegen drie gevecht dat wij uiteindelijk wonnen. Ik mistte wel wat plukken haar, en de krassen zaten op mijn gezicht, maar het was het allemaal meer dan waard geweest.
Ik heb nooit meer last van ze gehad. Met 1 van de 3 ben ik zelfs later bevriend geraakt.

A was ook degene met wie ik Greace plaatjes kocht bij die engerd. Met onze Grease tas onder onze arm gingen we samen naar de film.

Ook zaten A en ik samen op het kerkkoor. Daar hebben we een keer ‘Kiss’ geplaybackt op een feestje. Gloria Gaynor ‘deden we’ op de afscheidsavond in de zesde. Na de basisschool ging A natuurlijk naar de katholieke Ariens Mavo in Krommenie.
Ze waren erg gelovig bij haar thuis.
F ging naar de Havo. Bij mij was het nog maar de vraag. Volgens de leraren moest ik naar de huishoudschool en volgens de Cito toets naar het Atheneum.
Uiteindelijk ging ik dus met Es naar openbare Mavo ‘ t Veer.

Es was een meisje dat in de vijfde klas pas bij ons op school kwam en na de eerste strubbelingen mijn beste vriendin netje werd tussen ’78 en ’82.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Een gedachte over “Vriendinnetjes in de jaren ’70

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s