Rode wijn met spruitjes

San en ik besluiten net om wijntje nummer drie op een zonnig en behaaglijk terras op de Dam te bestellen als ik twee gemiste oproepen zie.
‘Shit’.

‘Mam, oma heeft gebeld, opa is helemaal niet lekker, hij moet steeds overgeven’.
Ik bel haar snel terug.
Dokter is al geweest verteld ze.
Huisarts X dit keer.
Spruitje was te druk.
Nu moet je weten dat ik niet al te veel vertrouwen stel in dr.X
En mijns inzien niet geheel ongegrond.

Immers, mijn vader heeft haar
(voorheen zijn eigen huisarts) al meerdere keren bezocht met zijn darmklachten die door haar iedere keer weer werden afgedaan als zijnde prostaatklachten.
Tja, en als de dokter dat zegt…

Van een afsluitend gesprek met haar heeft hij afgezien.
‘Laat het maar rusten. Wat heb ik er nou nog aan? Ze deed het vast niet expres’.

Ik draai mijn wijn rond in mijn glas.
Verdories, ik zit hier zo lekker.
‘Wil je dat ik nu kom mam?’
Nee, dat hoeft niet.
‘Morgen komt de dokter weer even kijken’.
Ze zucht er van.
Het is me ook wat allemaal.
‘Blijf maar lekker daar hoor kind, en doe de groetjes aan San’.

Als ik wakker wordt bel ik gelijk de praktijk.
Ja, mijn lab-uitslagen zijn inmiddels binnen.
‘De dokter belt u straks zelf wel even’.
Ik vraag de assistente of ze ook kan zien hoe laat Spruitje langs gaat bij me ouders.
‘Ik zie niets staan hoor, in zijn agenda’.
We spreken af dat dokter om 13:00 even langs gaat en ik haar zal bellen als ik het straks niet vertrouw.

Om half elf ben ik er.
Mam doet open.
Pap zit op de bank in zijn pyama.
‘Hoi pap’.
Hij lijkt langs me heen te kijken.
Ik zwaai mijn handen voor zijn ogen.
‘O hallo Nadda’.

‘Het gaat slecht’
zegt hij, en zijn bleke gezicht beaamt dat volmondig.
Maar gisteravond heeft hij toch nog een beetje yoghurt gegeten.
‘Maar zijn bloedsuiker was gisteravond 4.4’ verteld mam.
Ik schrik.
‘Dat is toch helemaal niet goed?’
Ze verteld dat ze van dr. X de huisartsenpost moest bellen als hij onder de 5. of boven de 15 kwam.
‘En? Wat zeiden ze daar?’
‘Nou, ik heb ze niet gebeld want het bandje bij de huisarts ging veel te snel en ik trilde zo dat ik het nummer niet kon opschrijven’.

Mijn mobiel had ze geprobeerd.
Ik had hem weer niet gehoord.
Niet zo gek als het geluid uit staat.
Wat dom van me.
Ons thuisnummer had ze niet gebeld.
Had ze niet aan gedacht.
‘Pap heeft toen maar wat bij gespoten’.

Op dat moment rinkelt de telefoon.
Het is dr. spruitje himself!
-Gelukkig-

Pap doet een nogal wazig verslag.
En verteld dat zijn beschuitje er in is gebleven.
‘7.4’ antwoord hij als we het over de bloedsuikers gaan hebben.
Mam neemt de hoorn even over en verteld over gisteravond.
‘Dat mag u nooit meer doen hoor, u had wel een hypo kunnen krijgen’.
Ze spreken af dat ze direct zullen bellen als pap weer spuugt.
En dokter belt vanmiddag ook nog even.

‘Ik had wel dood kunnen zijn’ zegt pap als hij neer heeft gelegd.
Ik voel me schuldig omdat
ik ondertussen lekker in Zaandam aan mijn wijn zat te lurken.
Met koeien letters schrijf ik het nummer van de huisartsenpost op het blaadje naast de telefoon.

Dan gaat mijn mobiel.
Wat verrassend: dr. Spruitje.
Terwijl pap wat kreunt en steunt op de achtergrond nemen we mijn labuitslagen door.
‘Geen Lyme, maar dat wil niet zeggen dat…’
Hij zal een second opinion aanvragen in Woerden.
‘Of weet u een goede hier meer in de buurt’.
Hij zegt dat ik dan bij ‘Reade’ terecht komen waar de reumatoloog die mij nu heeft beoordeeld ook bij aangesloten is.
‘Niet echt een Second Opinion dan’.
Nee, ik hoef niet te bellen.
Uitnodiging valt vanzelf op de mat.
‘Verwijzing en relevante informatie ligt vanmiddag klaar bij de balie’.

Elf uur.
Daar is de thuiszorg.
Fijn dat er toch nog even iemand komt met een beetje verstand van zaken die hem ook even kan beoordelen.
Ik ga ondertussen boodschappen doen.
Voor mij en voor mam die ook niet lekker is.
Als extra koop ik bietensap en opkikker voor pap en Ferro roosvicee, verse jus, bananen en chocolademelk met slagroom voor mam.

Als ik terugkom is de thuiszorg net weg.
Pap eet twee beschuitjes – op hoop van zegen.
Na een glaasje water vertrek ik weer.
‘Boodschappen opruimen, en even zuigen’.
Ze belooft me te bellen als het niet gaat of pap spuugt.
‘Dan zal hij wel weer naar het ziekenhuis moeten denk ik mam’.

Om half drie belt ze.
Ik schrik.
Nee toch?
Maar gelukkig geen slecht nieuws.

‘Dokter is geweest’.
Ze klinkt wat beter.
‘Best lang hoor,
en hij heeft een lijstje achter gelaten met wat ik moet doen en wie ik moet bellen ‘in geval van’.
Wat ben ik weer blij met hem.

Thuis kruip ik met warme chocolademelk en speculaas op de bank en kijk ik ‘de Dikkertjes’ van gisteren terug.
Daarna ‘Robinson’.
Even rust in de tent.
Ik mag het hele weekend weer werken.

Drie maal raden wat we vanavond eten.
Ze staan al klaar in de pan,
-Overigens zonder kruisjes in hun kont-.)

Advertenties

15 gedachtes over “Rode wijn met spruitjes

  1. Toch maar niet al te schuldig voelen over het “moment voor jezelf” . Om het allemaal vol te kunnen houden heb je dat gewoon nódig!
    Een arts waar je geen vertrouwen in hebt is een ramp,maar ja , de oudere generatie is meestal nog opgevoed met”gezag” voor mensen die “doorgeleerd hebben” !
    Ook konden oudere generaties zélf vaak niet het belang inschatten van (voor hen) “bijkomstigheden” in de gezondheid en daardoor mist een arts dan signalen.
    Hier staan morgen de spruitjes voor het eerst dit seizoen op het menu, óók zonder sneetje in de kont want het zijn práchtige kleine spruitjes 😉

    Like

  2. Ik herken die “bijkomstigheden”wel van Henk die óók niet alles aan artsen uit kon leggen wat nodig was. Gelukkig kan ik dat wél en zo overleefde hij 12 jaar geleden ( na een heel beroerd jaar) darmkanker ! Ik ben er nog dagelijks dankbaar voor!

    Like

    • Wat fijn voor jullie zeg!
      Mijn vader zegt dat hij zeker duidelijk is geweest.
      Want daar twijfelde ik natuurlijk ook aan.
      We laten het maar rusten.
      Vind het wel veelzeggend dat deze dokter tegen mijn ouders zegt dat er vandaag weer een dokter even langs zou komen, maar op de praktijk niets van bekend.
      Heb twee jaar geleden mijn moeder meegenomen naar haar ( onder dwang, en dat wist de dokter) maar er is nooit meer een belletje achteraf geweest. Niets, nada. Zelfs aan mijn vader heeft ze nooit meer gevraagd hoe het met haar ging.
      Dat vind ik ook erg jammer….

      Like

  3. Gelukkig,dan is dat weer even een zorg minder.Snap dat je je grote zorgen maakt,dat doe ik ook als ik het lees.Ik denk weleens dat hoe ouder je bent ,hoe harder de chemokuren erin hakken en ook als je al medicijnen moet gebruiken voor andere ziektes,die kunnen ook weer invloed op de kuren hebben heb ik weleens gelezen.Ik hoop dar je vader “het geluk”mag hebben om de chemokuren door te komen….ik noem het altijd geluk of pech hebben,zeker na de nieuwe wetenschap dat ieder mens een individuele behandeling zou moeten krijgen maar dat gaat nog zeker 20 jaar duren voordat dat zover is.Ik zal voor hem bidden…..

    Like

      • Als het om een ander gaat raakt het me altijd veel harder.Al ben ik al bijna 6 jaar “schoon”,het gaat nooit meer uit je systeem.En ook mijn man moet bij iedere film waarin kanker voorkomt huilen.Daar moet je mee leren leven en de ene keer gaat dat beter dan de andere keer,dus kan jij niks aan doen hoor! ;)Dikke knuff terug….

        Like

  4. Meissie, dat schuldgevoel kan je beter naast je neer legggen! Ik kan wel begrijpen dat je zo denkt, maar het is niet eerlijk tegenover jezelf. Je doet al alles wat je voor je ouders kan doen.

    Ellendig een huisarts die niet met je meedenkt. Bij mijn schoonmoeder hadden we hetzelfde. Twee artsen. De ene daar kon ze mee lezen en schrijven en hij stond lijnrecht tegenover de andere arts in het verzorgingshuis. Dat leverde hartstikke veel stress op, want mijn schoonmoeder vond dat we voor elke arts respect moesten hebben, en wij zagen alleen maar een nukkige vent waar de zieke geen baat bij had.
    Wat een uitkomst die dokter Spruitje!
    Suc6 met je nieuwe specialist. Hopelijk komt er iets uit…

    Laat die spruitjes maar zitten. Ik kook ze voor mijn man, maar alleen al van de lucht word ik onpasselijk (nou ja, overdrijven doe ik graag)

    Toi toi
    liefs Kakel

    Like

  5. Ik heb diep respect voor je, Hoe je het allemaal behapt, je krijgt nogal wat op je bordje lately. En dan ook nog de tijd nemen om er over te bloggen. Petje af, meid. En zoals Riet zegt, die momenten voor jezelf móet je gewoon pakken hoor, anders ga je er aan kapot.
    Dikke knuffel van mij
    ((((Narda)))))

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s