Vrijdag: Spruitjesdag

‘Zo….
En hoe gaat het met u?’
Dr. Spruitje en ik weten nog steeds niet of we elkaar nu zullen tutoyeren of niet.
‘Mwah, het gaat’, antwoord ik, terwijl ik mijn nieuwe roze hoesje van mijn telefoon open en mijn notities erbij pak.
‘Zullen we de tijd maar efficiënt besteden?’
Hij glimlacht.
‘Vertel’.

Ik steek van wal bij punt 1.
‘Geen psoriasis’.
Dat had hij inmiddels al begrepen.

‘Misschien kunnen we eerst B12, schildklier en Lyme prikken?’
Spruitje tuurt mee op het schermpje van mijn I phone en denkt even na.
Het staat hem.
‘Ja dat kunnen we wel doen, hoewel een negatieve uitslag op Lyme natuurlijk ook geen uitsluitsel is. Daarentegen weten we wel wat je hebt met een positieve uitslag’.
Hij pakt mijn laatste labuitslagen er voor de volledigheid even bij.
‘Da’s allemaal wel een tijdje terug ja’.
Hij ziet er strijdbaar uit
in zijn legergroene overhemd.
Er rolt al een labformulier uit de printer.

Dat is dat.
Over naar punt 2.
Mijn ouders.
Hun verwachtingen
en hoop.
En
de realiteit
die mi daar zo weinig mee strookt.

‘Ik was al van plan vanmiddag even bij ze langs te gaan tussen 1 en 3’.
Ik neem het formulier van hem aan.
‘Dan zorg ik dat ik er ben, misschien is mijn zus er dan ook nog wel’.

Ik ga gelijk bloed laten prikken.
Het is nog voor elven, dus het kan nog net.
Dan fiets ik langs de apotheek waar ik een voorraad diclofenac ophaal waar je U tegen zegt.
Neen, Spruitje neemt geen halve maatregels.
Thuis ruim ik snel de boodschappen op, eet een broodje en zuig de boel links en rechts voor het oog wat aan kant.

Zus is er nog.
In een rood Schots mini rokje met zwarte netpanty’s daaronder zit ze op de bank.
Aan haar voeten zweven lange zwarte laarzen die het midden houden tussen moonboots en Uggs.
Erboven een zwart t- shirt met kapmouwtjes.
Haar dreadlocks heeft ze in een staart bijeengebonden, ze is zowaar al helemaal klaar.
(Nu hoor ik je zowat denken. ‘Hmmm, is dat niet een wat aparte combi?’
Wees gerust: al trekt ze een vuilniszak aan, het staat haar!)
‘Dokter komt zo, wel fijn dat jij er ook nog bent’.
‘Heet hij uhh…echt dr. Spuitje?’

Pap zit net aan zijn broodje.
Mam zit aan de grote tafel achter te roken.
‘Dokter komt straks ook nog even langs’
roep ik nog maar eens
in het algemeen nu.
De vitrages zijn weer wit.
De ramen helder.
Ik ben aangenaam verrast.

Zus showt een soort ‘voetsiersel’, wat ze zelf heeft gemaakt met een lapje leer en een perforeertang van het Kruidvat.
Echt wat voor haar.
‘Wat leuk, en wat knap gemaakt’ zeg ik gemeend.
Zus heeft alle creatieve genen voor ons beiden geërfd.
Ze kan prachtig tekenen en schilderen.

‘Heb ik nou al een broodje gegeten?’ vraagt pap.
‘Ja net toch’.
Hij denkt na.
‘Wat zat er op dan?’
‘Kaas pap’.
‘O ja’.

‘Daar is de dokter’
roept pap opeens zo hard dat ik me van schrik bijna in mijn koffie verslik.
Ik sta op om de deur open te doen.
In eerste instantie had ik de link met de BMW motor en Spruitje nog niet gelegd.
Dan doet hij zijn helm af.

Alsof het de Sint in hoogsteigen persoon betreft wordt de dokter verwelkomd.
Mijn moeder strooit nog net niet met witte rozenblaadjes.
‘Ga zitten dokter’.
Zo te zien is ook Spruitje bloednerveus.

Nou kun je veel van mijn familie zeggen maar een ding waar je ons niet van kan beschuldigen is dat men zich bij ons ongemakkelijk voelt.
Binnen no- time zit Spruitje dus gezellig onderuit gezakt op zijn gemak.

Dan volgt een moeilijk en openhartig gesprek met veel herhalingen (Spruitje) en direct daarachteraan een Jip en Janneke vertaling van mij die slechts op enerlei wijze is uit te leggen.
Met subtiliteiten komen we immers niet zo ver, merkt ook dr. Spruitje alras.
Zus knikt en knikt.
Zichtbaar blij met het verloop in het gesprek.
Mam zit naast me op de bank.
Ik kan haar gezicht niet zien.
Haar handen liggen bevend in haar schoot.
‘Goed, ik zal er over nadenken’.

Spruitje en ik slaan samen nog een paar spijkers met koppen.
‘Pap, wanneer ben je het laatst naar de diabetesverpleegkundige geweest?’
Begin september was dat, weet ik.
De laatste afspraak had hij zelf afgezegd.
Een inkoppertje voor Spruitje.
Hij belt haar vanmiddag nog met de vraag of ze volgende week bij pap langs gaat.

‘Pap, je hebt wel meer pijn nu hè?’
‘We verhogen de fentanyl’
is zijn antwoord.
Ik vertel hem gelijk maar even dat de oxinorm op is.
Spruitje schrijft al.

Dan is mam aan de beurt.
‘Ik ben aangekomen hoor dokter.
Ik weeg nu 44 kilo en dat was 42,5,’ zegt ze trots.
Ja, de oxazepam slikt ze ook nog, maar dat werkt pas na een paar uur verteld ze.
‘Dat kan niet’, zegt de dokter.
‘Dat kan wel’, zegt mam.
‘Of het werkt, Of het doet niets voor u’, houdt hij voet bij stuk.
Komt vast door dat legershirt.
Hij kent mijn moeder echter nog niet.
Ik wel.
‘Wel waar’.
‘Is effexor niets voor mijn moeder?’
gooi ik er snel tussendoor voor het uit de hand gaat lopen.
‘Komt ze misschien ook wat van aan’.
-Zes kilo schoon aan de haak had die troep me destijds opgeleverd-
Mam kijkt me nieuwsgierig aan.
Ik zie haar denken.
‘Dat is misschien wel wat voor u ja’.
Spruitje wikt
Spruitje weegt
‘Aan de andere kant, de eerste weken kan ze zich dan juist wat slechter voelen’.

Dokter staat op.
‘Weet u wat, dinsdag kom ik weer, en dan hebben we het er nog wel even over’.
‘Maar ik weet het antwoord al hoor dokter’.
Hij vertelt nogmaals dat effexor er de eerste weken voor kan zorgen dat ze zich juist nog onrustiger voelt.
Misschien zelfs angst of paniek aanvallen kan krijgen.
‘Doe maar hoor, die ‘Effect hoor’.
Mam hoort alleen maar die kilo’s
volgens mij.
Is ze eindelijk van dat gezeur af
denkt ze vast.
Hoe dan ook lijkt Effexor me een win-win situatie voor ons allemaal.

Dan vertrekt hij.
Pap zwaait hem gezellig uit.
Ik ben af.
Maar blijf nog even
gezellig
samen
zitten
stilzwijgen.

‘Zal ik je zo naar het station brengen?’ vraag ik dan.
Niet nodig.
Zus loopt liever.

Dan ga ik maar
weer
naar huis.

Dag pap
Dag mam
Tot morgen.

Dag zus.
Dikke
Kus.

Advertenties

9 gedachtes over “Vrijdag: Spruitjesdag

  1. Dokter Spruitje zorgt in ieder geval goed voor jullie.Hopelijk komt je moeder nu iets aan,want dat is best een verontrustend gewicht.Heeft je vader honger misschien.Ik kreeg tijdens de kuren Dexamethason,dat is tegen de misselijkheid en wekt de eetlust op.Heel vervelend als je niks aan je eetlust mankeert;)Hopelijk heb je geen ziekte van Lyme:(Sterkte met alles…

    Like

    • Volgens mij heeft hij helemaal niet zoveel honger. Nu je het zegt is het wel raar dat hij dan geen voldaan gevoel heeft gehad na die broodjes.
      Kan me geen teek herinneren hoor, maar ja, met al dat wildplassen tijdens de trainingen in de duinen, wie weet?
      We gaan het zien eind van de week.
      Dank je. X

      Like

  2. Ik hoop van harte dat er iets in je bloed gevonden wordt. Iets onschuldigs, hoor, maar waar je als mens wel wat mee kan. Hou je huisarts die meedenkt in ere. Ik word bijna jaloers op de man. Bijna, want jullie hebben ‘m veel te hard nodig. Hou ons op de hoogte van je bloeduitslag! Als ’t niet al te privé wordt tenminste… Sterkte met alle rompslomp!
    liefs Kakel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s