Chemo 2

Eerst even een Noot:
Ik weet dat ik een grens benader en misschien zelfs soms overschrijd door het plaatsen van deze privé aangelegenheden.
Ik hoop dat een ieder die dit leest daar dan ook zeer respectvol mee om gaat.
Heel veel plaats ik ook niet.

De reden waarom ik toch besluit mijn teksten over mijn ouders openbaar te plaatsen, is dat ik het begrip enorm nodig heb op het moment.
Begrip voor de situatie.

Zodra je je als lezer hier niet in kunt vinden, of dit niet kan begrijpen, wil ik je vriendelijk verzoeken hier voortaan niet meer te komen lezen.
Voor mij is het schrijven een uitlaatklep die ik op dit moment hard nodig heb.

Geen van mijn teksten is kwetsend of kleinerend bedoeld.
Indien dit wel zo wordt opgevat, zal dit liggen aan de interpretatie van de lezer, niet aan hoe ik het heb bedoeld.

Ik hoop dat jullie blijven komen, blijven lezen, en blijven reageren.
Privé dan wel openbaar.

Dank jullie wel.

Donderdag 12 september.
‘Wat ben je vroeg, je zou toch om 13:00 uur pas komen?’
Het is half een.

‘Hoe gaat het pap?’
Hij ligt op de bank.
‘Help me eens even’.
Ik trek hem overeind.
‘Het gaat wel hoor.
Hetzelfde’.

Ze hebben al gegeten.
Ik maak snel even een broodje voor mezelf.
Ik kom rechtstreeks bij de tandarts vandaan.
‘Wat een mooie zonnebloemen’.
‘Ja hè, van F. gehad’
Hij is er duidelijk blij mee.
En ik ook.
F is de overbuurvrouw.
Fijn dat ze een beetje weet wat er speelt.

Daarna haal ik de stofzuiger door de kamer.
Mijn hemel, wat een onding zeg.

‘Zet jij dan een bakkie pap?
We zijn rond half drie terug’.
Mam en ik gaan even een rondje doen.
Eerst even langs de Blokker voor een nieuw wc matje.
Ze hebben er geen daar.
Wel badmatten.
‘Gaan we zo wel even langs de Praxis’ , beloof ik haar.
Alsof ze daar blij van moet worden.

‘Blijf jij in de auto?’
We staan voor de apotheek.
‘Dan hoef ik geen kaartje te kopen’.
Da’s zo’n gedoe tegenwoordig.
Moet je eerst je kenteken invullen.
Alsof ik dat weet.
Kan je eerst terug naar je auto want dat kan ik natuurlijk niet lezen van zo’n afstand, dan snel uit je hoofd leren, en dan weer terug naar die automaat.
En dan nog maar hopen dat je onderweg geen bekende tegenkomt die je aanhoudt voor een praatje.
Of alleen maar hallo zegt
of hoi.
Kan je namelijk weer terug.
Ik wel.
Mam hoef ik dit soort dingen niet uit te leggen.
Ze blijft wel zitten.
Zegt ze.

‘Banaan, aardbei en het liefst ook een paar mokka’.
Die vindt mam zo lekker.
De laatste heeft ze op het moment niet.
Met een voorraad waarmee we half hongerend Afrika een jaar lang op de been kunnen houden, verlaat ik de apotheek.

Nu nog even een voorraad regelen voor mam die ze de vorige keer gewoon moest betalen, ook al was het op doktersrecept.

Gelukkig is de assistente er die ik een beetje ken.
Ze is wat ouder, en daarom misschien wat geduldiger dan de meeste andere assistentes.

Het is een grote praktijk.
We regelen direct met haar de overschrijving naar mijn huisarts die ook in deze praktijk zit.
‘En dan zorg ik er straks even voor dat de dokter dit even ondertekent’.
Ze wappert met iets dat er voor gaat zorgen dat mam haar Nutridrink ook gratis krijgt in het vervolg.

Als we uitgeregeld zijn lopen we naar de auto terug.
Hij staat bij de kazerne.
Wat is dat lang geleden hè?’
Ze knikt.
Kijkt naar boven.
naar de kantine.

Via de Noorddijk rij ik naar de Praxis.
De Praxis staat midden in het weiland waar ik als kind vroeger op uit keek vanuit ons slaapkamer raam.
En de Gamma daarnaast misschien wel precies op het geitenhutje waar we stiekem wel eens gebruik van maakten.

We passeren eerst het nieuwe uitvaartcentrum.
‘Als ik ooit dood ga wil ik hier liggen’.
zeg ik.
Mam kijkt me aan.
‘Ja. Daar ben ik toch geboren?’
Ik wijs naar links.
Naar de flat.
‘Dan is het toch mooi dat ik ooit afscheid neem op de plek waar ik vroeger als kind zo vaak over uitkeek?’

Ik weet niet waarom ik het zei.
Flapuit die ik ben soms.
‘Ja, dat is wel mooi’.
beaamd mam.

We rijden de parkeerplaats op.
‘Pap wil naar het Schoolpad’.
zegt mam dan.
‘En de kerk?’
vraag ik.
‘Geen kerk’.
‘Fijn om te horen’
zeg ik.
Pap had niet zo veel met de kerk.
Het had niet geklopt.
‘Maar wel een pastoor’.

Ik zet de motor uit.
‘Hij heeft zelfs zijn kist al uitgezocht’.
Ik kijk haar aan.
Dan schieten we samen onbedaarlijk in de lach.
Mijn vader is kleurenblind.
En daarbij nogal eigenwijs.

‘Mam ik lach wel, maar het zijn tranen hoor’.
Dan zegt ze dat ze er gelukkig nu ook weer een beetje om kan lachen.

In de Praxis houd ik een voor een de wc matjes omhoog.
Als we een leuke selectie hebben leg ik ze naast elkaar op de gladde vloer.
Samen doen we de anti- slip test met het puntje van onze tong uit onze mond.

Thuis staat de koffie nog niet klaar.
‘Ik was even in slaap gevallen’.
Pap kijkt op de klok.
‘Jullie zijn te laat’.

Als we aan de koffie zitten vertel ik over de appels in mijn boom.
‘Lekker Nadda, appeltaart!’
Ik beloof er zaterdag 1 voor hem te bakken.
Dan ga ik naar huis.

Zaterdag 15 september
‘He, wat leuk, ik dacht dat jullie morgen zouden komen’.
Zucht.
In ganzenmars lopen we naar binnen.
Kyl voorop met de geklopte slagroom met zoetstof.
Daarna ik met een gloeiend hete appeltaart met zoetstof.
Rem sluit de rij met de nieuwe emmer die we vanmorgen bij de kampeerwinkel hebben gekocht.

Terwijl mam koffie zet snij ik de taart.
‘Wil je een klein stukje pap, of een grote?’
Hij kiest de allergrootste.
‘En veel slagroom graag’.

Pap smult.
‘Schat, mag ik nog een beetje slagroom?’
Ik snijdt de rest van de taart in gelijke delen.
‘Twee stukjes voor morgen, en dan doe je de rest straks lekker in de vriezer mam’.

‘Merk je nog wat van die chemo pap?’
‘Nou…Ik zie een beetje waas’
‘Sinds wanneer dat dan?’ vraag ik.
‘J en A zijn op vakantie’
antwoord pap.
Mam zit op het toilet.
‘Hij heeft me vanmorgen gebeld’.
J is zijn broer.
‘Sinds wanneer zie je wazig dan? ‘.
Probeer ik nog eens.
Pap reageert een beetje kribbig: ‘Ach dat komt gewoon van al die medicijn en’.
Ik laat het erbij.

Mam is er weer bij.
‘Willen jullie nou half seizoen, heel seizoen of niets?’
Ik ben ondertussen het spoor volledig bijster geraakt wat de kampeerplannen voor volgend jaar betreft.
Is natuurlijk ook moeilijk voor ze nu.
Maar ik moet het toch een beetje zeker weten binnenkort.

Nog maar vijf weken geleden moest het hele spul stante pede op Marktplaats.
En daar heb je natuurlijk eerst mooie foto’s voor nodig, dus wij op naar Bakkum.
Aldaar bleek dat we misschien beter eerst even een sopje konden maken en de boel een beetje aanvegen voor we aan de fotoshoot begonnen.
Eenmaal weer thuis moest er natuurlijk een pakkende tekst onder de foto’s komen (ik) en de overige bijzonderheden opgesomd (Rem).
Kortom, we waren er een hele dag mee zoet geweest.
‘Moet er niks op de tent dan?’
vroeg pap, die wij telefonisch verslag uitbrachten.
De volgende dag hing er reclame aan de voortent.

We besluiten een optie voor volgend jaar te nemen.
‘Ja, want die .X.. zit te azen op mijn plekkie hoor!’
X is een kennis.
X zag ons nummer aan de voortent
X belde mij een week of wat terug.
‘Het nummer van mijn ouders geef ik u liever niet, maar ik zal vragen of hij u belt’.
Ze hebben X nooit gebeld.
‘Die zit alleen maar te azen.
Al jaaaaren!’

Ik beloof morgen even bij de receptie naar binnen te wippen.
We moeten er toch even heen om de koelkast te ontdooien en vast wat slaapzakken te halen.
Bovendien twijfelde ik over het dakraampje.
Stond dat nou wel of niet op een kier?

We nemen een borrel.
Behalve pap.
Die drinkt bijna nooit.
Hooguit eens een maltje.
Ik neem een rood wijntje, Rem een pilsje.
Kyl maait ondertussen het gras voor opa.

‘Wat een rotstofzuiger hè?’
begint mam opeens.
Pap zit op het toilet.
‘Je vader stofzuigt altijd.
Ik kan niet met dat rotding overweg’.
Ik ook niet.
‘Mam waarom koop je niet gewoon een nieuwe?’
Ze zucht.
‘Deze is nog van zijn moeder geweest, het is echt een rotding hè?’
vraagt ze me nog maar eens.
‘Bij de Blokker zagen we van die mooie compacte zwarte in het middenpad, weet je nog!’
Ze weet het nog.
‘Zullen we van de week nog even kijken samen?’

Daar is pap.
Hij doet het rolgordijn dicht en trekt zijn shirt uit.
O ja. De nieuwe pleister.
‘Goed aandrukken pap’
Pap zucht heel diep.
Nee, je hoeft niet te zuchten.
Ik duw mijn duim terug op de pleister.
‘Ook weer gebeurd’.

Kyl is klaar.
We bewonderen alledrie zijn werk.
Opa gelooft het wel.
‘ J. en A. gaan morgen op vakantie’
zegt mam die net op het toilet zat toen we het er eerder over hadden.
‘Wie?’
vraagt pap.
‘J. Je broer! ‘
Schreeuwt mam.
‘O ja?
Waarheen?’
‘Naar Toscane’ roepen we in koor.

Dan gaan we ‘maar weer eens’.
De soep moet nog gemaakt.
‘Wat, nu nog?’

Ik schrijf nog even in het schriftje dat ik woensdagochtend uit de nachtdienst kom, en dat ze dus Rem op zijn mobiel moet bellen als er wat is.

Vandaag, maandag 16 september:

‘Mam, met mij.
Denk je er nog even aan voor tienen te bellen met de oncologie verpleegkundige over dat waas zien’.
Mam antwoord dat ze ook een nummer heeft voor na tien uur.
‘Ja, dat weet ik, maar nu is het telefonisch spreekuur, weet je wel?’

Als ik een half uurtje later bel neemt pap op.
‘Hoezo bellen?
Nee hoor, met mij is niets aan de hand.
Nou ik moet nu naar het toilet.
Dag hoor’.

Tut tut tut.

Advertenties

11 gedachtes over “Chemo 2

  1. Luid en duidelijk: je “regels” aan het begin van dit blog. Ik kan me niet voorstellen dat iemand over je verhalen valt, of je ze verkeerd opvat.
    Je blog is dd een soort dagboek voor je. Goed dat je het zo van je af kunt schrijven! Je doet het met liefde en respect maar durft er ook grapjes over te maken. Ik denk daarom dat je een hele sterke vrouw bent. Anders zou je een zeur- of klaagtoon aannemen. Sommige andere bloggers zijn meer met zichzelf begaan dan met degene die de zorg nodig hebben.

    VInd je het niet moeilijk elke dag opnieuw de energie op te brengen om naar ze toe te gaan? Je bent in dit opzicht echt een sandwich: tussen de zorg voor de ouders en je kind in. Maar je doet het uitstekend! Een ander kan er een voorbeeld aan nemen 😀

    Liefs Kakel

    Like

    • Dank je wel voor je berichtje. Doet me heel erg goed.
      Ik ga niet iedere dag. Dat willen ze ook niet. En daar heb ik de energie ook niet voor. Kyl is al 16, dus dat scheelt. Wel heerlijk aan het puberen, maar dat is ook een reactie natuurlijk. Nieuwe school, opa ziek en dan zo’n zeurende moeder die niks kan hebben thuis.
      Want zo is het ook soms hoor.
      Mijn mannen hebben engelen geduld met me.
      Liefs terug.

      Like

  2. Lieve narda, het is goed dat je je gevoel hierover duidelijk maakt. Je kunt het van je afschrijven, en hebt dit ook nodig. Gek genoeg, mijn moeder is in ’92 aan de gevolgen van kanker overleden, beleef ik het weer een stukje mee. En ook in sommige situaties houdt cynisme je overeind. Ik geniet van al je berichtjes, leven in de jaren ’70, ook mijn tijd, maar ook van de berichten over je ouders. Hier spreekt zoveel liefde uit.

    Liefs Petra

    Like

  3. Wáár je over schrijft is natuurlijk helemaal jóuw zaak en iedere blogger krijgt vanzelf de lezers die bij hem/haar passen.
    Het gaat meestal meer om hóe je schrijft ( en daar is bij jou niets mis mee) dan waaróver je schrijft al zijn er inderdaad mensen die afhaken bij erg persoonlijke verhalen.
    Voor mij kan ziekte /zorgen hebben er zeker bij horen al zal ik er zélf meestal achteraf pas over schrijven !
    Als jij je er door gesteund voelt is dat toch een pluspuntje van het bloggen ?
    Een beetje steun kun je goed gebruiken dat is wel duidelijk want het is niet niets waar je met je familie doorheen moet , sterkte !

    Like

  4. Heel moeilijk om in deze tijd van machteloosheid en onzekerheid ook nog het gewone leven door te laten draaien.Ik herinner me de verslagenheid van mijn gezin en de familie nog toen ik kanker kreeg.Maak je niet te druk over “het wazig zien”,soms hoef je alleen maar een luisterend oor te zijn .Verwen je vader maar lekker…liefde en aandacht doen een mens in deze oneerlijke strijd heel goed.Heel veel sterkte voor jullie allemaal…..

    Like

    • Dank je wel Ingrid.
      Net geweest maar mijn vader lag op bed. Kon ik mooi wel even1 op 1 aandacht aan mijn moeder geven.
      Had mijn jaren ’70 stukjes aan haar voorgelezen, even lekker gelachen.
      Wat ik eigenlijk zeggen wil, – weet niet of je het al zag?-had wat ‘ow’s van je geleend vanmorgen. (Blogje).
      Fijne dag nog hoor!

      Like

  5. Dat is fijn!Voor jullie allemaal is het moeilijk en iedereen gaat er weer anders mee om,maar met veel liefde,aandacht en humor kom je een eind.
    Geen idee wat je van me geleend hebt hoor hahha

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s