K-zooi

Straks met pap naar de Vu.
Gister een gesprek gehad met de radiotherapeut over de komende bestralingen.
Palliatieve bestralingen.
Met de taxi gaan we.
Ik heb namelijk snelweg vrees.

Eerder:
-Zo’n tien dagen terug-
‘Nadda, die vrouw van ‘Momento Mori’ is vanmiddag geweest’.
Hij zei het op een toon alsof hij bij de Gamma was geweest voor open haard hout.
‘Jee pap, loop je nu niet een beetje op de zaken vooruit?’
‘Nee, ik wil alles in orde hebben.
Wanneer hebben jullie tijd? Ik wil de bankzaken doornemen’.

De volgende dag zitten we aan de grote tafel.
De luchtverfrisser draait op volle toeren.
‘Dan ruiken jullie niks van mijn rook’.
Nee hoor mam. We ruilen niks.
Er liggen verschillende mapjes klaar.
De koffie wordt ingeschonken.
Een beller de mond gesnoerd.

Alles is keurig op orde.
De vaste lasten gaan automatisch.
‘Kijk, dat gaat hier, komt van daar, en niet vergeten dat…’
Mijn moeder blijkt nogal over verzekerd te zijn voor haar uitvaart.
‘Nou mam, dan gaan we Toch Uitpakken!!!’
We lachen erom.

Maar dan komt er een klein aapje uit een mouw.
Mijn zus krijgt iedere maand 100 euro van mijn ouders.
Dat wist ik niet.
Plus alles wat daar nog in ansichtkaarten op volgt.
Dat wist ik wel.
‘We weten dat het niet eerlijk is’, zegt pap.
‘Als jullie het nodig hebben helpen we jullie ook’,zegt mam.
Ik zeg dat het niet geeft.
Maar ik ben boos.
En niet op hun.
Geef ze een knuffel bij het afscheid.

Paar dagen daarna:
‘Moet je horen Nadda, mijn broer J. heb ik de stamboom beloofd’.
Ik verslik me in mijn koffie.
Hoezo?
Kylian heeft toch ook jouw achternaam? Weer laat ik het erbij.
Laatst gaf hij ook al zijn koperen toeter weg.
Aan iemand die hij niet eens zo goed kent.

Zus gaat weer naar Groningen.
Pap betaald natuurlijk de trein.
‘Probeer je 30 augustus te komen voor zijn verjaardag?’ vraag ik bij het afscheid.
‘Ik denk niet dat ik geld genoeg heb voor een kaartje’,antwoord ze.
Deze keer trek ik mijn portemonnee niet.

Woensdagochtend.
Bij de dokter
Dubbele afspraak.
Tien minuten om over mijn ouders te praten.
En tien minuten voor mezelf.
Waar of ik wilde beginnen?
Ik vertel dat mijn vader wist dat ik de dokter had gebeld om mijn zorgen over mijn moeder uit te spreken.
En dat hij – de dokter- mij nog zo beloofd had dit niet te doen.
Twee jaar geleden had ik immers mijn moeder veel hulp van mijn tantes eindelijk een keer naar de huisarts gekregen waar ze met haar armen over elkaar koppig verklaarde:
‘Ik ben hier onder protest. Ik mankeer niets!’
Met enkel hoge bloeddruk pillen togen we weer huiswaarts. ‘Internist? Waarvoor zou ik naar de internist? Nee hoor, nergens voor nodig!’

Mis communicatie.
Zijn collega, die nu de waarnemend huisarts is van mijn ouders, heeft het vast niet goed begrepen.
‘Sorry’.
We gooien er zand over.

‘Ik voel me nog steeds maar 70 tot 80 % van wat ik voor april was dokter. En ik slik nog steeds drie keer per dag diclofenac. ’s Nachts word ik geregeld rond een uur of twee, drie wakker van de zeurpijn.
En de bedrijfsarts zei laatst ook al heel terecht dat ik die poly artrose toch ook al voor april had? ‘
Mijn stem zit hoog. Mijn tranen ook.
‘Ik geloof gewoon niet dat dit allemaal van die poly artrose komt’, piep ik erachteraan.
Hij is het volgens mij met me eens.
‘Moet ik dan eeuwig door blijven gaan met die diclofenac?’
Hij vraagt of ik destijds aan de reumatoloog heb gezegd dat ik twijfel aan (de volledigheid van) zijn diagnose. ‘Ik heb gevraagd hoe hij erover dacht als ik een second opinion zou vragen’.
‘En?’
‘Hij raadde me aan om daar in ieder geval een half jaar mee te wachten’.
Dokter leunt naar voren.
‘Dat is het nu bijna. Ik wil dat je de diclofenac gaat afbouwen. Nu twee, over een week 1 en dan gaan we kijken wat er gebeurd’.
‘Is dat wel een goed idee nu? Ik bedoel, met mijn ouders. Mijn werk?’
Hij heeft gelijk:
Mijn vader kan nog wel een paar jaar leven.
Het gaat ook om mijn gezondheid.

Dezelfde middag gaan we weer maar de oncoloog.
Behandelplan is toch iets gewijzigd.
In plaats van twee bestralingen worden het er vijf.

‘Remco, wil jij de caravan te koop zetten?’
‘Maar pap, misschien voel je je na die bestralingen veel beter?’
De auto weten we gelukkig wel uit zijn hoofd te praten.

Zondagavond.
Ik zit in bad.
En kom tot een besluit.
Het zit me behoorlijk dwars.
Dat geld naar mijn zus
Die stamboom
En die stomme toeter.
Ik bel pap.
Dit moet ik uitspreken.
We krijgen ruzie.
‘Ik mag toch zelf weten wat ik met mijn geld en mijn spullen doe?’
Ik zeg dat dat natuurlijk mag.
Hij is boos. Ik ook.
‘Misschien moet je dan ook maar aan zus en oom J. vragen of ze dinsdag en woensdag even met je mee gaan naar de Vu.’
Flauw van me.
Kylian komt er bij staan.
‘Mam, stop nou alsjeblieft?’
We leggen neer.

Vijf minuten later belt oom J.
‘Narda, een kopie vind ik ook prima hoor. Je vader heeft hem aangeboden, als ik had geweten dat jij hem wilde had ik hem nooit geaccepteerd’.
Wederom zand erover.
Geloof dat mijn tenen enorm gegroeid zijn de laatste maanden.

Gister.
Half 1
Mam zit met nog natte haren te roken aan de grote tafel.
Pap kijkt naar het nieuws.
Friso.
Dood.
Begraven.
Of bijgezet?

‘Pap, sorry.
Het zit me gewoon dwars.
Ik heb jullie vijf haar geleden de administratie van zus laten zien toen ze in het ziekenhuis lag.
Jij wilde toen niet kijken pap, maar mam heeft het gezien.
Ze krijgt genoeg’.
Moet ik dit allemaal wel zeggen?
‘Mam, zij rookt drie pakjes van Nelle in de week, en jij draait sigaretten van de goedkoopste tabak’.
‘Stop! Ik wil het niet horen’, zegt pap.
‘Misschien moeten we Narda ook 100 euro geven per maand Klaas’
Ik zeg dat het daar niet om gaat.
Dat ik dat geld absoluut niet wil.
Mam buigt haar hoofd.

We zwijgen.
Vlak voor de taxi komt staat pap op en komt naar me toe.
Onhandig slaat hij een arm om me heen.
‘Ik hou van je, dat weet je toch?’
Ja, dat weet ik ook wel.
Al heeft hij dat (bijna?) nooit gezegd.
Maar waarom moest ik vroeger altijd zelf als alleenstaande moeder wel mijn vakantie betalen, en kreeg zus twee keer een vakantie cadeau?
Ik had het geld bij elkaar moeten schrapen.
Extra diensten gewerkt.
Wat zit me nou zo dwars?
Het geld wil ik absoluut niet.
Wat is het dan wel?

Ik ga douchen.
Nog een koffie.
En om half twaalf weer naar het Vu.

Kankerz…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s