Spek en bonen

Vandaag was het Rem zijn eerste vakantie dag.
En wat een prachtige dag was dat?
We hadden in februari besloten deze week vrij te nemen om de woonkamer op te knappen.
Even ‘ n snel update- je:
In maart hebben we al een stukje muur tussen de keuken en de woonkamer open gebroken, een teakhouten tafelblad op de kop getikt, dit bij de Gamma op maat laten zagen, er drie krukken bij gematched, et voila: Een bar!

Nu moet ik er bij zeggen dat we uiteraard vooraf bij de Gamma gevraagd hadden of het mogelijk was om hout te laten zagen wat niet daar gekocht was, en of we de vrachtwagen voor de deur of evt. achter bij het magazijn konden parkeren.
Geen enkel probleem. ‘Zet ‘um maar gewoon voor de deur’.
Het resterende hout hebben ze direct even in gelijke plankdelen gezaagd voor de keuken van de zomer.
Al met al kosste dat ons -incluisief tien euro fooi voor de zaagboy- dertien euro.
Dat zeg ik: Gamma!

Vanmorgen ging Rem dus lekker schilderen.
Ik baalde dat ik natuurlijk niet kon helpen, dus heb ik me maar met mijn hele ziel en zaligheid op de catering gestort.
Ook Synthia (onze nieuwe koffiedame) draaide overuren.

Maar ik heb natuurlijk ook weer ‘gesport’:
Vanmorgen in het zonnetje op de fiets medicijnen gehaald bij de apotheek in mijn oude woonplaats.
Vanmiddag een wat minder soepel ommetje gemaakt naar de Deka. Je vergeet altijd dat je ook weer terug moet he!?
Ik dacht vroeger trouwens altijd dat die bankjes van de Gemeente er altijd een beetje voor de kneut stonden.

Daarna nog even Chilli Con Carne gemaakt -lees: uitjes gebakken, gehakt geruld en daar spek,
bonen, chilisaus, paprika, tomaatje en ananas bijgemieterd-,
Bink gedoucht, OostIndische kers die ik vorige week zonder afzender op de mat vond (zo lief, wie o wie??) gezaaid, wat kiekjes geschoten en -last but certainly not least!- een klein zwart- wit katje uit de sloot geplukt dat er door Spook was in gejaagd. Zie actiefoto Spook hieronder.

Hij was helemaal in paniek, het arme beestje. Hij kon never nooit niet zelf de kant opkomen, want we zitten ongeveer 70 cm boven de waterlijn op een steiger van cement.
Ik gooide deed Rem zijn I pad neer netjes met zijn gatje naar het ritsje wijzend in zijn hoesje en legde hem voorzichtig en met beleid op de verandabar terwijl ik Rem en mijn buurman riep, maar niemand hoorde me.
Gelukkig kwam hij toen naar de kant zwemmen, anders had ik er in gemoeten, en daar wil ik niet eens aan denken ,Bah-Getverdikkies-Jek!

Eind goed, al goed op deze warme zonnige dag waarop ik voor mijn gevoel weer heel even mee mocht doen.
Hopelijk morgen weer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s