Narda Goes Rocky Style!

Misschien handig om e.e.a. wat ik per dag gedaan heb aan beweging te noteren.
Is natuurlijk dan ook direct een stok achter de deur met al die volgers *hum* die mijn weg naar herstel vast *schraapt even haar keel* reuze interessant vinden en natuurlijk nauwlettend in de gaten houden. *Kuch*

In geval je denkt: ‘Gut, kan ze nou alleen maar bezig zijn met haar lijf?’ dan kan ik je gerust stellen:
Tussen de regels door lees ik ‘de Hartsvriendin’ van Heleen van Royen, wapper ik een beetje met een vochtig doekje in het luchtledige, lees dan weer eens een blogje, vouw és een paar handdoeken, dwaal wat rond op het www, schil drie aardappels, maan Kyl tot leren of check mijn FB.
Oké, ik moet toegeven dat mijn leven er inderdaad wel eens bruisender heeft uitgezien.

Maar:

De vooruitzichten zijn veelbelovend op sociaal gebied:
Morgen komt mijn vriendinnetje Karin langs.
Kylian heeft maandag nog 1 examen, en Remco is volgende week gezellig thuis aan het klussen vrij.
Kortom: De inspiratiebronnen zullen waarschijnlijk weer rijkelijk worden gevuld met lolliger zaken.

Maar goed, laat ik over gaan naar mijn prestaties *kuch-hum* tot dusver:
Dinsdag 21 mei:
Multivitamines 50+, glucosamine / Chondroitine en omega 3-6 capsules gekocht teneinde energie niveau wat op te krikken dan wel zeurende gewrichtjes te motiveren tot enige actie.
Snelle happen, chips, drop, chocola, en koek verbannen naar de achterste regionen van de vooraadkast.
Gemberbolletjes, verse ananas en Golden Delicious lachen me irritant zelfingenomen bemoedigend tegemoet zodra ik de koelkast open.
Bij de fysio heb ik 30 keer mijn armen zijwaarts gestrekt oefeningen voor mijn schouders gedaan.
Mag nog niet naar de sportschool van Niels, mijn fysio-anex-sporttherapeut.
‘Geduld -bla-die-bla-belastbaarheid bla-bla-eerst bij mij…’

Woensdag 22 mei:
Op de fiets boodschappen gedaan.
Beetje gezellig rond gestrompeld in de nieuwe Deka want daar was ik nog niet geweest.
Kyl moet trouwens mijn fietstassen er maar weer even er op zetten, maar dit terzijde.
Fietsen op zich ging best goed in de lichtste versnelling, alleen deed mijn linkerzit-botje een beetje zeer op de terugweg.
En daar waar mijn polsen overgaan in mijn handen.
En mijn rechterknie kraakte nogal een beetje, mijn fiets trouwens ook.
Geschatte afstand 600 meter.
Ach, alle begin…
Ach, krakende wagens…
Ach,…moet ik nog doorgaan?

Donderdag 23 mei:
Voor mijn allereerste wandeltocht had ik bedacht dat ik eerst een klein stukje door het park zou gaan, dan naar de apotheek op de Zuiderhoofdstraat, -daar kon oma ik dan mooi even uitrusten en nieuwe nachtcreme-kopen-met-kortingskaart, die zowaar nog lag op de plek waar ik dacht dat ‘ie lag.

Nu heb ik alleen maar de keuze uit schoenen met hakken, (a non-issue at the moment), mijn lange witte laarzen (beleef het ultieme Klein Duimpje gevoel) of mijn *bibber*Birkenstockjes.
Het alternatief: mijn Asics loopschoenen.
Kon ik natuurlijk niet met goed fatsoen mijn trenchcoat boven dragen.
Tenminste, niet als ik het risico wilde lopen halverwege mijn parcours van de straat te worden geplukt door de modepolitie.
Je kan niet voorzichtig genoeg zijn deze dagen.
Dus compleet over de top lekker sportief mijn trainingsjackje aangedaan, loodschort erover, Rocky-tune in de oren, en daar ging ik hoor!

Het zonnetje scheen.
Meestentijds wel aan de andere kant van de wolkjes, maar vooralsnog vond ik het een veelbelovend begin.
Nou had ik graag geschreven: ‘Ik zette er flink de pas in’, maar dat had lulkoek geweest natuurlijk.
Had ik er immers flink de pas in kunnen zetten dan had ik wel op mijn werk gezeten, niewaar?
Maar, in vergelijking met anderhalve week terug, kwam ik best aardig vooruit.
Was leuk trouwens, om weer eens even door het park te lopen.

Net toen ik het bijna het park uit liep (ongeveer 300 meter weegs), kreeg ik pijn in mijn rechterkuit. Geen kramp hoor, maar een spier op ’20 over’ zag er heen heil meer in.
Ik besloot mijn nachtcrème maar even te laten voor waar die was.
Mijn onderrug speelde ook een beetje op.
Bovendien was me op het hart gedrukt niets te forceren.
Au = stop!

Eenmaal op de Zuiderhoofd op weg naar huis kwam ik mezelf onverwachts tegen in een winkelruit.
Even stond ik oog in oog met mezelf.
Een vage afspiegeling van wie ik kortgeleden was geweest keek me geschrokken aan.

Dit ben ik. Hier moet ik het even mee doen.

Vervolgens pakte ik mezelf daar op,
en nam me met me mee…

20130523-141904.jpg

Advertenties

Een gedachte over “Narda Goes Rocky Style!

  1. Pingback: Een blokje om | Beaunino

Reacties zijn gesloten.