Scout

Ja, mijn jongen is een echte scout. D.w.z. op papier dan…Nog? niet in hart in nieren. Welnee!!!
Je zal wel denken: Hoe komt een jongen als Kylian nou bij de scouts? Ach, da’s simpel. In maart verveelde hij zich veel, werd hangerig, puberig, deed zijn huiswerk niet meer…je kent het misschien wel. Van atletiek was hij inmiddels af, na maanden gezeur. Kortom: Tijd om orde op zake te stellen. D.w.z. de TV uit de slaapkamer (Nou ja, de decoder dan, dat scheelt een hoop gesleep), de agenda iedere dag nagekeken, een goed gesprek met juf, limiet aan de pc-uren, en de keuze voor een nieuwe sport.
Nou is Kylian -moet je weten- niet zo van de sport. Gelukkig moet hij iedere dag 3 km fietsen naar school, en heeft hij vooralsnog geen aanleg om dik te worden dus dat scheelt alweer, maar een kind dat zich langdurig verveelt….Nee, da’s niet goed. Dus dan ga je ‘gezellig’ samen (d.w.z. met zoon in houtgreep) achter de pc zitten. “Volleybal misschien??” (Shit…begint pas in september weer) “Voetbal dan? Gezellig hoor lieverd, leuke feestjes bij Fortuna.” Kyl schudt van nee. Had ik trouwens door de jaren heen al een paar keer geprobeerd, maar zoonlief stond alleen maar met zijn handen in zijn zakken te socialisen en hield de boel behoorlijk op…
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: Uiteindelijk sprak ik de woorden: “Als jij niet kiest, kies ik” (In het verleden ook vele malen succesvol uitgesproken, is prima opvoedkundig tipje mijnerzijds, werkt voor alles: Ijsjes, kleding, noem maar op, maar dit terzijde!) En mam wikte en woog en besloot. Dus moest Kylian naar de Scouting om de hoek. Kon hij mooi straks doorstrimen naar de waterscouts bij de Stierop en lekker leren zeilen. Leek mij enig! Bovendien lekker goedkoop ook. En ja, als ze elf zijn heb je nou eenmaal nog enige macht. “Ik ga daar in een hoek zitten en zeg niets!”

Maar, ach, je weet hoe dat gaat. Kylian is veel te sociaal om te gaan zitten mokken in een groep. Ze hadden gevoetbald, en verstoppertje gedaan in het park achter ons huis waar ze eerst heengevaren waren…”Vond er niets aan!” Grapjas, ik had hem gezien vanuit het slaapkamerraam, en hoorde hem enthousiast boven iedereen uit roepen: “Hier Scott!”
Na enkele weken werd het al: “Vergeet je niet dat ik vanavond naar de Scouting moet?”

En afgelopen weekend was het dan zover: Zijn eerste weekend kamperen op de ‘Stierop’ Voor 5 euro zou meneer het hele weekend onder de pannen zijn.
Hij had zelf zijn tas ingepakt: “Die met die makkelijke wieltjes Mam”. Luchtbed opgerold, slaapzak erbij, klaar. Keurig op tijd vertrokken we naar de ‘Lorum’ om de hoek. Rem met luchtbed en slaapzak, Kyl met zijn rollende tas , en ik hobbelde voor de gezelligheid er achteraan.

Nu leefden wij al weken in de veronderstelling dat Kylian met de BOOT naar de Stierop zou gaan. Mede omdat er in de brief stond dat ‘ze eerst drie uur aan de boten zouden gaan werken’. Er werd over geen fiets gerept. Met geen woord. Je raadt het vast: 16 bepakte fietsen staarden ons bij aankomst hoogst verontwaardigd over zoveel domheid aan….

K;#*$~>!#T Wat nu? De Stierop is niet per auto bereikbaar. Kylian heeft een Mountainbike zonder bagagedrager. “Zullen wij zijn spullen dan met de boot brengen?” vroeg ik Rem, toen wij thuis achter een bakkie een oplossing zochten voor het probleem. “Ja, en morgen weer ophalen zeker?” Het weer was er ook niet echt naar natuurlijk, en om nou je ouders zo te zien aankomen, nee dat zou hij zeker niet leuk vinden. Einde van het liedje was dus dat we om half elf in de kampeerwinkel in Zaandam liepen, en er tien minuten later weer uitkwamen met scoutproof slaapmatje, plastic mok en bord, lichtgewicht bestek, waterschoenen (ook met uitroeptekens op de lijst, dus Mucho Importante!!). En 70 euro armer…

In een korte stop onderweg in Wormerveer nog even fietstassen aangeschaft voor 45 euro.
Eenmaal thuis heeft Rem als een razende die fietstassen op mijn fiets gemonteerd, terwijl ik Kylians tas leeggehaalde en verdeelde over zijn rugtas en plastic tas.
Oké, eens even kijken…
Mijn schout gaat op kamp en wat neemt hij mee?
Achtereenvolgens:
Zijn ‘Kylian’ bierglas -een prima ‘mok’ volgens Kyl-, messing bestek, porcelijn bordje (grootste formaat), aftershavie, electrische tandenborstelje, zijn nieuwe lichtroze t-shirt, (kleurt leuk bij al die kaki-uniformpjes, -Het kind heeft wel smaak!) 3 spierwitte nieuwe handdoeken, zes paar sokken, drie korte broeken, twee reserve lange broeken, een vest, sweater met capuchon, 2 liter badschuim, de afwasborstel, een liter dreft, een vieze theedoek, mp3-speler, en last but not least: zijn gameboy!

Totale bepakking teruggebracht tot aanvaardbare scout-proporties, en toen op naar de ‘Lorum’, ondertussen op het laatste moment nog even het broodtrommeltje meegrissend dat ik in mijn ooghoek vergeten op de tafel zag staan…

Had ik nou ook maar de regenbroek op de bank zien liggen die ik vergeten was in te pakken, maar die zag ik pas om 11.55 toen we met het end in de bek weer thuis op de bank ploften. Dus weer naar de Lorum, want ja, dat wil je dan toch ook weer niet hè , dat je zo’n moeder bent die je kind door de stromende regen laat fietsen zonder regenbroek.

Maar goed. Hoe het afliep? Hij had gezeild. “Weet je hoe je het noemt als je in het riet zeilt Mam?” Ik had Geen Flauw Idee. “Rietneuken!” De zeiltermen vlogen ons om de oren. Verder natuurlijk gespeeld en ’s nachts gebeest. Kortom, het weekend was reuze geslaagd.

En dat voor maar 5 euro.

Advertenties

Een gedachte over “Scout

  1. Pingback: Kylian Down Under 1 | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s