Ouder nieuws

Ons verhaal

Lesje geschiedenis, geschreven in 2005:

Wij zijn Remco en Narda. Nou ja, IK ben Narda, en hij is Remco. Omdat we het gevoel hebben dat na onze bruiloft pas echt de zomer van ons leven begint trouwen we op dinsdag 21 juni om 20.00 uur ’s avonds in het Wapen van Assendelft. Direct na de plechtigheid geven we natuurlijk een Spetterend Midzomernachtfeest! Overdag lekker relaxt dus…..Ontbijtje, kappertje, make-upje, fotootje schieten. Gewoon lekker met ons viertjes. Let me introduce you: Remco, geboren op de verjaardag van mijn vader, 38 jaar. Gek op zijn werk (truckie), zijn motor, bordeauxdog en ons. Narda, verwekt op de verjaardag van mijn vader (I’m made for you baby!) 20 uur per week werkzaam als telefoniste, 7 uur per week gastouder.
Gek op kinderen, dieren, en Remco natuurlijk. We hebben elkaar 3 jaar geleden leren kennen, en als mijn moeder niet het type was geweest dat mijn telefoonnummer aan wildvreemde mannen uitdeelt (onder het mom: ‘Is die ook weer onder de pannen!’) had onze eerste kennismaking nooit een vervolg gehad, want om heel eerlijk te zijn vond ik het een vreselijk patsertje met zijn body-building figuur, tatoos, oorringen en wenkbrauwpiercing. Stelde me daarom ook aan hem voor met de woorden: “Ik ben Narda en Ik Heb Een Zoon Van Bijna Vijf! (Zo, dat zal hem wel afschrikken!) Pas een week later, toen hij -keurig conform instructies van mijn moeder-, mij op zaterdagmorgen NA 11 uur wekte met de woorden: “Je hebt me uitgenodigd voor een etentje en daar wil ik eigenlijk wel gebruik van maken” , maakten wij een eerste afspraak. Hoewel ik mij helemaal niet kon herinneren hem uitgenodigd te hebben, maar dan had ik maar niet te veel Vino moeten drinken, ons kent ons, wie A zegt moet ook B zeggen.
Remco had zoveel moeite gedaan mij te vinden, was dus eerst naar de kroeg waar wij elkaar ontmoet hadden teruggegaan, daar gevraagd wie er ene Narda kent, en nou ja, de rest ken je. Omdat ik mijn zoontje nooit aan onze eettafel (of elders) wilde confronteren met ‘vreemde enge mannen’ nodigde ik hem uit voor een kop koffie na achten. “Ja hoor, neem je hondje maar mee” Stipt om acht uur (ben gek op punctualiteit van anderen) opende ik de deur voor (ach wie weet?) potentiele minnaar en een of ander kwijlend Pluisje look-a-like (Harry Potter 1). Pluisje look-a-like genaamd Nino vloog direct naar de slaapkamer van zoonlief , sprong op zijn bed en overstelpte hem onder kwijlende druipende pure hondenliefde. Kan me nog steeds niet aan de indruk ontrekken dat hij met mijn moeder e.o.a. pact had gesloten, maar bewijs het maar eens!
Achteraf bezien is Remco dezelfde avond eigenlijk al begonnen aan zijn nieuwe status van opvoeder: “Nee, je andere hand….je rechterhand!”

De rust is ook nooit meer wedergekeert.Buurman, want ja, tijdens mijn uitgebreidde routebeschrijving kwamen we erachter dat hij dus pal achter ons woonde, was eigenlijk best wel een volwaardig gezellige gesprekspartner met een heel sexy kontje! Trainde helemaal niet 12 keer per week in de sportschool, trainde eigenlijk nooit, was gewoon een ‘hompie kurk’ van zichzelf. Buurman was ook geen domme trucker (Foei Narda, om zo’n vooroordeel te hebben), maar wilde gewoon niets liever dan trucker zijn. Hoewel hij ook een paar jaar planner buitenland was geweest bij een groot transportbedrijf, wat natuurlijk veel beter betaalde. Buurman sprak dus beter frans dan ik…Slik! Omdat buurman nog niet gegeten had gaf ik hem de resten van onze heerlijke pasta mee naar huis. De liefde van de man gaat immers door de maag niewaar?Tupperwarebakje kwam de volgende avond terug, nog meer koffie, bier…heel veel bier… de dagen werden weken en de weken werden maanden. Want Ja, na zijn vraag op de derde avond: ‘Mag ik je kussen?’ werden wij onafschijdelijk, en smoorverliefd. Tweede paasdag hadden wij elkaar leren kennen, in september hadden wij zijn huis onderverhuurd, en in maart daarop aan diezelfde onderhuurder verkocht. En nog steeds zijn we hartstikke gek op elkaar, en heel gelukkig met ons ‘gewoneklootjesvolk-leventje’ Ons huishouden heeft zich inmiddels uitgebreid met 2 katten, waarvan wij samen de geboorte van de tweede hebben ‘gedaan’, moeder en dochter dus, tropische vissen en Binkie, onze witte valkparkiet.

Hoewel Remco nooit kinderen heeft gewild, en nooit wilde trouwen, en ik mij ermee verzoend had de rest van mijn leven alleen met Kylian te blijven (een gedachte die mij prima beviel), en nooit had gedacht mijn huis te willen delen met lekkend, schurkend, constant in de rui-zijnde Bordeauxdog van 55 kilo, heeft hij me dus toch gevraagd….en ik dus toch met hart en ziel JA GRAAG gezegd. Het heeft denk ik ook gewoon allemaal zo moeten zijn..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s