Kylian Down Under 5 / en een beetje over hoe het met ons hier boven gaat

Kylian zit inmiddels alweer drie maanden in Australie, en om heel eerlijk te zijn is het als moeder bést te doen hoor, zolang je maar weet dat het goed met je kind gaat. Tegenwoordig kun je ook zo makkelijk Appen. Iedere dag gaat er wel een berichtje over en weer. Meestal gaan die van hem over de lokatie en het weer, die van mij met name over de vorderingen van de woonkamer upgrade 2017. 
Eigenlijk zouden we ook de zolder (meer een vliering) eindelijk gaan isoleren, maar we hebben besloten om dat maar te doen als Kyl het huis uit is en we toch de hele bovenverdieping gaan opknappen. Maken we in de badkamer gelijk een mooi hoog plafond door er een stuk vliering bij te trekken. Alles op zijn tijd. Waarschijnlijk moeten we ook nog noodgedwongen schuttingen kopen. Buurman P. (met wie het gelukkig heel goed gaat, dat dan weer wel;) heeft denk ik een beetje te rigoureus de Hedera onder handen genomen (oid) waardoor hij nu langzaam dood gaat en dus helemaal bruin aan het worden is. 
Naast het klussen in huis ben ik ook nog druk met mijn zaailingen en zo. Onder andere Mais, komkommer, tomaten, paksoi, dat soort dingen. Ik ben zo benieuwd naar mijn allereerste sla. Zal er binnenkort een blogje aan wijden. 

Maar goed, ondertussen tuft Kyl zo’n beetje met Thijs half Australie rond in een uberschetzig campervannetje met no worries at all over dat soort aardse zaken. Hoewel het natuurlijk ook niet allemaal rozengeur en manenschijn is natuurlijk. 
Hun eerste baantje viel bijvoorbeeld al vies tegen. Na een hele dag druiven plukken kregen ze maar 40 Australische dollars waarvan dan nog de kosten van de schaar (12 dollar) werd ingehouden. Dat is natuurlijk wel even wat anders dan gezellig een avondje wijntjes intappen en hapjes ronddelen op de Baambrugse Zuwe voor een bedrag waar een normaal mens drie volle dagen voor moet zweten. Hij had dan ook maar snel zijn cv uit de donkere krochten van zijn mailbox gevist en opgepoetst en al snel vond hij een baantje in een Italiaans restaurant waar hij aan het begin van de middag op zijn eerste werkdag alle gerechten van de kaart moest proeven. Helaas was onze euforie maar van korte duur want toen de padre de familia zich een paar uur later met de hele gang van zaken ging bemoeien was de lol er snel af. ‘Echt mam, het leek de Italiaanse Gordon Ramsy wel, en ik had echt geen idee wat hij allemaal naar me schreeuwde’. De dag daarna vond hij een baan in een modern chinees restaurant. Daar heeft hij tot afgelopen zaterdag gewerkt. Best nog een gedoe, want hij moest er iedere dag smetteloos schoon en fris zien te verschijnen. Grappig detail is dat meneer zwarte nette schoenen voor zijn verjaardag vroeg in plaats van een etentje of een nieuw shirt. ‘Ik heb nu al geen plek in mijn rugzak mam, ik hoef echt geen shirt’. (Ik was in shock! Echt, ik kan het u van harte aanraden zo’n reisje voor uw kind. Het kost wat maar dan heb je ook wat;)
Zijn zwarte nette schoenen had Kyl jammer genoeg thuis gelaten, zijn vier paar gympen hadden tot voor zeer kort nog veel belangrijker geleken. 

Maar goed, dat fris en fruitig verschijnen is nog best een uitdaging als je kampeert in op parkeerplaatsen, moet douchen (meestal koud en vies) bij openbare gelegenheden langs de weg en je je overhemd kreukvrij moet zien te krijgen met een pan kokend water en een wiebelig opklaptafeltje. Hoe dan ook, ze waren tevreden, en hij had zoals het een doorgewinterde Backpacker betaamd keurig gelogen dat hij nog zéker drie maanden in Melbourne zou blijven. ‘Vind het zo lullig mam, ik heb vandaag wel mijn salaris gehad maar ga morgen nog gewoon een dagje werken hoor. Daarna had ik toch een weekje vrij geweest en hebben ze in ieder geval genoeg tijd om een ander te zoeken’. 
Naast het werken hebben ze samen ook genoeg van de omgeving Melbourne gezien. Op de dagen dat Kyl vrij was zijn ze de hele wijde omgeving gaan verkennen. Helaas was het Thijs niet gelukt om een baantje te vinden. Leuk trouwens dat de zo goed bevriend zijn geraakt, Thijs is toch dik zes jaar ouder. 
En waarschijnlijk dus ook stukken handiger en praktischer. Sommige dingen verteld Kyl trouwens alleen maar tegen Rem. Hoor ik pas dagen later dat ze de van niet meer weg konden krijgen van een berg of zo…in the middle of nowhere. Gelukkig werden ze uiteindelijk geholpen door andere backpackers met een 4wd en een sleepkabel.  -Je moet soms ook niet alles willen weten als moeder.-

Maar goed, nu zitten ze alweer bijna in Sydney. Daar vieren ze ergens op een feest Koningsdag. Zaterdag begin hij voor het eerst over naar huis komen, ergens in juni. ‘Waarschijnlijk mag ik toch mijn herexamen in juni nog doen in plaats van mei’. Dat zou mooi zijn. (Augustus blijft ook altijd nog een optie.) Hij staat dan nu wel definitief ingeschreven, maar dat zegt natuurlijk weinig zonder diploma. ‘Wel jammer hoor mam, dat ik zo weinig heb kunnen werken hier’. (Een werkvergunning wordt nl. maar 1 x verstrekt). ‘Ach kind’, antwoordde ik : ‘Als je ervoor zorgt dat je over twee jaar je associate-degree binnen hebt ga je toch gewoon nog een paar maanden werken in Nieuw Zeeland of zo. Pak je gewoon nog een stuk Australie en Thailand erbij’. 
Het idee stond hem geloof ik wel aan. 
-Tsja. 

Je hebt natuurlijk zigeunerbloed of je hebt het niet.-

Maar goed…

Samen

Soms is de waarheid nog zo ontzettend rauw dat hij voor mij alleen valt te aanvaarden als ik hem verhul in beelden van hun blije gezichten die mij bemoedigend toeknikken.
De realiteit is zo vaak nog te schrijnend voor me om als waarheid onverbloemd te aanvaarden, hoe doods dood kan zijn wil ik niet echt weten.

———

Zojuist kwam ik een kennis tegen bij de supermarkt. Net als ik heeft zij haar oudere zusje verloren.
En onze zussen hadden elkaar vroeger veel beter gekend dan wij nu: in hun mavotijd hadden ze samen op paardrijden gezeten in Uitgeest.

Mijn kennis liep gearmd met haar moeder naar de ingang, ik zette net mijn boodschappen in de auto. Ze riep:’ Hé Narda, Hoe gaat het nou?’ Ik stak over en liep naar hen toe.

De broosheid van haar moeder ontroerde mij bijna direct, een kwetsbaarheid die als vanzelf ook mijn kennis leek te overspoelen, zichtbaar, als was het een open wond die daar bloedend op straat voor ieder zichtbaar was.  Het leek alsof ik ons, mam en mij, ineens daar door mijn eigen ogen zag. Ons zag zoals het geweest moest zijn voor een ieder die ons samen had gezien.

‘Het gaat wel goed, en met jou?’
Het ging ook goed. Zei ze. Toen keek haar moeder mij aan en vroeg: ‘Ben jij nou Fenna? Fenna toch? Jij zat samen met mijn dochter op paardrijden. Mijn dochter leeft niet meer.’

‘Fenna leeft ook niet meer’ zeiden kennis en ik in koor. ‘Dit is het zusje van Fenna.’
Ze schrok.
‘Dat had ik je toch al verteld mam?’
-Wie kon het haar kwalijk nemen? Ik zal de laatste zijn, het verdriet van een moeder ken ik zo ontzetten goed van nabij.- ‘Fenna had altijd van die prachtige lange bruine vlechten.’                                                          ‘Ze zijn nu vast samen aan het paardrijden in de hemel’, zei ik, nadat we de dood vlotjes hadden doorgenomen: ‘Zo zie ik het maar, anders is het ondraaglijk’.

Het was voor het eerst dat ik dat hardop tegen iemand zei.
Ze knikten beiden. ‘Ja ze zijn paardrijden in de hemel’ zei de moeder toen, en ze glimlachte flauw toen ze haar lichtblauwe ogen op de verte richtte, alsof zij hen daar  samen werkelijk zàg.

Toen namen we afscheid en haakte mijn kennis liefdevol haar arm in die van haar moeder en zei: ‘Kom op mam, we gaan nog even de boodschappen halen.’ Ik herkende de zorgzame blik die mijn kennis in een flits over haar moeder liet glijden als was het de mijne voor ze dapper hun weg vervolgden.

Samen.

Goed bezig…?

Ik ben de laatste weken weer lekker bezig hoor. Vorige week had ik een blaasontsteking, daarna (daardoor) last van een geïrriteerde dikke darm (ab) en vanmiddag liep ik met mijn stomme kop frontaal tegen een deurklink aan. Au!

Hoe ik dat voor elkaar kreeg?
Af en toe help ik een paar uurtjes als vrijwilliger bij de vogelopvang. Best leuk hoor. En heel leerzaam ook. Vanmiddag was ik daar samen met P . een hele ervaren dierenverzorgster. Meestal doen we dan een beetje de was, jassen we de stofzuiger erdoorheen, en geven we hier en daar wat sondevoeding of medicatie. ’s Middags is het meestal veel rustiger dan op de ochtenden, want dan moeten alle hokken en natte ruimtes schoongemaakt worden.

Vanmiddag begonnen we eigenlijk gelijk met een doodzieke wilde woerd in de blokhut. Vanwege de vogelgriep worden de binnengebrachte beestjes daar beoordeeld. Er was geen redden meer aan wat deze eend betreft en dus hebben we hem (onder supervisie van de manager uiteraard) rustig laten inslapen. Daarna hebben we zeven egeltjes van binnen naar een van de buitenverblijven verplaatst. Dat was zo leuk, eerst  gingen ze lekker even een beetje struinen door het stro met hun neusjes in de lucht
maar al snel zochten ze snel een donker beschut plekje in de hooikist, onder een holle halve boomstam of onder een schuin gezette tegel. Daarna alle voedingsbakjes en binnenhokjes weer schoongemaakt en gedesinfecteerd en de nodige huishoudelijke klusjes gedaan.
Na de koffie de sondevoedingen gegeven aan een duif en drie Turkse tortels wat beduidend makkelijker gaat dan sondevoeding geven aan een uiltje, want da’s nog best een uitdaging.

Anyway, om half vijf bracht de dierenambulance nog twee kleine Turkse tortels die we nog snel onderzochten, temperatuurden en electrolyten + een warntematje gaven. Daarna wilden we nog even snel de natte was ophangen, de droge was opvouwen, de tuinstoelen binnenhalen, en nog even snel een schone handdoek in de ontsmette bench doen waar de zieke eend in had gezeten.
En daar, tijdens die allerlaatste actie ging het dus mis: de klink stond al open en ik liep -terwijl ik al een beetje gebukt naar de bench op de grond af liep- zo tegen die ijzeren stang aan. Ik was een ogenblik helemaal verdwaasd maar toen voelde ik al snel mijn wang warm en nat worden, gelijk maar die handdoek er tegenaan gedrukt en naar P. gelopen. Gelukkig hangt er keurig een grote ehbo koffer in de receptie, en al snel leek het bloeden een beetje te stelpen. P. wilde met me naar de huisartsenpost maar dat leek me in eerste instantie nog niet zo nodig, dus ik ben naar huis gereden en heb de wond zelf bekeken, ontsmet met dettol en opnieuw afgeplakt.

Later bleef het bloeden en dus toen toch maar even naar de huisartsenpost gebeld. Ook omdat ik niet weet hoelang het geleden is dat ik een tetanusprik heb gehad.
En inmiddels is mijn winkelhaakje  dus weer kunstig aan elkaar gelijmd en geplakt, en heb ik keurig mijn prikje gekregen. Vermoedelijk zal het nog blauw worden en de zwaluwstaartjes moet ik elf dagen laten zitten.
-Geweldig, reuze charmant-

Maar goed. Over twee weken mag ik weer helpen, echt lieve mensen, het is zo leuk en leerzaam om te doen.
Over eenpaar weken breekt de grote vogeldrukte aan, dan wordt er zelfs door de vele vrijwilligers in de avonden gevoed. Ze komen dan vaak handen te kort, dus mocht u nog een gaatje hebben, schroom niet, maar pas wel een beetje op voor die kl. klink!

 

p.s. wel eerst even bellen uiteraard.

Uit de schoenendoos 1

En nog steeds ben ik niet klaar met de foto’s, maar vanmorgen ben ik er toch weer even mee verder gegaan. Je wordt er zo door geconfronteerd met je verdriet. Daarnaast lijkt inplakken me zo’n definitief einde. Ik kan het niet uitleggen…
Anyway. 

Ik kwam ook weer de schoenendoos tegen met de schriftjes van mijn moeder: 


En dit krantenknipsel uit ’77, mijn moeder is de kleine vrouw voorop in het midden met het bordje CRM. Heel vroeger werkte mijn moeder in gezinnen met jonge kinderen en later, toen ik naar school ging werkte ze vier ochtenden in de week bij de heer en mevrouw Ijff en op de woensdagen en vrijdagen bij mevrouw Schilp. In de vakanties gingen Zus en ik dan gewoon vaak mee. Meneer Ijff fokte parkieten en zo kwamen wij dus ook aan Harry, onze eerste parkiet. Tot hun dood is mijn moeder ze blijven werken. Ze was zo vertrouwd met ze dat zij ook degene was die ze op het laatst waste en verzorgde. Meneer Ijff overleed als laatste, na zijn overlijden is ze gestopt met werken. Ze zat trouwens ook in de stuurgroep van de gezinszorg. Kijk haar nou stoer staan daar met haar bord;-)


Tja, bezuinigingen op de zorg. 

Er lijkt nog maar weinig veranderd. 
Leren we dan niets? 

Feest?

31 mei word ik vijftig.

-Als het goed is dan, laten we vooral niet te voorbarig zijn.-
Ik zie daar als een berg tegenop. En niet omdat ik dan vijftig word.

Mijn zusje overleed precies dertien dagen na haar vijftigste verjaardag, op vrijdag 14-11-2014, precies twee weken na haar Halloween party. Weken was ze bezig geweest met de voorbereiding daarvan, en het was een groot succes geworden.

Ik zou misschien ook best een feestje willen geven. Maar mijn ouders en zusje zullen daar helaas niet meer bij zijn. En waarschijnlijk zal Kyl eind mei nog wel in Australie zitten. Ik wil ook niet dat hij terugkomt voor mijn verjaardag, dat zou toch zonde zijn? Neef kwam met Rem zijn vijftigste ook niet, hij kreeg alleen een berichtje op fb, dus daar verwacht ik ook niet van dat hij komt. Wil niet zielig doen, maar soms is het wel een heel groot gemis om geen (eigen) naaste familie meer te hebben.

Ik zie ook erg op tegen de dag dat ik net zo oud zal zijn als mijn zusje was toen ze overleed. Dat is 13-6-2017. Daarom wil ik mijn feestje liever na die datum vieren, en dan nog het liefste als Kyl erbij kan zijn.

Ik denk dat ik maar onderduik op mijn verjaardag.

Was het allemaal maar vast voorbij.

Allemaal slank de zomer in met Narda’s sublieme dieettips!

(Ben nu al benieuwd hoe een bericht met zo’n titel het in mijn statistieken heeft gedaan komende zomer;).

Ik zou nog even iets uitgebreider vertellen over ons eten. Na het lezen van een aantal boeken en websites heb ik voor mezelf zo’n beetje de volgende keuzes gemaakt, over het algemeen biologisch.

In een week eten we ongeveer 1 x vis (de aanbieding), 1x kip, 2x stukje biovlees/ tartaar/ gehakt, 1 x pikante sojastukjes. Verder vaak nog de bio soepballetjes van de Ahh. Vlees bak ik in de kokosolie. (Zonder kokoslucht bij ahh). Het is niet goed om Olijfolie te heet te laten worden. Komen er weer stofjes vrij of zo.
Ik heb ook gelezen dat je van kokosolie afvalt, dat zou een leuke bijkomstigheid zijn. Van het vermijden van toevoegingen val je sowieso al af. Wat nou diëten;-)?
Google maar eens : ‘afvallen, kokosolie’ en ‘afvallen zonder e-nummers’ voor de gein.

Meestal koop ik meerdere biologische groentes in 1 keer. Bijvoorbeeld Wortelen, Prei,Bloemkool, Broccoli, Tomaat en selderijstengels. Omdat we nu maar met z’n tweeën zijn laat ik van iedere groenten wat apart voor de soep, de macaroni en/ of de rijst.
Bio spinazie, boontjes vind je bij Ahh ook in het vriesvak.

Op vrijdag maak ik vaak tomaten-groentensoep met bio bouillonblokjes en speltpasta. Zaterdagmiddag eten we de rest met de lunch.
Zaterdagavond eten we altijd makkelijk. Bijvoorbeeld stokbroodje met avocado- grote garnalensalade of bio pizza mozzarella uit het vriesvak van de Ahh.
Wist u trouwens dat u beter uit een pot kunt eten dan uit blik? Uit die laag die in een blik zit komen schijnbaar toch stofjes vrij die we liever niet willen eten. Diepvries is overigens vergelijkbaar met vers.

We eten meestal het biologische brood van de ahh, of wit zuurdesem van de biowinkel, erg lekker vind ik dat.
Wel eet ik minder brood (twee a drie sneetjes per dag met roomboter ) en wat vaker salade en volle yoghurt met havermout, rozijnen, wat nootjes, zaadjes, zonnebloempitten en blauwe bessen (laatste niet biologisch, maar uit een grote zak uit de vriezer van de Ahh). Op mijn werk hebben ze sinds vorige week ook een bio saladebar;-D

Ik drink geen blauwe bessensap meer van Healthy P. (daar verslond ik liters van per week en later bleek daar nog meer suiker in te zitten dan in cola. Wel drink ik (afwisselend) groentensap, bietensap, wortelsap, pruimensap, aangelengde vlierbloesemsiroop (mmm), alle soorten thee, koffie, water, en kokosmelk. In geperst sap zit gewoon heel veel suiker. Beter schijnt het om gewoon 1 sinaasappel te eten zodat je minder suiker binnenkrijgt en tegelijkertijd meer vezels.

Eet en drink ik dan nooit eens iets lekkers?
Jawel!
Maar dan kies ik voor zoute chips in plaats van paprika (veel minder toevoegingen), of olijven met een sneetje geroosterd zuurdesem met pittige koriander pesto van ‘Heerlijk’ uit Wormerveer. (Echt de lekkerste die ik ooit geproefd heb). Bij de Hem.a hebben ze trouwens ook biologische koekjes en zoutjes. Echt niet zo duur. Verder blijf ik natuurlijk gek op lekkere kaasjes, alleen eet ik ze nu op bio melba.
Voor chocola kies ik nu Lind.t chocolade 70% puur, en minder suiker dan de andere soorten.
Een tip: Bij Heerlijk verkopen ze drie flessen Biologische wijn voor 10 euro. Echt lekker hoor, ook de rosé.

Dan nu de grote vraag:
Is het nu veel duurder om biologisch te eten?

Mijn mening:
-Op frisdranken en sappen kun je besparen als je daarvan in de plaats water drinkt en een appel of sinaasappel eet. Je valt dan dus ook af.

-Op vlees kun je besparen door er minder van te eten. Een ei of vleesvervangend product is toch ook oké?

-In biologische voeding zitten meer voedingstoffen  je hebt er dus minder van nodig.

-Ik bespaar dus op de wijn. Probeer maar eens een goede fles wijn te vinden voor 3,33!

-Ik bespaar ik beleg doordat ik minder brood eet.

-ik ‘bespaar’ op de groenten omdat ik nu geen kant en klaar gesneden pasta of soepgroenten koop.

-Ik grijp ’s avonds minder naar chips en zo.

-Maar de grote winst valt waarschijnlijk pas op de lange termijn te halen door nu te investeren in mijn gezondheid.

Ik kan me wel druk gaan maken over erfelijkheidskwesties en dergelijke, maar de meeste invloed op mijn gezondheid heb ik (hopelijk) toch zelf gewoon in de hand.

Volgens mij heb ik (voor mij) nu best een aardig evenwicht gevonden tussen lekker leven en gezond leven. 20% van wat ik eet is echt niet zo gezond. En uit eten blijven we ook gewoon doen hoor, evenals af en toe een terrasje, een lekker frietje of een lekkere kapsalon.

Eigenlijk best wel een grappig afvaldieet:
1:kokosolie in plaats van margarine en bakproducten,

2: Vermijden van chemische e-nummers. (En dan ook nog liefst even die producten met het minste suiker)

3: geen vruchten sapjes/ frisdranken

4: Vermijd light producten

5: Biologisch = voedzamer dus: iets minder eten

Iemand?

Wat vragen over voeding

Ik had u beloofd nog even terugkomen met de resultaten van ons ‘leken-onderzoekje mbt tot Biologisch eten’.

Waarom überhaupt dit onderzoekje Narda?
Ben je soms bang om ook kanker te krijgen?

Mijn lijf speelt inderdaad een grote rol. Het is inmiddels alweer bijna vier jaar geleden dat mijn lijf hevig begon te protesteren. Ik kreeg ontstekingen in spieren, pezen en gewrichten en bulten in mijn weefsel waarvoor ik zelfs ben opgenomen in het ziekenhuis.
Nee.
Reuma was het niet.
Was het dan toch een bacterie of kan het misschien gewoon allemaal het gevolg zijn van jarenlange slechte leefgewoonten?

Prikkelbaar darm syndroom, ook zoiets. Opname in het ziekenhuis vanwege diverticulitis (ontstekingen aan uitstulpingen in de dikke darm).

Ja, het gaat allemaal beter nu. Maar dat het beter gaat (en ik er weinig over zeg) wil natuurlijk nog niet zeggen dat het goed gaat.

Vandaar dat ik mijn voeding eens goed onder de loep wilde nemen.
Van mijn moeder heb ik helaas niet zo’n heel goed voorbeeld gekregen wat voeding betreft. Volgens haar aten we heus wel gezond. Inderdaad niet veel koek, snoep, cola en chips, maar wel vaak uit blik en pakjes.
Daarnaast was een borreltje in ons gezin gewoon een synoniem voor gezellig en mensen die niet tegen rook konden waren maar aanstellers, evenals vegetariërs en andere ‘gezondheidsfreaks’.
Mijn pogingen om te stoppen met roken of gezond te eten werden niet gestimuleerd, sterker, ze werden bij voorbaat als een volstrekt zinloze actie bestempeld. ‘Steek er nou gewoon maar weer eentje op Kind, dan ben je tenminste weer een beetje gezellig’.
-En òf het er gezellig op is geworden-

Nu zou het flauw zijn om mijn moeder de schuld te geven van mijn voedingsgewoonten nu. Ik ben per slot van rekening al jaren volwassen. Maar het voorbeeld wat je van je ouders krijgt speelt m.i. wel degelijk een hele grote rol in wat je later zelf als gezond beschouwd. Ik ging er eigenlijk net als haar gewoon van uit dat wat er in ons land in de winkels ligt gewoon aan strenge eisen moet voldoen, en dus heus geen kwaad kan zolang je je maar een beetje aan de schijf van vijf houd.

Maar nu over tot de vragen die ik mezelf stelde tijdens mijn lekenonderzoekje over voeding:

-Ongezonde toevoegingen worden toegestaan omdat de hoeveelheden (porties) daarvan zo klein zijn dat ze geen schade berokkenen voor onze gezondheid. Maar wat is precies een
veilige hoeveelheid?
En wat als we op een dag tien of twintig van dat soort ‘veilige’ producten eten op een dag?
Jarenlang? Wat zijn de gevolgen op lange termijn?
Veilig betekent toch nog niet dat het goed voor ons is!

-Welke banden heeft Unilever eigenlijk met het onafhankelijke voedingscentrum dat ons adviseert chemische margarine te eten in plaats van puur natuur roomboter?
Wiens brood men eet diens taal men spreekt?
En is de Nederlandse Hartstichting nog wel zo onafhankelijk nu het logo producten van Unilever promoot? Googelt u gerust deze woorden eens samen met bijvoorbeeld het woord ‘Belangenverstrengeling’ als het u interesseert. Ik vind het zeker wel de moeite waard om daar eens goed over na te denken.
Ook niet geheel onbelangrijk om over na te denken: Wat zijn de belangen van onze overheid in de voedingsmiddelenindustrie?

Een paar andere vragen die ik voor mezelf heb proberen te beantwoorden waren:

Waarom krijgen biologische boeren eigenlijk geen subsidie?
Biologisch eten zou toch juìst financieel aantrekkelijk gemaakt moeten worden?

Wat zou er met onze economie gebeuren als we allemaal zouden besluiten biologisch te gaan eten?

Zou er dan nog genoeg eten zijn voor alle mensen?

Hoe zit dat eigenlijk precies met de verarming van onze grond?

Klopt het dat er nog maar heel weinig vitamines en mineralen in ons groente en fruit zit vergeleken met veertig jaar terug?

Nee, inderdaad, veel antwoorden geef ik u niet, maar wel de vragen die u desgewenst de antwoorden op een presenteerblaadje zullen serveren.

Volgende keer zal ik wat meer vertellen wat juist wel of juist niet meer eet.

(U kunt vast weer niet wachten hé?;-)

Voor alles is een tijd

Vandaag is M. jarig, de eerste ex van Zus waar ze 16 jaar mee is geweest tot ze de verloving verbrak en de kuierlatten nam naar Groningen. M. was altijd als een broer voor mij geweest. Pas later hoorde ik van mijn moeder wat er wérkelijk aan de hand was geweest. Iets wat mijn zus tot in het diepst van haar ziel gekwetst moet hebben. We hebben er nooit veel woorden over gesproken.

Ik hoor niets meer van M.
Alles is weg. Ook hij. Terwijl hij er nog is.
Alles, waarvan ik altijd gedacht had dat het voor altijd zou zijn.

Gek, maar als ik herinneringen ophaal aan gelukkige tijden vroeger zijn het altijd de alledaagse dingen die voor mijn geestesoog verschijnen. Die spelen zich zo weer haarscherp af in mijn hoofd. De klink van tuindeuren hoor ik desgewenst weer krakend en wel opengaan op de eerste mooie lentedag, terwijl de beige, bruine en ecru kralen opgewonden tegen elkaar tikken zodra ze weer bevrijd worden uit hun winterse embrasses. ‘Leg jij even een broodje neer voor de vogeltjes Kind?’
Ik zie me luisteren naar de radio die ik naast me op het krukje heb gezet. 

Veertien miljoen mensen, en op een daarvan ben ik verliefd. Ik denk aan hem. Ton. Theo. Martin. Rik. Mike. Marco. Ja, ik was altijd wel op iemand verliefd.
‘Ton vroeg gister nog waar je was’, zegt Zus als ze in haar korte broek naast me komt zitten voor de kippenren. We trainen allebei bij Lycurgus. Een spinnetje springt van de muur van het schuurtje en landt even op mijn stoel voor het weer verder springt op de warme grindtegels. Mam komt naar buiten met broodjes. ‘Toe Fen, schenk jij even de melk in’.

Dat soort momenten.
Uiteindelijk blijken dat soort banale momenten de herinneringen te vormen die je uiteindelijk nog het dierbaarst zijn.

Het is soms nog zo volstrekt onbegrijpelijk dat ze er alledrie nu niet meer zijn. Soms denk ik er weleens aan om contact proberen te leggen met mijn Zus. Maar ik doe het niet. Als ze het nodig vindt zal ze mij heus wel weten te bereiken. Ze was per slot van rekening een halve sjamaan / heks en zo sensitief als het maar kan.

Ik denk ook eigenlijk dat het voor ons levende mensen niet de bedoeling is om de dood proberen te begrijpen, maar het leven moeten leren begrijpen en waarderen
Leren lèven.
Daar draait het volgens mij om.
De dood volgt dan wel weer als we dood zijn.

Alles op zijn tijd.

Kylian Down Under 3 en hoe het ervoor staat met ons biologisch gedoe

De laatste tijd niet veel inspiratie om te bloggen hoewel er genoeg gebeurd hoor.

Dus maar gewoon even een saai update-je. Is het niet voor u, dan voor mezelf.

Kylian heeft het reuze naar zijn zin gehad in Perth bij Jess & fam. Begin maart mocht hij zelfs een weekje mee op vakantie naar Michelles Beachhouse in Graceland. Ik ben daar zelf vroeger ook geweest en het is echt prachtig daar, al moet je er wel goed uitkijken voor haaien. Natuurlijk ook een van de vele wineyards bezocht waar de omgeving (Margaret River) daar goed om bekend staat.

Eenmaal weer terug in Perth besloot hij met Thijs -een van de jongens die hij in de eerste week in Sydney heeft leren kennen en inmiddels ook in Perth was- on a roadtrip te gaan. De zwager van Kyl en zijn broer (die een garage heeft) hebben geholpen een geschikte campervan te vinden, en na nog een paar dagen zoet geweest te zijn met de inrichting gingen de mannen op weg van Perth naar Adelaide, dwars door de Nullarbor, ‘gebied zonder bomen’.

Gelukkig kreeg ik af en toe een geruststellend berichtjes als: ‘Heb ook niet kunnen eten want je hele bord vliegt na 3 seconden vol met alle soorten insecten die je maar kan bedenken’ en: ‘Zijn nu in nullebor! 900 km erop zitten rijden nog een stukje verder en dan morgen de rest naar adelaide, straks weer in de woestijn dus dan geen verbinding meer. Ben helemaal klaar met al die vliegen hier’.
Gelukkig hebben ze ook die wat van de omgeving meegekregen.
Elephant rocks, Green pools, Pink lakes, en helaas ook veel dode Kangaroos.

Maar goed, ze zijn gister veilig en wel aangekomen in Adelaide. Het plan is om nu de boeren langs te gaan om werk te vinden. Ik hoop dat dat allemaal een beetje gaat, Kyl heeft nogal snel een zere rug. (Zal me ook niet verbazen als ze besluiten door te rijden naar Melbourne om komend weekend naar Max Verstappen te gaan aanmoedigen.
We’ll see.

Inmiddels ben ik bijna op mijn werk.
De update over onze biologische periode houd u dus nog even te goed.
(U kunt vast niet wachten.
Toch?;-)

Narda moet kiezen

Wat worden we toch weer lekker bezig gehouden met de kieswijzer, peilingen, debatten en Kamergotchi’s.
Weet u al waar u op stemt?

Het is ook zo moeilijk om alle standpunten van de partijen helemaal goed te doorgronden, laat staan de consequenties te overzien van de wegen die zij willen inslaan. Ik vind het om die reden eigenlijk best wel een angstige gedachte dat iedere Nederlander boven de achttien gewoon lukraak mag gaan stemmen. Ik probeer nog mijn best te doen door het wel te begrijpen, maar hoevelen zullen straks hun stem gaan uitbrengen terwijl ze de uiteindelijke gevolgen van hun keuze maar amper kunnen overzien? Om die reden lijkt een bindend referendum mij best eng. U niet?

En dan hebben we ook nog de kiezers die strategisch kiezen in plaats van op de partij waar zij eigenlijk voor zouden stemmen als ze niet bewust opgefokt zouden worden door media en peilingen. Of dat achteraf allemaal zo strategisch is betwijfel ik.

Ik denk dat ik deze keer maar weer gewoon mijn hart volg.
Wat zou ik willen?
Wat weegt voor mij zwaar?

Ik denk dat ik wel op een groene partij stem. Ik geloof dat de wereld er gewoon mooier en beter op zal worden zonder extra snelwegen, zonder mega stallen, zonder kunstmatige toevoegingen.
Het is toch eigenlijk eigenlijk bij de konijnen af dat biologische boeren geen subsidie krijgen en houders van megastallen wel?
En dat sommige mensen (die dat wel zouden willen) zich gewoon niet financieel kunnen veroorloven goede voeding te kopen? Ik begrijp dat niet.
Als mensen namelijk gezonder eten worden ze uiteindelijk over het algemeen ook gezonder.
Daardoor zullen waarschijnlijk ook na verloop van tijd de ziektenkosten dalen, wat m.i. weer een gunstig effect zal hebben op de kosten van de gezondheidszorg.
Dus ja: ik ben voor een hoger btw tarief voor vlees. Van een dag geen vlees, of gewoon minder vlees op je bord is volgens mij nog geen mens doodgegaan. Als de prijs tussen biologisch vlees en niet biologisch vlees hetzelfde zou zijn, waar zou u dan voor kiezen?

Ook voel ik er veel voor om ouderen de mogelijkheid te bieden om gratis met het openbaar te reizen. Zij zullen dan eerder hun auto verkopen waardoor het rustiger zal worden op de wegen.
En ja, ik ben ook heel erg voor de kilometerheffing.

Verder kies ik ervoor om hypotheek aftrek verder ongewijzigd te laten.
En moeten de klassen natuurlijk kleiner, de leraren beter beloond, en moet er (wijs!) worden geïnvesteerd in de zorg.

Komen we bij de pensioenleeftijd.
Mij lijkt het zelf best leuk om mij op mijn 65 ste nog twee jaar ergens mijn levenservaring tot zijn recht te laten komen als vrijwilliger in plaats van door te werken tot mijn 67ste. Mantelzorg, kinderoppas, buddy, Nederlandse les, you name it! De jongere generatie kan dan gewoon mijn baantje overnemen en geld gaan verdienen in plaats van een verplichte maatschappelijke stage te volgen.

Goed, wat is verder belangrijk voor me…

Een veilig land.
Teelt en verkoop van wiet mag van mij best hoor. Heeft u ooit wel eens iemand agressief zien worden van een joint? Ik niet. Wel van alcohol. Het geld dat nu besteed wordt aan drugscriminaliteit kan dan besteed worden aan criminele praktijken die er veel meer toe doen. Bovendien kan er dan accijns over de verloop van wiet worden geheven. Strak plan lijkt me.

Ook voel ik er veel voor om de hoogste inkomensgroepen meer belasting te laten betalen. De koopkracht van de kleinere inkomens moet erop vooruit.
Ik zou het ook echt fijn vinden als al de kleinere winkeltjes zouden kunnen blijven bestaan, en mensen ‘boodschappen doen’ weer zouden gaan zien als een sociaal gebeuren. Even een praatje met de buurman van de hoek, de slager. Veel ouderen die juist daaraan zoveel behoefte hebben hebben geen geld voor de warme bakker, maar gaan voor de veel minder voedzame variëteiten naar de goedkopere supermarkten. De kans is daardoor veel kleiner op controle vanuit de buurt, de gemeenschap. Bovendien schaadt het uiteindelijk de gezondheid, maar daar had ik het al over gehad.

Wat vind ik van het leenstelsel voor studenten. Kylian was al de klos omdat hij als MBO student geen reiskostenvergoeding kreeg tot zijn achttiende. En nu weer.
Daarom vind ik dit ook een moeilijke. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. De financiële mogelijkheid om een studie te volgen moet er in ieder geval voor iedereen zijn. Onderwijs volgen moet ten alle tijden gestimuleerd worden, en niet gedemotiveerd. Je zou er toch bang van worden als adolescent.

Kunst en cultuur.
Ook een moeilijke. Geen prioriteit voor mij. Voor u? Misschien kunnen we een stuk of wat cultuurbonnen in het kerstpakket stoppen?

De grenzen sluiten voor islamistische landen?
Wat mij zeer verbaasd is dat het CDA in Nederland opgegroeide kindertjes gewoon zonder pardon de grens over wil zetten. Evenals VVD. Gevalletje ‘Schuld van de ouders’.
Wat mij ook opvalt is dat het CDA vind dat de regering gemeenten moet verbieden om onderdak te bieden aan illegalen. *Waar heb ik dat toch meer gehoord?* Mozes Christus, God voor ons allen, ieder voor zich?
Waar gaat dat heen?
-de grens over?-

Het landelijk zorgfonds. Ik weet niet. Wat denkt u?
Ik vind dat er wel een eind moet komen aan de macht van de geneesmiddelenindustrieen en de zorgverzekeraars. Dat zonder meer.

Defensie dan.
Ja, ik denk dat we wel naar de NAVO norm toe moeten. Meer op gevoel dan op wijsheid gebaseerd.

Een Europees leger.
Pfff…ik ben eigenlijk tegen alle geweld. Maar ik voel me best onveilig. Die gekke Trump, IS, Herkent u dit? Doe mij maar een leger ja.

Ontwikkelingshulp.
Hulp hoeft niet altijd in de vorm van geld te komen. Geld? Terwijl er hier in Nederland ook armoede heerst?  Misschien een verplichte hulpstage in arme landen voor gezonde 65 plussers die geen zin hebben door te werken tot hun 67ste? I’m in!

De EU.
Beetje laat om er nog uit te stappen, maar was vanaf het begin volgens mij al geen goed idee. Niet op deze manier bedoel ik. Uitbuiting van Polen, Portugezen, baanverlies door oneerlijke concurrentie, vreselijk allemaal.
Het gekke is dat deze buitenlandse werknemers wel hun premies moeten afdragen, maar zodra zij aanspraak willen maken op bijvoorbeeld ziektekostenverzekering ze daar geen recht op hebben omdat ze geen vast woonadres hebben en dus niet ingeschreven kunnen worden bij de gemeente.
En wie wordt daar weer beter van??

Heb ik nog iets toe te voegen?
Eigenlijk zijn er alleen nog punten die voor mij zo vanzelfsprekend zijn dat ik ze hier niet eens wil bespreken.
Heb ik ook geen tijd meer voor:
Jesse roept!