The fam. party part 1

Hoewel het nog een dikke maand duurt zijn we al druk in de weer met het plannen maken ons ‘samen 120’ feestje dat we bij ons thuis gaan geven. Best wel een uitdaging want er komen dan tussen 1700 en 2100 zeker veertig maar misschien ook wel zeventig mensen bij ons tapas eten. Zoiets vraagt dus wel een klein beetje voorbereiding.

En daar kan ik zo van genieten. want ik vind feestjes organiseren altijd ontzettend leuk. Wij alledrie volgens mij. -Wat het dan ook direct weer een beetje lastiger maakt-

Lopende issues van de afgelopen weken zijn onder andere: Wel of geen tap?
Kyl is absoluut tegen. ‘De helft van de mensen kan niet tappen Rem, de helft van je bier wordt zo weggespoeld’. Daar heeft hij een punt natuurlijk. ‘Maar het is wel gelijk gekoeld’ schermt Rem daar vervolgens weer tegenin die natuurlijk wel te porren is voor een eigen tap, ‘dus het scheelt ook weer plek in de koelkast voor de hapjes en andere drank’
‘Misschien kunnen we zo’n Isobox gastronorm kopen of huren om de hapjes koel te houden?’ Dat ben ik dan mensen, die mij de laatste weken intensief heeft verdiept in de wonderlijke wereld van de cater-mogelijkheden.
Kyl oppert om dan toch gewoon die flessen wijn in de vijver te gooien met ijsblokjes. Hmm🤔

Voordeel van een gezin met drie leden is dat er altijd een meerderheid valt te behalen;-)
Rem en ik zijn dus gelukkig al -zonder enige bemoeienis van Down Under- overeen gekomen dat de bbq en de bierkoelkast/ biertap /sangria onder het afdak van de schuur zullen komen te staan. Bij het goed weer scenario dan. (Ik heb gister trouwens al hele leuke vrolijke lampionnetjes voor onder dat afdak gekocht. (Oké, 2 setjes, natuurlijk moeten die ook op de veranda, zo gezellig). (Oké…+bordjes, schaaltjes, tafelkleden, 3 opklapbare barkrukjes, een mega-terraskachel (waar ik direct Efteling associaties bij kreeg, op zo’n plaatje lijkt zoiets dan toch altijd kleiner hé?) en een partytent van 6 bij 3 van de A.ction, voor -je weet immers maar nooit!-. Want je wil natuurlijk niet dat al die mensen staan te blauwbekken in de regen. Of erger: dat ze met z’n tachtigen tegelijk willen gaan schuilen op de veranda.
Rem lijkt het vooralsnog dan ook maar het beste om ons grote oranje bouwzeil vanaf de uitbouw over de pergola te laten hangen. ‘Zetten we langnek daar wel onder’. Voor het pp is hij te groot. 

Tja, mooi weer scenario’s, slecht weer scenario’s, we zijn in gedachten al overal op voorbereid.
En het eten is natuurlijk ook best een dingetje. Kyl en Rem stemden helaas tegen mijn suggestie om
een privé ober in te huren.
‘Je bent gek mam, daar ga je toch geen geld aan uitgeven’. (Voor het gemak vergeet hij even waar hij zijn centen mee verdient). 
We moeten dus met een tapasmenu op de proppen zien te komen wat niet al te arbeidsintensief is, betaalbaar is, genoeg vult, ook geschikt is voor de vegetariërs onder ons, en lekker smaakt bovendien.

Een lopend buffet vind ik absoluut geen optie, ook al omdat er natuurlijk her en der verschillende plekken zijn waar we moeten staan / zitten: ongeveer acht tot tien mensen op de veranda, drie tafels met ongeveer 20 tot 25 zitplaatsen op de middencirkel onder het partypaviljoen (tegenwoordig inderdaad dus de middenrechthoek voor de oplettende lezer;), twee statafels met 6 barkrukken op Place d’hortensia (dichtst bij het huis) en eventueel nog wat mensen binnen in de uitbouw, misschien dus nog een extra sta tafel ergens lenen.
Het lijkt me veel gezelliger om gewoon de schalen met de hapjes rond te laten gaan. Zelf ga ik denk ik een grote tortilla bakken en gamba’s pil-pil maken (al is het alleen al om de geur) en Kyl had het al over een dessert. Rem regelt het tentenpark wel.

Dusss
.

Ja, zo leuk, al die voorbereidingen. Het ‘menu’ begint inmiddels ook al een beetje vorm te krijgen. Een klein beetje van onszelf en een paar warme party-pannen met saté en kippenpootjes van de catering want ik ga natuurlijk niet de hele tijd achter de bbq staan, ik ben de gek. Zo a-sociaal ben ik nou óók weer niet;)
Weet u trouwens waar ik ook zo mijn zinnen op heb gezet?
Op gefrituurde geitenkaasballetjes/kroketjes. Geen idee waar ik zoiets kan kopen. U? -Als ik die zelf in elkaar moet flansen wordt het natuurlijk 1 grote fiasco.-

Soms best jammer dat ik zo’n waardeloze kok ben. Lijkt me enig, om een eigen tuinfeest/ cateringbedrijfje op te zetten.
Wie weet, ooit. Blijven dromen!
De partytent/lampionnen/ barkrukken / schalen/ terrasverwarmers/ en al wat er de komende weken vast nog aangeschaft zal worden hebben we dan in ieder geval al.

Ach, zoals ik al zei: we hebben nog even. Nu eerst (hopelijk) het Ajaxfeestje -met helaas de in- en intreurige smet daarop:(

Vakantie in zicht

Droeg ik de afgelopen jaren het liefst donkerblauwe of zwarte kleding de laatste maanden ben ik als een blad aan de boom omgedraaid lijkt het wel.
Alles moet licht, vrolijk en vooral zonnig en zomers: het huis, mijn kleding, Rem zijn t-shirts, àlles.

Ik zie het een beetje als een signaal dat er binnenkort een nieuwe periode aan zal breken. Een nieuw begin. Zo voelt het echt, ondanks dat ik gister bakken vol heb gehuild, wat eigenlijk echt niets voor mij is.
Het voelde gister op de verjaardag van mijn moeder zo eenzaam om mijn verdriet met niemand te kunnen delen. Naast geen jarige mam ook geen vader die even een arm om je heen slaat, of een zus om het mee te delen. Ik hoorde te laat de vaste telefoon overgaan toen ik -al jankende (ik verzoop zowat in zelfmedelijden;) aan het stofzuigen was, maar ik was te laat. Waarschijnlijk belde een van de zussen van mijn moeder. Voor mij betekende het dat er ‘toch nog iemand’ aan de geboortedag van mijn moeder had gedacht, en dat deed me goed.
’s Middags stond spontaan mijn jongste tante voor de deur om me een knuffel te geven, dus dat was ook fijn. En gezellig.

Ik zit misschien ook nog een beetje in mijn maag met mijn blogje van zaterdag. Ik hoop maar niet dat ik iemands daarmee heb bezeerd. Het ligt niet aan hen, het ligt aan mij. En het komt denk ik ook mede door de gebeurtenissen in de afgelopen jaren dat ik mezelf zo moeilijk kan interesseren in dingen die er in mijn ogen totaal niet toe doen. Het heeft me veranderd. Misschien wel verbitterd, een beetje zakelijk gemaakt.

Hoe dan ook. Laten we maar gewoon kijken naar de toekomst, en erop vertrouwen dat er straks weer een tijd aanbreekt waarin ik weer wat meer in evenwicht zal komen en wat verdraagzamer zal zijn voor allerhande prikkels.
Straks heb ik nog een nachtdienst en vrijdag nog een late dienst en dan hebben we gelukkig fijn vakantie en gaan ‘we’ het huis licht en vrolijk maken. Voelt ook zo als een nieuw begin.

Varen gaan we ook. Met een missie.

Volgende week vieren we mijn 50-ste verjaardag lekker samen in een hotelletje aan de kust. Als het weer meezit wil ik misschien wel een elektrische fiets huren (ik heb er immers de leeftijd dan voor;) en lunchen op Scheveningen strand of zo.
-Mijn spierwitte broek, roze-rood gebloemde blouse / vrolijke jurkjes en knalrode schoenen liggen al klaar hoor mensen.

In de klus weken daarna hebben we nog de verjaardagen te vieren van neef J (50) en tante N (80) en voor ik het weet staat aan het eind van onze vakantie Kylian alweer op Schiphol en zal het gewone leven zijn keer weer nemen.

Het wordt een vermoeiende, beladen maar vast en zeker ook gewoon een hele gezellige tijd.

Kom maar op met die vakantie.

Ik heb hier een brief…

Lieve mam,

Vandaag had je 74 geworden.
En als iedereen gewoon nog leefde en gezond was hadden we het lekker in de tuin gevierd.
Je zou vast sangria hebben gemaakt. En een haringsalade en een krabsalade natuurlijk. Jammer dat ik het recept van die laatste nergens kan vinden.

Jeetje mam, vier jaar.
Vier jaar geleden alweer dat ik zo boos op je /jullie was omdat ik me ontzettend in de steek gelaten voelde toen ik die weken amper kon lopen door de pijn. Achteraf bezien waren al die hele moeilijke en verdrietige jaren toen in die eerste week van april begonnen. Hadden jullie maar eerlijk gezegd wat er aan de hand was, dan had pap echt al veel eerder zijn doorverwijzing gekregen, en dan had hij misschien nog geleefd. Ja, ik weet heus wel dat ik zo niet moet denken hoor mam. Maar het is wél zo.
Soms denk ik hetzelfde over Fenna. Had ik maar gewoon doorgezet met het AMC.

Ik wou soms zo graag dat je even bij me was mam. Dat we gewoon nog even samen konden zitten in de tuin. Beetje kijken naar de vogeltjes. Sherry-tje, rosé-tje.
We konden samen soms zo lachen hé. De kleine dingen waar ik met jou samen om kon lachen mis ik zo. Nou ja, die ‘dingen’ zijn er misschien nog wel, maar het lijkt alsof ik de enige ben die er iets grappigs aan vind. En dat voelt zo eenzaam. Met ons drietjes konden we vroeger ook zoveel lol hebben soms. Tom Sharpe lol.

Nog maar negen dagen mam en dan ben ik ook vijftig. En dan nog veertien dagen en dan ben ik net zo oud als Fenna was toen ze stierf. Ik zie zo tegen die datum op. Dat ouder worden vind ik echt niet erg. Maar het ouder worden dan Fenna wel. Voor haar is het daar gestopt. Mijn leven gaat daar door. -Als het goed is dan, niets zo onvoorspelbaar als het leven zelf.-

Ik vier mijn verjaardag daarom ook pas na die datum. En we vieren het met ons drieën: Rem is natuurlijk al vijftig geworden, en Kyl in april alweer twintig jaar. Hij komt over een paar weekjes naar huis:-D
We maken er een groot tuin/tapas feest van met familie en vrienden. Best een geregel hoor, want er komen tussen de veertig en zeventig mensen. #alles komt goed. Zo niet, dan toch.

Hopelijk hebben we hier dan alles een beetje op orde. Er moet nog zoveel gebeuren: de trap, de nieuwe vloer, waterleiding doortrekken naar buiten, schilderen. En binnenkort zullen we jullie as eindelijk gaan verstrooien, zoals we dat hebben afgesproken.
Ik heb samen met Rem laatst een hele mooie memory wal gemaakt. Daar zal ik dan een klein beetje as van jullie in de kleine hartjes bewaren, samen met foto’s en wat kleine spulletjes. De vriendin van een neefje van Rem wil voor mij een ring maken van jullie trouwringen, maar dat komt wel. Alles op zijn tijd. Als ik dat niet doe, wie doet dat later dan? Moeten ze dan altijd maar samen in een donker doosje blijven liggen? Maar ik vind het wel moeilijk hoor mam. Jullie hadden er altijd zo’n hekel aan om hem af te doen.

De kast waar jullie urnen in staan zet ik daarna op Mrktplts.
Ik wil op die plek nl. een mooi foto behang van de zee. Ik heb een hele mooie gezien van Eijf.finger. Jullie hadden toen ook fotobehang in jullie slaapkamer weet je nog? Was het net alsof je in een duinpannetje lag. Echt een jaren ’70 dingetje, dat fotobehang. Bij Merian en Francis hadden ze zelfs een heel bos in de woonkamer geplakt.

Nou ja, je hoort het, we zijn hartstikke druk. Gelukkig hebben we vanaf volgende week drie weken vrij. Kyl komt half juni thuis dus we kunnen zijn kamer nog even als opslag gebruiken, dat is dan wel weer fijn.

Nou mam, het gaat weer lekker allemaal over mij hé?
Ik zie de grijns op je gezicht zo voor me als ik dit zo zeg.
‘Geeft niet hoor kind’, zou je zeggen.

Ik mis je mam.
Heb het mooi daar vandaag. XXX

Overpeinzingen op de zaterdag 2

Naar mate ik ouder word gaat het me steeds makkelijker af om dicht bij mezelf te blijven en voor mijn mening uit te komen. Het komt denk ik ook door mijn opvoeding hoor. Mijn vader was zeer direct tot op het botte af soms. Bij hem hoefde je echt niet te vrezen voor een dubbele bedoeling of een achterliggende sneer. Wat je zag dat wàs hij. We hadden dan ook vaak ruzie. Mén wat hadden we het soms te verduren met elkaar.

Ik lijk wat dat betreft namelijk erg veel op mijn vader. Maar niet iedereen vind dat even makkelijk en aantrekkelijk geloof ik.

Zelf heb ik juist weer moeite met het subtiele en indirecte, alles voor de goede relatie. Je kunt er in mijn ogen maar weinig mee. Ik heb veel liever dat iemand een keer bot maar duidelijk zegt wat er aan de hand is. Dan kun je er over praten, er desnoods een knallende ruzie over maken maar daarna gooi je er
-hoppetee- een berg zand over, schud je elkaars hand en is de lucht weer geklaard. Wat mij betreft dan. Ook dàt heb ik van mijn vader: Over is over, vergeven is vergeven. Daarom vind ik het vaak ook makkelijker om om te gaan met mannen dan met vrouwen. M.u.v. de vrouwen die er net zo over denken en net zo direct zijn als mezelf.

Naast het feit dat ik dus soms behoorlijk direct kan zijn ben ik ook nog eens veel meer op de inhoud gericht dan op de relatie. ‘Het is de toon die de muziek maakt’. Kent u dat gezegde? Ik weet nog zonet niet of ik het daar helemaal mee eens kan zijn, natuurlijk, een prettig melodietje is mooi meegenomen, maar ik hecht persoonlijk veel meer waarde aan de tekst en de boodschap. Ik kan over zoiets dan weer uren malen. Het leidde me als vanzelf naar een van de levenslessen van mijn vader: Je moet mensen niet beoordelen op wat zèggen, je moet ze beoordelen op wat ze dóén.
En inderdaad. Wat blijft er over van de mensen als je hun woorden achterwege laat. Zijn ze ook zo vriendelijk voor je in hun daden? Staan ze voor je klaar als de nood het hoogst is?
Komen ze voor je op? Zijn ze bereid te delen in tijden van schaarste?
Soms vraag ik me zelfs weleens af van sommige mensen hoe ze geweest zouden zijn als ze in de tweede wereldoorlog hadden geleefd. Zouden ze in het verzet hebben gezeten? Onderduikers geholpen hebben? Ik weet dat het rare gedachtekronkels zijn, heus. En zoiets valt natuurlijk echt nooit te voorspellen. Honger en angst doen namelijk hele rare dingen met mensen, vraag het Helder en Vania.

Naast bovenstaande ben ik ook niet altijd even gezellig in de omgang moet ik bekennen. Lekker kletsen over koetjes en kalfjes vind ik lastig/ boeit me meestal gewoon weinig. Vooral niet als er tien zinnen worden gebruikt terwijl de boodschap me al na de eerste zin volstrekt duidelijk is. En terwijl heel veel andere mensen dat gewoon heel gezellig en ontspannend en bindend vinden, ben ik gewoon meestal veel liever alleen.

Nee, erg aangenaam kom ik waarschijnlijk zo niet over.
Best arrogant eigenlijk.
Maar soit!
De mensen die me beoordelen op mijn daden en niet op mijn melodietjes zullen als vanzelf wel in mijn kringetje blijven hoop ik.

Maar hoe denkt u hier eigenlijk over?

Te prikkelgevoelig of te onopgevoed?

Soms vraag ik me oprecht af of ik zelf nou zo onverdraagzaam ben geworden of dat mensen gewoon steeds minder met elkaar rekening houden.

Na alles wat er de afgelopen paar jaar is gebeurd ben ik nog veel gevoeliger geworden voor prikkels dan ik al was, dat weet ik.

Maar als ik de situaties die mij  overprikkelen stuk voor stuk bekijk, dan denk ik dat het toch ook veel te maken heeft met rekening houden met elkaar.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar mijn ouders hebben mij dat van kindsbeen af wel geleerd, met name mijn moeder. ‘Even stil zijn nu hoor’.
Of: ‘Nee, niet op de bank staan, dat hoort niet zo’ of:’ Laat poesje nu maar even met rust’. Vaak volgde er na het ‘verbod’ dan een uitleg, waardoor ik leerde begrijpen waarom ik stil/ rustig/ geduldig/ beleefd moest zijn.
Zelf heb ik op dezelfde wijze geprobeerd mijn zoon zo op te voeden.
Ik geloof nooit dat hij zomaar door een gesprek heen zou tateren, luide muziek zou afspelen in de trein of een telefoongesprek in een ruimte voeren waar anderen door gestoord zouden kunnen worden.
Is dat ook niet gewoon een van de top tien dingen die we zouden moeten leren van onze opvoeders? Als zij het ons niet leren, wie dan?

Een paar maanden geleden schreef Klief er ook al een blogje over, maar dan met name over kinderen die niet geleerd hebben zich zo te gedragen dat anderen daar geen hinder van ondervinden.
Ik moest daar zojuist weer aan denken toen ik op een bankje zat te wachten op de trein. Er zat een jonge moeder naast me op de bank met een dochtertje van een jaar of drie. Het meisje hield zich aan de leuning vast en sprong op en neer op de bank. De moeder keek geen moment op van haar IPhone.
Zou ik dan wat van zeggen?
Uitdagend keek het meisje mij aan.

Aan het eind van het perron zag ik de trein aankomen.
Precies op tijd.

Onze tuin in mei

 Deze foto is vorige week genomen hoor, nu niet denken dat ik alweer aan de rosé zit;)

Wat is het weer genieten in de tuin, de eerste clematis en de eerste roos staan al in bloei.

Achter bij de sloot moet er nog een hoop gebeuren. Ik wil de barkrukken in vrolijke kleurtjes schilderen en het liefst de veranda ook. Azuurblauw, met geel ofzo, een beetje vrolijk, zonnig. (Rem vindt het maar niets;)

Links boven het vijvertje. Volgende maand zal de Schneewitchen hier vast ook volop bloeien. In de border Rechtsboven hebben we vlinderbloemen gezaaid. Rem zijn tuintje.

In de middencirkel is het altijd zo relaxt, zo’n fijn sfeertje, ik hou dr van💜

Volgende maand als de rozen bloeien geef ik wel weer een update, voor wie het leuk vind dan;-)

…en nu ga ik snel naar buiten, want straks heb ik  een avonddienst. Zonde hoor, met dit weer:(

Fijne dag allemaal!

Moederliefde-dag

IMG_8825Moederdag.

Iedereen heeft vast wel een herinnering aan moederdag. Al was het maar aan de zelf gekleide asbak op school.
Wat Moederdag voor mij betekent?

Ik hou ervan als ik hoor, zie, of lees over de gelukkige gezinnetjes waarbij de kindjes ’s morgens vroeg in hun pyjamaatjes op bed springen met hun zelfgemaakte cadeautje in hun handjes terwijl de papa -met uiteraard het dienblad met daarop de zelfgebakken kleverige croissantjes, de versgeperste jus en een roos in een klein vaasje volgt. ‘Voorzichtig jongens, niet zo springen. Laat mamma nou eerst eens even rustig wakker worden’. Ik hou van de illusie die het schept. Van de onschuld, de puurheid, het rotsvaste -naïeve- vertrouwen dat er uitspreekt.

Ja.
Zulke herinneringen heb ik ook.
-Vanuit mijn eigen kindertijd dan- en daar kun je lang op teren❤️

Toen ik later eenmaal zelf moeder was geworden was er natuurlijk wèl sprake van een kind, maar helaas niet van een liefhebbende papa, laat staan van een goedgevuld dienblad: het was in die eerste vijf jaren van mijn moederschap mijn bloedeigen lieve moedertje die er voor zorgde dat Kylian met zijn op het kvd in elkaar geflanste cadeautje en een bloem uit opa’s tuin naar me toe kwam huppelen. ‘Geef mama maar een kusje Kyl’. Ze deed altijd zo haar stinkende best om mij ook een beetje een fijne Moederdag te geven.
Desalniettemin had het voor mij toch altijd iets schrijnends. Er was altijd sprake van een gevoel van gemis, incompleet zijn, ja, misschien zelfs wel van gefaald hebben. Zus was -vanwege de afstand- in die tijd ook al de ‘grote afwezige’ op moederdag, wat de zaak er natuurlijk niet veel beter op maakte.
Meestal had ik er dan ook wel voortijdig voor gezorgd dat ik een avonddienst had en liet ik Kyl bij mijn ouders achter. Ik zie hem nog zo huppelen naast mijn vader in zijn gele tuinbroekje, met dat kleine handje in zijn grote knuist. ‘Moet je reuken aan deze bloem Kiel’…
‘Hmmmmm…’ riep Kyl dan terwijl hij opa’s voorbeeld volgde en zijn neusje overdreven diep in de eerste gele roos van dat jaar stak en vervolgens uitzinnig van blijdschap zijn vingertje naar de hemel wees:
‘Oppaahh…vliegteug!!’
Nee, herinneringen aan ‘typische ‘ moederdagen met een papa met een dienblad en evt. een zusje of wat broertjes heb ik mijn kind niet helaas niet kunnen geven. Hij heeft het niet echt gemist, mijn ouders hebben die leegte, als hij zich daar al bewust van was, denk ik meer dan voldoende voor hem ingevuld. Nooit was mijn moeder het zat om met hem hotelletje te spelen, sneeuwpoppen te maken, te knutselen, of te proeven van zijn oneindige imaginaire culinaire hoogstandjes. (Koken was zijn hobby al toen hij nog niet eens kon staan. Denkt u maar niet dat zijn potjes en pannen thuis mochten blijven toen we naar Australië gingen. En hij moest daar nog twee worden). Mijn eigen moeder was in die jaren denk ik veel meer een echt moederfiguur voor hem dan ik zelf kon zijn. De steken die ik liet vallen, pikte zij liefdevol voor me op. En daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Het is echt niet zo makkelijk om een alleenstaande werkende moeder te zijn van een baby, peuter, kleuter. Zorgen, vermoeidheid, eenzaamheid en verdriet maken je niet het meest aangename gezelschap voor je kind. Kyl en ik hadden het getroffen met mijn moeder.

Helaas zijn er kinderen die het slechter treffen. Kinderen die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Kinderen die niet van hun moeder geleerd hebben lief te hebben, en /of dit te uiten. Die er getuige van moe(s)ten zijn hoe hun eigen moeder zichzelf ten gronde richt(te). Drank. Drugs. Moeders met depressies. Agressieve moeders. Egoïstische moeders.
Kinderen die evengoed zielsveel van hun moeder houden maar haar tegelijkertijd verachten.
Eenzame, verdrietige kinderen.
Kinderen die, gehard door het leven, vermoedelijk (later) zullen roepen: ‘Moederdag? Flauwekul hoor, dat is alleen maar goed voor de middenstand!’
Ik ken er helaas een paar.
-Maar u vast ook-

Tja, Moederdag.
Vandaag is het alweer precies tien moederdagen geleden. Mijn neefje werd die dag door zijn vader voor het avondeten teruggebracht. Met zijn moederdag cadeautje in zijn hand belde hij aan. Negen was hij, toen zijn moeder op die moederdag in 2007 niet opendeed.
Samen met zijn vader en de buurvrouw die de sleutel had vonden ze haar op de bank.
In coma.
Herseninfarct.
Zijn moeder.
Haar kind.
Mijn moeders kind. 
Op Moederdag.

De gevoelens die ik voel op zo’n dag als vandaag zijn zo ontzettend complex.
Voel ik verdriet? Ja natuurlijk. Om mijn zus, mijn neef, om het gemis van van eigen moeder. Om het gemis van mijn kind dat ergens in Melbourne zit.

Blijdschap? Ja, dat ook. Omdat ik heel blij ben dat ik een kind heb dat gezond is van lijf en leden èn in zijn hoofd, een kind dat graag gezien wordt door velen, een kind dat gelukkig is, zich zelfstandig kan redden. Een kind dat door de jaren heen is uitgegroeid tot een zelfbewuste liefhebbende en zorgzame jonge man, ondanks alles wat we samen in de afgelopen 20 jaar voor onze kiezen hebben gekregen.IMG_4613

Dankbaar?
Innig! Voor mijn kind én voor mijn moeder. En voor haar moeder, mijn oma, die immers haar kinderen vroeger heeft geleerd wat liefhebben is, zodat zij het weer aan ons konden leren.
Dankbaar dat ik ooit moeder heb mogen worden, iets wat echt niet iedereen gegeven is. Dat vergeten we weleens als we trots onze moederdagschatten op fb tentoonstellen. 

Ik vind het woord Moederdag eigenlijk ook helemaal niet fair en dekkend. U wel? Waarom zouden we voor een woord kiezen dat andere vrouwen die toch ook altijd maar weer liefdevol klaar staan voor anderen uitsluit? 
Spreekt daaruit dan geen moederliefde?

Eigenlijk vind ik dat we het gewoon met ons allen moederliefde-dag moeten noemen.

Moederliefde is namelijk veel omvattender en grootser dan alleen de liefde tussen een moeder en een kind. Moederliefde gaat om zorgzaamheid, warmte, koesteren, troosten, luisteren, onzelfzuchtigheid. Dat soort dingen. Maar dat kan net zo goed geschonken worden aan een vriendin, een collega, een eenzame, een ziek diertje.
Moederliefde komt namelijk UIT ONS HART en NIET vanuit onze baarmoeder.

Ik wens alle liefdevolle en zorgzame vrouwen daarom vandaag een hele fijne MOEDERLIEFDEdag. 💐❤️

Nationale ONTLurkdag 2017 


Vandaag is het 29 april, de dag die in 2011 door Klief is uitgeroepen door nationale ONTLurkdag. 

De reacties van de lezers die op mijn eerdere ontlurkverzoeken van zich lieten horen waren zo ontzettend leuk, dat gaf me destijds echt een enorme boost.

Maar ook het aantal volgers die ik in vier jaar tijd heb gekregen (in totaal 269, wouw!) geeft mij natuurlijk het vertrouwen dat wat ik schrijf de moeite waard lijkt om te lezen. Dat is in mijn ogen al een hele grote blijk van waardering, waarvoor ik ook de nooit reageerders hartelijk wil bedanken. 

Met stilletjes meelezen is niets mis, ieder mens met de juiste intenties is hier van harte welkom. -En van dat laatste ga ik gewoon van uit, soms moet je er gewoon bewust voor kiezen om een beetje naïef te willen zijn.-

Maar ze bestaan natuurlijk helaas wel: mensen die de bewegingen van andere mensen -die ze overigens dus niet eens mogen- op social media nauwlettend in de gaten houden om hen maar ergens op te kunnen betrappen zodat ze daar vervolgens kwaad over kunnen spreken tegen anderen.  

Waar ik nog veel triester van word is het cyberpesten. Ik vind dat zo ontzettend laf en van zo’n ongelooflijke domheid getuigen dat ik mij er bijna voor schaam een mens te zijn. Nu weer dat gezeur over kroonprinses Amalia. Wat is dat toch dat sommige mensen denken overal een oordeel / mening over te moeten geven? Begrijpen ze dan niet dat ieder moment dat zij hun tijd verspillen aan negatieve uitlatingen over anderen zij zichzelf juist het meest tekort doen? 

Ja, misschien heeft het woord ONTLurkdag een te negatieve klank. Met stil meelezen op zich, voortgekomen uit een gezonde nieuwsgierigheid en interesse naar wat een ander mens bezig houdt en beweegt is namelijk helemaal niets mis. Behalve dan dat de nieuwsgierigheid van de schrijver  een beetje onbevredigd blijft, maar dat is iets wat je ver van te voren kan inschatten als je aan een blog begint.  
Maar mocht u mij en al die andere geweldige bloggers die jaar in jaar uit gratis en voor niets hun (levens)ervaringen, kennis, en/ of fantastisch goed geschreven verhalen met u delen vandaag een pleziertje gunnen: Schroom vooral niet en doe (weer) mee met de Nationale ONTLurkdag:-D

Kylian Down Under 5 / en een beetje over hoe het met ons hier boven gaat

Kylian zit inmiddels alweer drie maanden in Australie, en om heel eerlijk te zijn is het als moeder bést te doen hoor, zolang je maar weet dat het goed met je kind gaat. Tegenwoordig kun je ook zo makkelijk Appen. Iedere dag gaat er wel een berichtje over en weer. Meestal gaan die van hem over de lokatie en het weer, die van mij met name over de vorderingen van de woonkamer upgrade 2017. 
Eigenlijk zouden we ook de zolder (meer een vliering) eindelijk gaan isoleren, maar we hebben besloten om dat maar te doen als Kyl het huis uit is en we toch de hele bovenverdieping gaan opknappen. Maken we in de badkamer gelijk een mooi hoog plafond door er een stuk vliering bij te trekken. Alles op zijn tijd. Waarschijnlijk moeten we ook nog noodgedwongen schuttingen kopen. Buurman P. (met wie het gelukkig heel goed gaat, dat dan weer wel;) heeft denk ik een beetje te rigoureus de Hedera onder handen genomen (oid) waardoor hij nu langzaam dood gaat en dus helemaal bruin aan het worden is. 
Naast het klussen in huis ben ik ook nog druk met mijn zaailingen en zo. Onder andere Mais, komkommer, tomaten, paksoi, dat soort dingen. Ik ben zo benieuwd naar mijn allereerste sla. Zal er binnenkort een blogje aan wijden. 

Maar goed, ondertussen tuft Kyl zo’n beetje met Thijs half Australie rond in een uberschetzig campervannetje met no worries at all over dat soort aardse zaken. Hoewel het natuurlijk ook niet allemaal rozengeur en manenschijn is natuurlijk. 
Hun eerste baantje viel bijvoorbeeld al vies tegen. Na een hele dag druiven plukken kregen ze maar 40 Australische dollars waarvan dan nog de kosten van de schaar (12 dollar) werd ingehouden. Dat is natuurlijk wel even wat anders dan gezellig een avondje wijntjes intappen en hapjes ronddelen op de Baambrugse Zuwe voor een bedrag waar een normaal mens drie volle dagen voor moet zweten. Hij had dan ook maar snel zijn cv uit de donkere krochten van zijn mailbox gevist en opgepoetst en al snel vond hij een baantje in een Italiaans restaurant waar hij aan het begin van de middag op zijn eerste werkdag alle gerechten van de kaart moest proeven. Helaas was onze euforie maar van korte duur want toen de padre de familia zich een paar uur later met de hele gang van zaken ging bemoeien was de lol er snel af. ‘Echt mam, het leek de Italiaanse Gordon Ramsy wel, en ik had echt geen idee wat hij allemaal naar me schreeuwde’. De dag daarna vond hij een baan in een modern chinees restaurant. Daar heeft hij tot afgelopen zaterdag gewerkt. Best nog een gedoe, want hij moest er iedere dag smetteloos schoon en fris zien te verschijnen. Grappig detail is dat meneer zwarte nette schoenen voor zijn verjaardag vroeg in plaats van een etentje of een nieuw shirt. ‘Ik heb nu al geen plek in mijn rugzak mam, ik hoef echt geen shirt’. (Ik was in shock! Echt, ik kan het u van harte aanraden zo’n reisje voor uw kind. Het kost wat maar dan heb je ook wat;)
Zijn zwarte nette schoenen had Kyl jammer genoeg thuis gelaten, zijn vier paar gympen hadden tot voor zeer kort nog veel belangrijker geleken. 

Maar goed, dat fris en fruitig verschijnen is nog best een uitdaging als je kampeert in op parkeerplaatsen, moet douchen (meestal koud en vies) bij openbare gelegenheden langs de weg en je je overhemd kreukvrij moet zien te krijgen met een pan kokend water en een wiebelig opklaptafeltje. Hoe dan ook, ze waren tevreden, en hij had zoals het een doorgewinterde Backpacker betaamd keurig gelogen dat hij nog zéker drie maanden in Melbourne zou blijven. ‘Vind het zo lullig mam, ik heb vandaag wel mijn salaris gehad maar ga morgen nog gewoon een dagje werken hoor. Daarna had ik toch een weekje vrij geweest en hebben ze in ieder geval genoeg tijd om een ander te zoeken’. 
Naast het werken hebben ze samen ook genoeg van de omgeving Melbourne gezien. Op de dagen dat Kyl vrij was zijn ze de hele wijde omgeving gaan verkennen. Helaas was het Thijs niet gelukt om een baantje te vinden. Leuk trouwens dat de zo goed bevriend zijn geraakt, Thijs is toch dik zes jaar ouder. 
En waarschijnlijk dus ook stukken handiger en praktischer. Sommige dingen verteld Kyl trouwens alleen maar tegen Rem. Hoor ik pas dagen later dat ze de van niet meer weg konden krijgen van een berg of zo…in the middle of nowhere. Gelukkig werden ze uiteindelijk geholpen door andere backpackers met een 4wd en een sleepkabel.  -Je moet soms ook niet alles willen weten als moeder.-

Maar goed, nu zitten ze alweer bijna in Sydney. Daar vieren ze ergens op een feest Koningsdag. Zaterdag begin hij voor het eerst over naar huis komen, ergens in juni. ‘Waarschijnlijk mag ik toch mijn herexamen in juni nog doen in plaats van mei’. Dat zou mooi zijn. (Augustus blijft ook altijd nog een optie.) Hij staat dan nu wel definitief ingeschreven, maar dat zegt natuurlijk weinig zonder diploma. ‘Wel jammer hoor mam, dat ik zo weinig heb kunnen werken hier’. (Een werkvergunning wordt nl. maar 1 x verstrekt). ‘Ach kind’, antwoordde ik : ‘Als je ervoor zorgt dat je over twee jaar je associate-degree binnen hebt ga je toch gewoon nog een paar maanden werken in Nieuw Zeeland of zo. Pak je gewoon nog een stuk Australie en Thailand erbij’. 
Het idee stond hem geloof ik wel aan. 
-Tsja. 

Je hebt natuurlijk zigeunerbloed of je hebt het niet.-

Maar goed…

Samen

Soms is de waarheid nog zo ontzettend rauw dat hij voor mij alleen valt te aanvaarden als ik hem verhul in beelden van hun blije gezichten die mij bemoedigend toeknikken.
De realiteit is zo vaak nog te schrijnend voor me om als waarheid onverbloemd te aanvaarden, hoe doods dood kan zijn wil ik niet echt weten.

———

Zojuist kwam ik een kennis tegen bij de supermarkt. Net als ik heeft zij haar oudere zusje verloren.
En onze zussen hadden elkaar vroeger veel beter gekend dan wij nu: in hun mavotijd hadden ze samen op paardrijden gezeten in Uitgeest.

Mijn kennis liep gearmd met haar moeder naar de ingang, ik zette net mijn boodschappen in de auto. Ze riep:’ Hé Narda, Hoe gaat het nou?’ Ik stak over en liep naar hen toe.

De broosheid van haar moeder ontroerde mij bijna direct, een kwetsbaarheid die als vanzelf ook mijn kennis leek te overspoelen, zichtbaar, als was het een open wond die daar bloedend op straat voor ieder zichtbaar was.  Het leek alsof ik ons, mam en mij, ineens daar door mijn eigen ogen zag. Ons zag zoals het geweest moest zijn voor een ieder die ons samen had gezien.

‘Het gaat wel goed, en met jou?’
Het ging ook goed. Zei ze. Toen keek haar moeder mij aan en vroeg: ‘Ben jij nou Fenna? Fenna toch? Jij zat samen met mijn dochter op paardrijden. Mijn dochter leeft niet meer.’

‘Fenna leeft ook niet meer’ zeiden kennis en ik in koor. ‘Dit is het zusje van Fenna.’
Ze schrok.
‘Dat had ik je toch al verteld mam?’
-Wie kon het haar kwalijk nemen? Ik zal de laatste zijn, het verdriet van een moeder ken ik zo ontzetten goed van nabij.- ‘Fenna had altijd van die prachtige lange bruine vlechten.’                                                          ‘Ze zijn nu vast samen aan het paardrijden in de hemel’, zei ik, nadat we de dood vlotjes hadden doorgenomen: ‘Zo zie ik het maar, anders is het ondraaglijk’.

Het was voor het eerst dat ik dat hardop tegen iemand zei.
Ze knikten beiden. ‘Ja ze zijn paardrijden in de hemel’ zei de moeder toen, en ze glimlachte flauw toen ze haar lichtblauwe ogen op de verte richtte, alsof zij hen daar  samen werkelijk zàg.

Toen namen we afscheid en haakte mijn kennis liefdevol haar arm in die van haar moeder en zei: ‘Kom op mam, we gaan nog even de boodschappen halen.’ Ik herkende de zorgzame blik die mijn kennis in een flits over haar moeder liet glijden als was het de mijne voor ze dapper hun weg vervolgden.

Samen.