Feest?

31 mei word ik vijftig.

-Als het goed is dan, laten we vooral niet te voorbarig zijn.-
Ik zie daar als een berg tegenop. En niet omdat ik dan vijftig word.

Mijn zusje overleed precies dertien dagen na haar vijftigste verjaardag, op vrijdag 14-11-2014, precies twee weken na haar Halloween party. Weken was ze bezig geweest met de voorbereiding daarvan, en het was een groot succes geworden.

Ik zou misschien ook best een feestje willen geven. Maar mijn ouders en zusje zullen daar helaas niet meer bij zijn. En waarschijnlijk zal Kyl eind mei nog wel in Australie zitten. Ik wil ook niet dat hij terugkomt voor mijn verjaardag, dat zou toch zonde zijn? Neef kwam met Rem zijn vijftigste ook niet, hij kreeg alleen een berichtje op fb, dus daar verwacht ik ook niet van dat hij komt. Wil niet zielig doen, maar soms is het wel een heel groot gemis om geen (eigen) naaste familie meer te hebben.

Ik zie ook erg op tegen de dag dat ik net zo oud zal zijn als mijn zusje was toen ze overleed. Dat is 13-6-2017. Daarom wil ik mijn feestje liever na die datum vieren, en dan nog het liefste als Kyl erbij kan zijn.

Ik denk dat ik maar onderduik op mijn verjaardag.

Was het allemaal maar vast voorbij.

Allemaal slank de zomer in met Narda’s sublieme dieettips!

(Ben nu al benieuwd hoe een bericht met zo’n titel het in mijn statistieken heeft gedaan komende zomer;).

Ik zou nog even iets uitgebreider vertellen over ons eten. Na het lezen van een aantal boeken en websites heb ik voor mezelf zo’n beetje de volgende keuzes gemaakt, over het algemeen biologisch.

In een week eten we ongeveer 1 x vis (de aanbieding), 1x kip, 2x stukje biovlees/ tartaar/ gehakt, 1 x pikante sojastukjes. Verder vaak nog de bio soepballetjes van de Ahh. Vlees bak ik in de kokosolie. (Zonder kokoslucht bij ahh). Het is niet goed om Olijfolie te heet te laten worden. Komen er weer stofjes vrij of zo.
Ik heb ook gelezen dat je van kokosolie afvalt, dat zou een leuke bijkomstigheid zijn. Van het vermijden van toevoegingen val je sowieso al af. Wat nou diëten;-)?
Google maar eens : ‘afvallen, kokosolie’ en ‘afvallen zonder e-nummers’ voor de gein.

Meestal koop ik meerdere biologische groentes in 1 keer. Bijvoorbeeld Wortelen, Prei,Bloemkool, Broccoli, Tomaat en selderijstengels. Omdat we nu maar met z’n tweeën zijn laat ik van iedere groenten wat apart voor de soep, de macaroni en/ of de rijst.
Bio spinazie, boontjes vind je bij Ahh ook in het vriesvak.

Op vrijdag maak ik vaak tomaten-groentensoep met bio bouillonblokjes en speltpasta. Zaterdagmiddag eten we de rest met de lunch.
Zaterdagavond eten we altijd makkelijk. Bijvoorbeeld stokbroodje met avocado- grote garnalensalade of bio pizza mozzarella uit het vriesvak van de Ahh.
Wist u trouwens dat u beter uit een pot kunt eten dan uit blik? Uit die laag die in een blik zit komen schijnbaar toch stofjes vrij die we liever niet willen eten. Diepvries is overigens vergelijkbaar met vers.

We eten meestal het biologische brood van de ahh, of wit zuurdesem van de biowinkel, erg lekker vind ik dat.
Wel eet ik minder brood (twee a drie sneetjes per dag met roomboter ) en wat vaker salade en volle yoghurt met havermout, rozijnen, wat nootjes, zaadjes, zonnebloempitten en blauwe bessen (laatste niet biologisch, maar uit een grote zak uit de vriezer van de Ahh). Op mijn werk hebben ze sinds vorige week ook een bio saladebar;-D

Ik drink geen blauwe bessensap meer van Healthy P. (daar verslond ik liters van per week en later bleek daar nog meer suiker in te zitten dan in cola. Wel drink ik (afwisselend) groentensap, bietensap, wortelsap, pruimensap, aangelengde vlierbloesemsiroop (mmm), alle soorten thee, koffie, water, en kokosmelk. In geperst sap zit gewoon heel veel suiker. Beter schijnt het om gewoon 1 sinaasappel te eten zodat je minder suiker binnenkrijgt en tegelijkertijd meer vezels.

Eet en drink ik dan nooit eens iets lekkers?
Jawel!
Maar dan kies ik voor zoute chips in plaats van paprika (veel minder toevoegingen), of olijven met een sneetje geroosterd zuurdesem met pittige koriander pesto van ‘Heerlijk’ uit Wormerveer. (Echt de lekkerste die ik ooit geproefd heb). Bij de Hem.a hebben ze trouwens ook biologische koekjes en zoutjes. Echt niet zo duur. Verder blijf ik natuurlijk gek op lekkere kaasjes, alleen eet ik ze nu op bio melba.
Voor chocola kies ik nu Lind.t chocolade 70% puur, en minder suiker dan de andere soorten.
Een tip: Bij Heerlijk verkopen ze drie flessen Biologische wijn voor 10 euro. Echt lekker hoor, ook de rosé.

Dan nu de grote vraag:
Is het nu veel duurder om biologisch te eten?

Mijn mening:
-Op frisdranken en sappen kun je besparen als je daarvan in de plaats water drinkt en een appel of sinaasappel eet. Je valt dan dus ook af.

-Op vlees kun je besparen door er minder van te eten. Een ei of vleesvervangend product is toch ook oké?

-In biologische voeding zitten meer voedingstoffen  je hebt er dus minder van nodig.

-Ik bespaar dus op de wijn. Probeer maar eens een goede fles wijn te vinden voor 3,33!

-Ik bespaar ik beleg doordat ik minder brood eet.

-ik ‘bespaar’ op de groenten omdat ik nu geen kant en klaar gesneden pasta of soepgroenten koop.

-Ik grijp ’s avonds minder naar chips en zo.

-Maar de grote winst valt waarschijnlijk pas op de lange termijn te halen door nu te investeren in mijn gezondheid.

Ik kan me wel druk gaan maken over erfelijkheidskwesties en dergelijke, maar de meeste invloed op mijn gezondheid heb ik (hopelijk) toch zelf gewoon in de hand.

Volgens mij heb ik (voor mij) nu best een aardig evenwicht gevonden tussen lekker leven en gezond leven. 20% van wat ik eet is echt niet zo gezond. En uit eten blijven we ook gewoon doen hoor, evenals af en toe een terrasje, een lekker frietje of een lekkere kapsalon.

Eigenlijk best wel een grappig afvaldieet:
1:kokosolie in plaats van margarine en bakproducten,

2: Vermijden van chemische e-nummers. (En dan ook nog liefst even die producten met het minste suiker)

3: geen vruchten sapjes/ frisdranken

4: Vermijd light producten

5: Biologisch = voedzamer dus: iets minder eten

Iemand?

Wat vragen over voeding

Ik had u beloofd nog even terugkomen met de resultaten van ons ‘leken-onderzoekje mbt tot Biologisch eten’.

Waarom überhaupt dit onderzoekje Narda?
Ben je soms bang om ook kanker te krijgen?

Mijn lijf speelt inderdaad een grote rol. Het is inmiddels alweer bijna vier jaar geleden dat mijn lijf hevig begon te protesteren. Ik kreeg ontstekingen in spieren, pezen en gewrichten en bulten in mijn weefsel waarvoor ik zelfs ben opgenomen in het ziekenhuis.
Nee.
Reuma was het niet.
Was het dan toch een bacterie of kan het misschien gewoon allemaal het gevolg zijn van jarenlange slechte leefgewoonten?

Prikkelbaar darm syndroom, ook zoiets. Opname in het ziekenhuis vanwege diverticulitis (ontstekingen aan uitstulpingen in de dikke darm).

Ja, het gaat allemaal beter nu. Maar dat het beter gaat (en ik er weinig over zeg) wil natuurlijk nog niet zeggen dat het goed gaat.

Vandaar dat ik mijn voeding eens goed onder de loep wilde nemen.
Van mijn moeder heb ik helaas niet zo’n heel goed voorbeeld gekregen wat voeding betreft. Volgens haar aten we heus wel gezond. Inderdaad niet veel koek, snoep, cola en chips, maar wel vaak uit blik en pakjes.
Daarnaast was een borreltje in ons gezin gewoon een synoniem voor gezellig en mensen die niet tegen rook konden waren maar aanstellers, evenals vegetariërs en andere ‘gezondheidsfreaks’.
Mijn pogingen om te stoppen met roken of gezond te eten werden niet gestimuleerd, sterker, ze werden bij voorbaat als een volstrekt zinloze actie bestempeld. ‘Steek er nou gewoon maar weer eentje op Kind, dan ben je tenminste weer een beetje gezellig’.
-En òf het er gezellig op is geworden-

Nu zou het flauw zijn om mijn moeder de schuld te geven van mijn voedingsgewoonten nu. Ik ben per slot van rekening al jaren volwassen. Maar het voorbeeld wat je van je ouders krijgt speelt m.i. wel degelijk een hele grote rol in wat je later zelf als gezond beschouwd. Ik ging er eigenlijk net als haar gewoon van uit dat wat er in ons land in de winkels ligt gewoon aan strenge eisen moet voldoen, en dus heus geen kwaad kan zolang je je maar een beetje aan de schijf van vijf houd.

Maar nu over tot de vragen die ik mezelf stelde tijdens mijn lekenonderzoekje over voeding:

-Ongezonde toevoegingen worden toegestaan omdat de hoeveelheden (porties) daarvan zo klein zijn dat ze geen schade berokkenen voor onze gezondheid. Maar wat is precies een
veilige hoeveelheid?
En wat als we op een dag tien of twintig van dat soort ‘veilige’ producten eten op een dag?
Jarenlang? Wat zijn de gevolgen op lange termijn?
Veilig betekent toch nog niet dat het goed voor ons is!

-Welke banden heeft Unilever eigenlijk met het onafhankelijke voedingscentrum dat ons adviseert chemische margarine te eten in plaats van puur natuur roomboter?
Wiens brood men eet diens taal men spreekt?
En is de Nederlandse Hartstichting nog wel zo onafhankelijk nu het logo producten van Unilever promoot? Googelt u gerust deze woorden eens samen met bijvoorbeeld het woord ‘Belangenverstrengeling’ als het u interesseert. Ik vind het zeker wel de moeite waard om daar eens goed over na te denken.
Ook niet geheel onbelangrijk om over na te denken: Wat zijn de belangen van onze overheid in de voedingsmiddelenindustrie?

Een paar andere vragen die ik voor mezelf heb proberen te beantwoorden waren:

Waarom krijgen biologische boeren eigenlijk geen subsidie?
Biologisch eten zou toch juìst financieel aantrekkelijk gemaakt moeten worden?

Wat zou er met onze economie gebeuren als we allemaal zouden besluiten biologisch te gaan eten?

Zou er dan nog genoeg eten zijn voor alle mensen?

Hoe zit dat eigenlijk precies met de verarming van onze grond?

Klopt het dat er nog maar heel weinig vitamines en mineralen in ons groente en fruit zit vergeleken met veertig jaar terug?

Nee, inderdaad, veel antwoorden geef ik u niet, maar wel de vragen die u desgewenst de antwoorden op een presenteerblaadje zullen serveren.

Volgende keer zal ik wat meer vertellen wat juist wel of juist niet meer eet.

(U kunt vast weer niet wachten hé?;-)

Voor alles is een tijd

Vandaag is M. jarig, de eerste ex van Zus waar ze 16 jaar mee is geweest tot ze de verloving verbrak en de kuierlatten nam naar Groningen. M. was altijd als een broer voor mij geweest. Pas later hoorde ik van mijn moeder wat er wérkelijk aan de hand was geweest. Iets wat mijn zus tot in het diepst van haar ziel gekwetst moet hebben. We hebben er nooit veel woorden over gesproken.

Ik hoor niets meer van M.
Alles is weg. Ook hij. Terwijl hij er nog is.
Alles, waarvan ik altijd gedacht had dat het voor altijd zou zijn.

Gek, maar als ik herinneringen ophaal aan gelukkige tijden vroeger zijn het altijd de alledaagse dingen die voor mijn geestesoog verschijnen. Die spelen zich zo weer haarscherp af in mijn hoofd. De klink van tuindeuren hoor ik desgewenst weer krakend en wel opengaan op de eerste mooie lentedag, terwijl de beige, bruine en ecru kralen opgewonden tegen elkaar tikken zodra ze weer bevrijd worden uit hun winterse embrasses. ‘Leg jij even een broodje neer voor de vogeltjes Kind?’
Ik zie me luisteren naar de radio die ik naast me op het krukje heb gezet. 

Veertien miljoen mensen, en op een daarvan ben ik verliefd. Ik denk aan hem. Ton. Theo. Martin. Rik. Mike. Marco. Ja, ik was altijd wel op iemand verliefd.
‘Ton vroeg gister nog waar je was’, zegt Zus als ze in haar korte broek naast me komt zitten voor de kippenren. We trainen allebei bij Lycurgus. Een spinnetje springt van de muur van het schuurtje en landt even op mijn stoel voor het weer verder springt op de warme grindtegels. Mam komt naar buiten met broodjes. ‘Toe Fen, schenk jij even de melk in’.

Dat soort momenten.
Uiteindelijk blijken dat soort banale momenten de herinneringen te vormen die je uiteindelijk nog het dierbaarst zijn.

Het is soms nog zo volstrekt onbegrijpelijk dat ze er alledrie nu niet meer zijn. Soms denk ik er weleens aan om contact proberen te leggen met mijn Zus. Maar ik doe het niet. Als ze het nodig vindt zal ze mij heus wel weten te bereiken. Ze was per slot van rekening een halve sjamaan / heks en zo sensitief als het maar kan.

Ik denk ook eigenlijk dat het voor ons levende mensen niet de bedoeling is om de dood proberen te begrijpen, maar het leven moeten leren begrijpen en waarderen
Leren lèven.
Daar draait het volgens mij om.
De dood volgt dan wel weer als we dood zijn.

Alles op zijn tijd.

Kylian Down Under 3 en hoe het ervoor staat met ons biologisch gedoe

De laatste tijd niet veel inspiratie om te bloggen hoewel er genoeg gebeurd hoor.

Dus maar gewoon even een saai update-je. Is het niet voor u, dan voor mezelf.

Kylian heeft het reuze naar zijn zin gehad in Perth bij Jess & fam. Begin maart mocht hij zelfs een weekje mee op vakantie naar Michelles Beachhouse in Graceland. Ik ben daar zelf vroeger ook geweest en het is echt prachtig daar, al moet je er wel goed uitkijken voor haaien. Natuurlijk ook een van de vele wineyards bezocht waar de omgeving (Margaret River) daar goed om bekend staat.

Eenmaal weer terug in Perth besloot hij met Thijs -een van de jongens die hij in de eerste week in Sydney heeft leren kennen en inmiddels ook in Perth was- on a roadtrip te gaan. De zwager van Kyl en zijn broer (die een garage heeft) hebben geholpen een geschikte campervan te vinden, en na nog een paar dagen zoet geweest te zijn met de inrichting gingen de mannen op weg van Perth naar Adelaide, dwars door de Nullarbor, ‘gebied zonder bomen’.

Gelukkig kreeg ik af en toe een geruststellend berichtjes als: ‘Heb ook niet kunnen eten want je hele bord vliegt na 3 seconden vol met alle soorten insecten die je maar kan bedenken’ en: ‘Zijn nu in nullebor! 900 km erop zitten rijden nog een stukje verder en dan morgen de rest naar adelaide, straks weer in de woestijn dus dan geen verbinding meer. Ben helemaal klaar met al die vliegen hier’.
Gelukkig hebben ze ook die wat van de omgeving meegekregen.
Elephant rocks, Green pools, Pink lakes, en helaas ook veel dode Kangaroos.

Maar goed, ze zijn gister veilig en wel aangekomen in Adelaide. Het plan is om nu de boeren langs te gaan om werk te vinden. Ik hoop dat dat allemaal een beetje gaat, Kyl heeft nogal snel een zere rug. (Zal me ook niet verbazen als ze besluiten door te rijden naar Melbourne om komend weekend naar Max Verstappen te gaan aanmoedigen.
We’ll see.

Inmiddels ben ik bijna op mijn werk.
De update over onze biologische periode houd u dus nog even te goed.
(U kunt vast niet wachten.
Toch?;-)

Narda moet kiezen

Wat worden we toch weer lekker bezig gehouden met de kieswijzer, peilingen, debatten en Kamergotchi’s.
Weet u al waar u op stemt?

Het is ook zo moeilijk om alle standpunten van de partijen helemaal goed te doorgronden, laat staan de consequenties te overzien van de wegen die zij willen inslaan. Ik vind het om die reden eigenlijk best wel een angstige gedachte dat iedere Nederlander boven de achttien gewoon lukraak mag gaan stemmen. Ik probeer nog mijn best te doen door het wel te begrijpen, maar hoevelen zullen straks hun stem gaan uitbrengen terwijl ze de uiteindelijke gevolgen van hun keuze maar amper kunnen overzien? Om die reden lijkt een bindend referendum mij best eng. U niet?

En dan hebben we ook nog de kiezers die strategisch kiezen in plaats van op de partij waar zij eigenlijk voor zouden stemmen als ze niet bewust opgefokt zouden worden door media en peilingen. Of dat achteraf allemaal zo strategisch is betwijfel ik.

Ik denk dat ik deze keer maar weer gewoon mijn hart volg.
Wat zou ik willen?
Wat weegt voor mij zwaar?

Ik denk dat ik wel op een groene partij stem. Ik geloof dat de wereld er gewoon mooier en beter op zal worden zonder extra snelwegen, zonder mega stallen, zonder kunstmatige toevoegingen.
Het is toch eigenlijk eigenlijk bij de konijnen af dat biologische boeren geen subsidie krijgen en houders van megastallen wel?
En dat sommige mensen (die dat wel zouden willen) zich gewoon niet financieel kunnen veroorloven goede voeding te kopen? Ik begrijp dat niet.
Als mensen namelijk gezonder eten worden ze uiteindelijk over het algemeen ook gezonder.
Daardoor zullen waarschijnlijk ook na verloop van tijd de ziektenkosten dalen, wat m.i. weer een gunstig effect zal hebben op de kosten van de gezondheidszorg.
Dus ja: ik ben voor een hoger btw tarief voor vlees. Van een dag geen vlees, of gewoon minder vlees op je bord is volgens mij nog geen mens doodgegaan. Als de prijs tussen biologisch vlees en niet biologisch vlees hetzelfde zou zijn, waar zou u dan voor kiezen?

Ook voel ik er veel voor om ouderen de mogelijkheid te bieden om gratis met het openbaar te reizen. Zij zullen dan eerder hun auto verkopen waardoor het rustiger zal worden op de wegen.
En ja, ik ben ook heel erg voor de kilometerheffing.

Verder kies ik ervoor om hypotheek aftrek verder ongewijzigd te laten.
En moeten de klassen natuurlijk kleiner, de leraren beter beloond, en moet er (wijs!) worden geïnvesteerd in de zorg.

Komen we bij de pensioenleeftijd.
Mij lijkt het zelf best leuk om mij op mijn 65 ste nog twee jaar ergens mijn levenservaring tot zijn recht te laten komen als vrijwilliger in plaats van door te werken tot mijn 67ste. Mantelzorg, kinderoppas, buddy, Nederlandse les, you name it! De jongere generatie kan dan gewoon mijn baantje overnemen en geld gaan verdienen in plaats van een verplichte maatschappelijke stage te volgen.

Goed, wat is verder belangrijk voor me…

Een veilig land.
Teelt en verkoop van wiet mag van mij best hoor. Heeft u ooit wel eens iemand agressief zien worden van een joint? Ik niet. Wel van alcohol. Het geld dat nu besteed wordt aan drugscriminaliteit kan dan besteed worden aan criminele praktijken die er veel meer toe doen. Bovendien kan er dan accijns over de verloop van wiet worden geheven. Strak plan lijkt me.

Ook voel ik er veel voor om de hoogste inkomensgroepen meer belasting te laten betalen. De koopkracht van de kleinere inkomens moet erop vooruit.
Ik zou het ook echt fijn vinden als al de kleinere winkeltjes zouden kunnen blijven bestaan, en mensen ‘boodschappen doen’ weer zouden gaan zien als een sociaal gebeuren. Even een praatje met de buurman van de hoek, de slager. Veel ouderen die juist daaraan zoveel behoefte hebben hebben geen geld voor de warme bakker, maar gaan voor de veel minder voedzame variëteiten naar de goedkopere supermarkten. De kans is daardoor veel kleiner op controle vanuit de buurt, de gemeenschap. Bovendien schaadt het uiteindelijk de gezondheid, maar daar had ik het al over gehad.

Wat vind ik van het leenstelsel voor studenten. Kylian was al de klos omdat hij als MBO student geen reiskostenvergoeding kreeg tot zijn achttiende. En nu weer.
Daarom vind ik dit ook een moeilijke. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. De financiële mogelijkheid om een studie te volgen moet er in ieder geval voor iedereen zijn. Onderwijs volgen moet ten alle tijden gestimuleerd worden, en niet gedemotiveerd. Je zou er toch bang van worden als adolescent.

Kunst en cultuur.
Ook een moeilijke. Geen prioriteit voor mij. Voor u? Misschien kunnen we een stuk of wat cultuurbonnen in het kerstpakket stoppen?

De grenzen sluiten voor islamistische landen?
Wat mij zeer verbaasd is dat het CDA in Nederland opgegroeide kindertjes gewoon zonder pardon de grens over wil zetten. Evenals VVD. Gevalletje ‘Schuld van de ouders’.
Wat mij ook opvalt is dat het CDA vind dat de regering gemeenten moet verbieden om onderdak te bieden aan illegalen. *Waar heb ik dat toch meer gehoord?* Mozes Christus, God voor ons allen, ieder voor zich?
Waar gaat dat heen?
-de grens over?-

Het landelijk zorgfonds. Ik weet niet. Wat denkt u?
Ik vind dat er wel een eind moet komen aan de macht van de geneesmiddelenindustrieen en de zorgverzekeraars. Dat zonder meer.

Defensie dan.
Ja, ik denk dat we wel naar de NAVO norm toe moeten. Meer op gevoel dan op wijsheid gebaseerd.

Een Europees leger.
Pfff…ik ben eigenlijk tegen alle geweld. Maar ik voel me best onveilig. Die gekke Trump, IS, Herkent u dit? Doe mij maar een leger ja.

Ontwikkelingshulp.
Hulp hoeft niet altijd in de vorm van geld te komen. Geld? Terwijl er hier in Nederland ook armoede heerst?  Misschien een verplichte hulpstage in arme landen voor gezonde 65 plussers die geen zin hebben door te werken tot hun 67ste? I’m in!

De EU.
Beetje laat om er nog uit te stappen, maar was vanaf het begin volgens mij al geen goed idee. Niet op deze manier bedoel ik. Uitbuiting van Polen, Portugezen, baanverlies door oneerlijke concurrentie, vreselijk allemaal.
Het gekke is dat deze buitenlandse werknemers wel hun premies moeten afdragen, maar zodra zij aanspraak willen maken op bijvoorbeeld ziektekostenverzekering ze daar geen recht op hebben omdat ze geen vast woonadres hebben en dus niet ingeschreven kunnen worden bij de gemeente.
En wie wordt daar weer beter van??

Heb ik nog iets toe te voegen?
Eigenlijk zijn er alleen nog punten die voor mij zo vanzelfsprekend zijn dat ik ze hier niet eens wil bespreken.
Heb ik ook geen tijd meer voor:
Jesse roept!

De sprong

Kylian Down Under3

Zomaar een verhaal over hoe dingen soms gaan.

In mijn vorige blogje liet ik al een beetje blijken dat Kylian best al veel nare dingen heeft meegemaakt in zijn -hij moet nog twintig worden- leven. Vooral het overlijden van mijn ouders moet er ingehakt hebben, al laat hij er niet veel van blijken. Soms, als ik ernaar vraag beaamt hij dat hij ze wel mist. Dat kan ook niet anders, hij was daar zo vaak: ik was een werkende alleenstaande moeder, en Kyl logeerde daarnaast nagenoeg nooit bij zijn vader. En de moeder van zijn vader ‘Oma van Engeland’ woonde nou eenmaal…juist!
Ja, tot het laatst ging hij heel graag ieder weekend dat ik werkte en in de vakanties met ze mee naar de camping. Hij was echt dol op mijn ouders en mijn ouders op hem. En hij had daar natuurlijk ook vrienden gemaakt die overigens ook altijd bij mijn ouders welkom waren voor een logeerpartijtje. Roel en Martijn, twee van Kyl zijn beste vrienden hebben er ook gelogeerd. Maar goed, ik dwaal af van wat ik vertellen wil:

Toen Kylian zijn vader (S.) nog maar negentien was is hij samen met zijn toenmalige vriendin Michelle en haar ouders naar Perth geëmigreerd. Michelle en S. kregen een dochtertje, maar het huwelijk liep toen Jessica nog maar een jaar of drie was op de klippen. Toen Jess een jaar of negen was is S. in Amsterdam gaan wonen en inmiddels woont hij alweer een jaar of twaalf, dertien in Yorkshire vlak bij zijn moeder en broer.

Toen Kyl ruim een half jaar was heeft Jess (11) vier weken in Amsterdam gelogeerd. Haar moeder was inmiddels hertrouwd (met een hele rijke man) en Jess kreeg naast haar stiefvader twee stiefzusters en een stiefbroer. Ze voelde zich een buitenbeentje. Ze was een mollig meisje met weinig zelfvertrouwen en de breuk met haar vader had haar ontzettend veel verdriet gedaan.

Toen Kyl bijna twee was zijn S. en ik met hem naar Australië gegaan. We vierden Kyl zijn tweede verjaardag op Robin zijn boot in een heel mooi baaitje voor het eiland Rottnest. De (lat)relatie tussen Simon en mij zat allang al helemaal niet goed, maar ik wilde graag dat Kylian en Jess elkaar leerden kennen. Omdat Kyl nog net geen twee was op de heenvlucht hoefden we nu slechts 10% van de vluchtsom te betalen. Bovendien wilde ik zo ver mogelijk weg van de plek waar mijn buurman twee maanden dood had gelegen. (Gelukkig was ik zo slim geweest om zelf niet naar binnen te gaan en de politie te bellen.)
Maar goed, we verbleven destijds dus bij Robin, een goede vriend van S. die hij had leren kennen tijdens het skydiven. (Robin heeft een skydive-academie).
Robin werd in die periode ook een vriend van mij, het klikte gewoon heel erg goed. Ook zonder woorden.
Toen er vanaf ongeveer eind ’99 internet op het werk kwam stuurde ik hem natuurlijk direct een mail en in de jaren daarna mailden we zeer regelmatig, soms wel drie keer per week. We hadden eenzelfde gevoel voor humor en hij gaf me heel veel support. Ook bij het opvoeden. Ik was natuurlijk best eenzaam in die periode. Toen ik Rem leerde kennen in 2002, werd de behoefte om hem te schrijven minder, en nu schrijven we elkaar nog maar eens per half jaar of zo.

In al de jaren tussen ’99 en nu heb Robin nog vier keer gezien:
Een keer een lang weekend in Amsterdam toen hij bij S logeerde (Hij pakte op die laatste dag mijn hand tijdens het wandelen:) ook kwam hij een keer naar Wormerveer. Rem (met wie ik toen net samen woonde) fietste toen vast vooruit met Kyl achterop naar de Batavia (Grand café) en Robin en ik wandelden er hand in hand naar toe. (Als je om elkaar geeft en de afstand is zo groot en je ziet elkaar bijna nooit worden dat soort dingen gewoon anders. En Rem begreep dat soort dingen gewoon).

Toen Kyl een jaar of tien was kwam Robin een weekje met zijn puberdochter Jenna (bj ’92) logeren. Ze sliepen toen in Kyl zijn kamer en Kyl sliep bij opa en oma.
En een paar jaar terug kwam Robin met zijn broer en oom (toen 82 jaar) op de motor vanuit Engeland een lang weekend langs. Rob en zijn broer sliepen op de banken beneden en zijn oom -u raadt het al- in Kylians bed die weer noodgedwongen bij opa en oma moest logeren;-)
Robin is zelfs toen nog een keer mee naar de camping geweest toen mijn moeder jarig was.

Jess zagen we ook niet zo vaak natuurlijk. Toen ze twaalf was kwam ze zes weken logeren. Ik nam haar overal mee naar toe. Madurodam, Zaanse schans, Volendam, de stad. 
Ze benijdde mij als twaalfjarig meisje heel erg omdat ik zo slank was. Dat ik gewoon ongewenst broodmager was kreeg ik er bij haar gewoon niet in. Weer terug in Perth kreeg ze uiteindelijk anorexia en Michelle was ten einde raad. S. ging voor een paar maanden naar Jess om te kijken of hij haar kon helpen. Ze bleef maar zeggen en beloven dat ze weer zou proberen te gaan eten als ze bij ons in Nederland mocht wonen. Ondanks negatief vliegadvies van de artsen heeft S haar toen -in overleg met Michelle uiteraard- meegenomen. Ze was gewoon bijna vel over been, echt heel eng om naar te kijken. Als S. werkte probeerde ik vrij te zijn zodat er altijd iemand bij haar was. Dan moest ik haar wegen en haar bloeddruk opmeten en ervoor zorgen dat ze niet teveel wandelde, iets wat ze puur deed om het afvallen. Maaltijden waren een crime. 
Kyl was toen een ‘terrible two’ en Oma van Engeland besloot tot overmaat van ramp ook bij ons te komen logeren om Jess te kunnen helpen. (Not) S, ik, Kyl en Jess deelden de slaapkamer met een boekenkast ertussen en oma Jean sliep op de bank. Om kort te gaan: Het was hel, maar ik wilde Jess haar broertje niet afnemen, en Kyl zijn zus ‘Jajá’ en dus streed ik dapper door. Ik weet nog goed dat Michelle mij door de telefoon bedankte. (Zij wist natuurlijk als geen ander hoe moeilijk het was om met Mr. Anorexia -zoals ik hem noemde-te dealen).
Na een maand of  drie, vier is Jess met iets meer gewicht dat ze kwam weer terug naar Perth gevlogen. 
Uiteindelijk is Jess gelukkig wel genezen.
Een jaar of zes terug is Kylian -nog als ummetje, dwz onder begeleiding van een stewardess- naar Engeland gevlogen. Daar had hij Jess, George en hun eerste dochtertje Amare dus voor de laatste keer gezien. Tot een paar weken terug dus…

Laten we weer even terug keren naar het heden. Naar Kyl zijn reis Down Under.

Ik denk dat het door deze hele voorgeschiedenis makkelijker te begrijpen is waarom ik mijn kind van nog maar negentien jaar naar Australië laat gaan. Ik wil gewoon dat hij zijn familie leert kennen. Jess en George hebben inmiddels twee dochters en een babyzoon.
Aan Kyl zijn vader, ‘oma van Engeland’, en zijn oom Christopher in Engeland heeft hij weinig tot niets. Buiten mij heeft hij nog de meest nauwe bloedband met zijn Neef (de zoon van mijn zusje die 200 km verderop woont). Een beetje weinig voor iemand van zijn leeftijd. 

En daarom krijg ik er tranen van in mijn ogen als ik op fb zie en hoor en lees hoe fijn Kyl het de afgelopen weken heeft gehad bij Jess. Van het hele idee ook van leren afzien en dergelijke is -op twee nachten in Sydney na- nog niet zo heel erg veel van terecht gekomen want meneer is met zijn mooie neusje in de roomboter gevallen: Jess &fam woont in een villa en (weduwe) Michelle is schat-hemeltje-rijk. In plaats van luizenzakken en droge pasta in hostels, bivakkeert meneer in een eigen slaapkamer, luncht en dineert hij  in ‘fancy’ restaurants, en is inmiddels een graag geziene gast op de zondagse familybarbie. Kortom: Ik hoop dat ik mijn kind ooit nog terug zie;-) Gelukkig heeft hij eerlijk tegen Michelle gezegd dat hij zich dit echt allemaal niet kan veroorloven waarop ze geantwoord had dat ze blij was dat hij dat eerlijk gezegd had en dat hij het niet allemaal zomaar voor lief nam. ‘Maar zolang als ik erbij ben en jullie uitnodig betaal ik voor je en daar moet je je verder niet druk om maken.’ Hij heeft ze wel getracteerd of fish and chips, al een rib uit zijn lijf. 
En vorige week heeft Kyl op zijn nichtjes en neefjes gepast zodat Jess met Michelle naar Adèle kon. George is nl. vaak (met het vliegtuig) weg voor zijn werk. *heel normaal* kuch*
Dinsdag gaat ons arme afziende backpackertje een weekje met ‘de hele familie’ tussen de haaien en de pijlstaartroggen snorkelen bij het Beachhouse van Michelle ergens ‘Down South’. Ik vind het zo fantastisch voor hem dat hij bij ze mag logeren en ze zo lief voor hem zijn. Laat Kylian ook eens mazzel hebben:-D

Maar goed, afgelopen donderdag is hij voor een paar dagen bij Robin gaan logeren. Supergaaf voor hem natuurlijk, want hoe cool is het om te logeren bij iemand met eigen vliegtuigen. Ik weet zeker dat hij enorm veel van Robin gaat leren, net zoals ik dat ooit deed. Levenslessen. Maar ook geschiedenislessen. Lessen over Tigersnakes, spinnen, walrussen. Lessen (gesprekken) over echt van alles.

Ik had al een tijdje terug naar Robin geschreven dat Rem en ik zouden betalen voor Kyl zijn parachutesprong, maar dat ik echt niet wilde weten wanneer dat zou gebeuren. Maar vanmorgen vroeg voelde ik gewoon dat het zover was. Niet dat ik gedachten kan lezen, maar ik werd wakker doordat Kyl natuurlijk zoveel emoties voelde en die pik je als moeder gewoon op. ‘Zo gaaf mam. 15.000 Feet!’
Zijn oren hadden op die hoogte wel een beetje pijn gedaan.
‘En wel heel eng om je gewoon uit een vliegtuig te laten vallen’.
(Maar je deed het toch maar kind)
‘Robin zei zeker: “Don’t leave for tomorrow what you can do today”, of niet?’
En terwijl ik dat naderhand allemaal met een glimlach liet bezinken kwam ik tot de conclusie dat alles wat er tot vandaag allemaal is gebeurd eigenlijk allemaal heeft geleid tot deze sprong.
Robin, Jess…onze geschiedenis samen.
Maar ook het voor altijd afscheid nemen van geliefden en beseffen en zien dat bezit uiteindelijk maar een waardeloze investering blijkt te zijn als je eenmaal op je sterfbedje ligt.
Had ik hem op deze leeftijd laten gaan als wij die verdrietige ervaringen niet zouden hebben gehad?
Ik denk het niet. Nòg niet in ieder geval.

Maar nu wel.
Hij is er klaar voor. Klaar voor de wereld die voor hem open ligt. Klaar om te beseffen dat je soms gewoon lef moet hebben en de sprong moet wagen.
Spring jij maar mijn kind. Garanties krijg je nooit.
Leer maar liever te vertrouwen op je eigen parachute die levenservaring heet, en de armen van je moeder die er altijd zullen zijn als je die nodig hebt, zolang als ik leef.
De cirkel is rond. De theorieles is voorbij. 

Je kunt het.

Spring

En sla je vleugels maar uit. 

Verder roeien

img_4189Ik moet vaak denken aan het sterven en de dagen daarna van alledrie. Zo nemen mam, Zus en ik weer afscheid van mijn vader op het bed van mijn ouders, zo sta ik met mam weer te kijken hoe de kleur langzaam uit Zus haar mooie gezichtje wegtrekt, in het volle besef dat mam zelf hetzelfde lot zal zijn  beschoren binnen hooguit een jaar, en zo lig ik weer in mijn eentje naar het onweer en het reutelen van mijn moeder te luisteren in die verschrikkelijke, lange hete augustusnacht.

Daarna zie ik me weer met Good Old dr. Spruitje pap netjes recht leggen, zijn ogen sluiten, een opgerolde handdoek onder zijn kin. Zus die zo moet huilen. Pap die in zijn zwarte zak alleen maar bijna rechtop gedragen door het bochtje kon. 
Het na twee dagen pas kunnen aankleden en opmaken van Zus omdat ze eerst uit Groningen moest komen. De lijkstijfheid die natuurlijk toen al toegetreden was in haar mooie sterke lijf, haar zware hoofd in mijn handen.

Mam, waarbij ik voor mijn gevoel zoveel dingen verkeerd heb gedaan vlak na haar sterven. Hoe heb ik het toch toe kunnen staan dat de verpleegkundige al zo snel na haar overlijden haar bovengebit eruit haalde om het even te poetsen? Ze zou nooit gewild hebben dat ik haar toen zo had gezien.

Het volgende moment leg ik weer met Zus en Kylian nog wat bloemen in de kist van pap voor we de kist sluiten, om een tel later mezelf met Kyl en Neef hetzelfde te zien doen bij Zus.
En Kyl, Rem en ik bij mam.
Een laatste bloem.
Een laatste kus.
Het sluiten. Voor altijd donker. En dan een voor een de witte schroefknoppen in de donkergroene kisten. -Het was soms wel even pielen, maar oefening baart kunst hoor mensen.- 

Kyl was er al die keren bij. Bij het sluiten bedoel ik. Mam kon het niet. Rem bleef daarom bij mam.

Misschien komt het omdat ik de hele maand geen alcohol drink dat de beelden weer steeds zo naar boven komen. Misschien verdrong ik ze wel. Wie weet.

Maar ook voel ik tegelijkertijd dat ik eraan toe ben om weer een stapje verder te gaan.
Ik heb soms het gevoel dat ik stik thuis. Hun asurnen in de kast. De foto’s, de spulletjes in de gestapelde ladenblokken van de Act.ion pontificaal in de woonkamer.
De kasten, de schilderijen. Paps ladenkastje in onze slaapkamer, met daarin nog zijn garantiebewijzen, schroefjes, Enkhuizer almanakken, brillen, en oude afstandsbedieningen van God mag weten wat…img_4190

Door het papierwerk en de foto’s voor Neef was ik afgelopen zomer al weer een keer gegaan, en nu is het tijd om langzamerhand afscheid te gaan nemen van wat spulletjes. Spulletjes, waarvan ik de meeste al mijn hele leven ken. Spulletjes, die bij mij beelden oproepen uit het verleden. Spulletjes, waarover ik stuk voor stuk iets zou kunnen vertellen.
Spulletjes, die over een paar weken op een plank tussen heel veel andere spulletjes zullen staan in de kringloop, en waar hooguit misschien nog eens iemand zich een keertje vanaf zal vragen hoe oud ze zullen zijn, voor ze uiteindelijk allemaal zullen belanden op de vuilstort:
Ashes to ashes, dust to dust.

Alles is er al

Begin februari schreef ik al dat Rem en ik het geld dat wij zouden besparen door mee te doen aan Tournée minérale wilden besteden aan het kopen van biologische producten. Eigenlijk is de actie bedoeld om geld in te zamelen voor onderzoek tegen kanker, maar waar kun je dan beter beginnen dan bij je eigen lijf?

En eigenlijk kost ons dat maar weinig moeite. Onze boodschappen halen we bij Ecoplaza in Zaandam, bij ‘Heerlijk’ in Wormerveer, bij Duyvendak in Krommenie, bij Good Old Appie Heijn en bij de Tuinen (waarvan de nieuwe naam mij niet zo 123 te binnen schiet.

Tot onze verbazing is er eigenlijk wel van ieder product een biologische variant te vinden. In Zaandam is het assortiment gewoon net zo compleet als iedere andere supermarkt, inclusief kant en klaar maaltijden, pizza’s, pastasausen e.d. Ze hebben daar zelfs een winkelapp en een bezorgdienst;-)
Meer tijd hoeft het dus ook allemaal niet te kosten.

De eerste week heb ik de etiketten op alle zakjes, flesjes, potjes en blikjes nagelezen en alles met dubieuze toevoegingen tijdelijk (?) in de inloopkast geparkeerd. Een krat vol!
Ook in de badkamer heb ik de toevoegingen eens onder de loupe genomen. Ook van deze producten staat nu een krat in Kyl zijn slaapkamer.

Wat van mij mocht blijven is mijn gezichtsproducten van Vichy, Rituals, en mijn make-up.
Wel dus tandpasta, shampoo, Conditioner en body lotion+crème gekocht. En drie potten kokosolie. Tegenwoordig ga ik daarmee in bad, smeer ik mijn lijf ermee in, smeer ik het in mijn haar en bak ik het vlees erin. Ik smeer het nog net niet op mijn brood, maar dat kan dus hoor. Voor de mensen die bang zijn dat ik nu als een halve kokosnoot door het leven ga: Er is ook geurloze kokosolie. Mijn droge huid jeukt en trekt niet, sterker hij lijkt er zelfs beter van te worden.
In de keuken gebruiken we nog wel de gewone gedroogde specerijen en kruiden.

Het valt ons op dat de smaak van biologisch eten gewoon echt beter is. Het lijkt ook wel alsof je er gewoon wat meer energie uit haalt. Misschien zit het ook wel tussen onze oren, of heeft het met de drooglegging te maken, soit!
Ik voel me gewoon wel iets prettiger en relaxter en slaap ietsjes beter. Rem ook.
Wel hebben we deze week allebei wat last van hoofdpijn. Kan natuurkijk beetje kou zijn, maar misschien heeft het ook wel te maken met onze voeding. Ontgiften?

Of we altijd nou altijd biologisch blijven eten?
Ik denk wel wat vaker dan voorheen.
Vroeger kocht ik eigenlijk alleen maar mijn kip, soms vlees, soms vis, spekjes, eieren, melk en aardappelen biologisch.
Sommige fruit en groenten soorten worden veel minder bespoten dan andere dus daar zal ik ook echt niet moeilijk over gaan doen. Ook niet met uit eten of op mijn werk eten, het kan ook te gek natuurlijk.

Maar ik bedank voortaan denk ik wel voor de niet biologische kant-en klaar maaltijden, sausjes, en alles uit blik (kies voor glas mensen) en toevoegingen.
Want wat is nou eigenlijk de werkelijke reden dat er nog iets toegevoegd zou moeten worden?

Alles is er al!

Kylian Down Under 2

Kyl is inmiddels alweer twee weken in Australië.
Van dinsdag tot de eerste zondag waren ze nog met de hele startgroep, maar daarna moest hij voor zichzelf zorgen.
Hij had een te gekke tijd met de groep maar wel ook super vermoeiend. Blue Mountains, varen, een rondwandeling door Sydney, surfen, stappen, bankpas+TFN regelen, baantje zoeken…

Tot de zondag is hij in hetzelfde Beachhostel gebleven, en daarna is hij naar nog twee andere hostels gegaan waarvan hij het eerste echt een verschrikking vond.
‘En het is echt onwijs duur hier in Sydney hoor mam, weet je wat ze voor een flesje water vragen?’
En dat baantje vinden lukte ook niet echt, dus vloog hij gister (in evengoed ook nog vijf uur) naar Perth waar zijn halfzus Jessica met haar man en drie kinderen woont. ‘1 tip mam: vlieg nooit met Tigerair.’
Vanmorgen stuurde Jess me al foto’s van Kyl met zijn twee nichtjes en de jarige Max die vandaag 1 is geworden.
Ben wel blij dat hij nu in Perth is. Hopelijk vind hij daar wel een baantje. Hij kan in ieder geval even bijkomen bij Jess, waar hij helemaal een kamer voor zichzelf heeft. ‘luxe!’

Ik ben nog steeds heel erg blij dat we Kyl de mogelijkheid hebben geboden om naar Australië te gaan. Niet zozeer om zoveel mogelijk te zien, maar om hem te laten ervaren wat het is om zèlf zijn plan te trekken, zijn tijd in te delen. Zonder suggesties of bemoeienissen van buitenaf. En ook om te leren wat het is om alleen te zijn, zonder bekenden in de buurt. Vriendjes worden met jezelf. En voor zijn Engels (hum) ook natuurlijk, dat is ook een belangrijke reden.
En laten we ook vooral niet vergeten dat Kyl naast Neef, Rem en mij geen hechte familiebanden meer heeft. Ik vind het dus erg belangrijk dat hij zijn halfzus beter leert kennen.

Die foto’s die Jess me vanmorgen stuurde ontroerde me enorm. Die twee kleine meisjes om hem heen en die kleine jarige Max die schaterlachend tegen hem aanleunt alsof hij Kyl al veel langer kent.
Zo bijzonder.
Ik had dat zo graag even met mijn moeder willen delen.
‘Kijk Kyl nou mam!’
Ze had zeker net zo trots geweest als ik.
We hadden samen zitten glunderen.
Echt wel!