Sinterklaas in de vroege jaren ’70

In eerder geplaatste verhalen over vroeger heb ik al een beetje laten doorschemeren dat wij vroeger gek waren op alles wat onze fantasie ook maar een heel klein beetje prikkelde. De Sinterklaastijd was dan ook ieder jaar weer een hoogtepunt in ons bestaan. En dat gold niet alleen voor mijn zus en mij, welnee, onze moeder deed in niets voor ons onder hoor.

Sint Maarten had zijn hielen nog maar amper gelicht of we snorden onze Sinterklaaselpee alweer op, en drukten wortels voor de hutspot achterover voor het paard. Ik vroeg me als kind trouwens af waarom er op 11 november Sinterklaasschuim werd uitgedeeld, en geen St. Maartenschuim, maar niemand die het antwoord ooit wist -of die zich daar natuurlijk überhaupt druk om maakte. Behalve ik dan.
Mocht u het antwoord kennen dan stel ik het zeer op prijs als u het mij alsnog laat weten.-

Zodra Zus een beetje kon lezen (en dat was rap) hield ze de Troskompas nauwlettend in de gaten om te zien wanneer de Sint op tv zou komen. Uiteraard zaten wij dan aan de buis gekluisterd met een speculaasje en een beker warme chocolademelk.
De week daarna meerde de Goedheiligman dan aan in de Zaan in Wormerveer. Stonden we weer gezellig samen te kleumen met al die kinderen die we al kende van school, de rij voor de luilakbollenkraam bij bakker Jongens, het zwembad, het paardje van de C&A en het tuinpad van de tandarts op een regenachtige maandagmorgen in Koog aan de Zaan tot hij eindelijk op het balkon van de Jonge Prins verscheen.

We hadden trouwens maar een Sinterklaaselpee thuis, en dat was eigenlijk ook wel zo makkelijk: hij begon op kant A met het tot op je botten doordringende geluid van de luchthoorn van de arriverende stoomboot, om zonder adempauze te vervolgen met Kapoentje, Bonnebonnebonne,  Zie de maan schijnt, Daar wordt aan de deur geklopt en O, kom er eens kijken. De B kant eindigde dan met de nummers Zegt moe, RommeldeBommel en Dag Sinterklaasje, maar die laatste zongen we nooit mee (want dan waren we al druk aan het spelen met onze cadeautjes).
De voorkant van de elpeehoes zie ik nog zo voor me: een nogal rood uitgevallen Sint met een nogal verdacht blauwe neus omringt door mysterieus grote dozen met bonte strikken en smetteloze witte-kragenkindjes waarvan Zus en ik ons altijd afvroegen of zij wel ècht bestonden.
Die kraagjes èn die kindjes.

Uiteraard geloofden wij wèl heilig in Sint Nicolaas.
Zus had het zelfs zo hoog met Sint en zijn zwarte pieten op dat ze zelfs bij hem solliciteerde voor de functie van Zwarte Piet. Ik herinner het mij nog heel goed, het was op het Sinterklaasfeest van mijn vader zijn werk. Zus mocht even bij de Sint op schoot toen ze haar cadeautje op mocht halen.img_3392

‘Wat wil jij later worden?’
Ze moest maar flink haar best blijven doen met gymnastiekles had Sint gezegd, dan zou het vast en zeker in orde komen.
Ik vond de gedachte dat zij mij zou gaan verlaten heel erg. Hoe moest dat nou met mij, als zij naar Spanje zou gaan?
Ik kon toch niet zonder haar?

Zij had die middag trouwens ministek gekregen, en ik was stinkend jaloers geweest.
Net zo jaloers als op haar Sneeuwwitje 3-D sprookjesboek dat ze in haar schoen had gevonden. Ik kon mijn ogen (en onhandige handjes) bijna niet van dat mooie glazen kistje afhouden. Gek, dat ik mij weer niet goed herinner welk sprookjesboek ik zelf gekregen had,img_3393

en dat ik ook niet meer weet wat er ooit in dit pakje  gezeten heeft. (Misschien komt het omdat ik de beelden van mijn zus met dat betreffende stuk speelgoed dan op mijn harde schijf heb opgeslagen en mijzelf niet met mijn cadeau ’s heb zíen spelen?)

Die sprookjesboeken waren trouwens een uitzondering. Meestal kregen we kleine dingetjes in onze schoen hoor. Een rekenpen die de tafels kon uitrekenen, reuze handig-, een vierkleurenpen, een Holly-hobbygum, dat soort dingen. Degelijk ouderwets flutspul wat verder nergens goed voor was, en zijn magie slechts ontleende aan de naam van de gulle gever.
Wij waren overal blij mee, want ieder cadeau was voor ons weer een bevestiging dat hij ons op pakjesavond vast en zeker niet zou vergeten.
En dat heeft de goede man ons dan ook nooit aangedaan gelukkig. Het leed zou niet te overzien zijn geweest. Hoewel het feit dat wij op een goede morgen alleen maar een rekenpen in onze schoen hadden gekregen en ons onderbuurjongetje een elektrische trein compleet met bomen, tunnels, noem maar op, ons tot in het diepst van onze tere kinderzieltjes bezeerd had. Onxe moeder probeerde natuurljk dan wel aan ons uit te leggen dat Sint gewoon niet overal langs kon komen op pakjesavond en dat sommige kinderen hun grote cadeau om die reden dus eerder in hun schoentje kregen. Tegen zoveel logica viel natuurlijk niets in te brengen.

Op pakjesavond zelf moest natuurlijk eerst de hele A-kant mee gejubeld worden. Voor deze keer zong mijn vader dan ook hard mee, terwijl mam nog even snel in de hal een bloesje moest strijken of de banketstaaf op moest warmen of zo. En ieder jaar opende tijdens het zingen de huiskamerdeur en werd er door een zwarte handschoen met pepernoten gestrooid. ‘Zwarte Piet? Was die dan hier?’ Als het Sinterklaas betrof kon mijn moeder liegen alsof het gedrukt stond. Pas als we aan de B-kant van de elpee waren en mam ons koor was komen versterken (misschien moesten we dan wel nog harder zingen?) werd er op het raam gebonsd. We gilden het dan uit en sprongen in onze Hamelen nachtjaponnetjes op en neer terwijl mam verheugd in haar handen klapte en pap eindelijk de verlossende woorden sprak: ‘Rustig allemaal, ik ga wel even op het balkon kijken’.

Daags na pakjesavond vierden wij steevast Sinterklaas nog eens dunnetjes over met de hele familie moederzijds in de bovenwoning van mijn oma. Ik denk dat we al snel met een mannetje of vijfentwintig waren, maar het hele spul paste er wonderwel toch iedere keer maar weer in. Het was er altijd een drukte van jewelste, want iedereen van groot naar klein was natuurlijk peu-nerveus voor het hele sinterklaas gebeuren. Mijn tantes deden voor wat betreft fantasie en inlevingsvermogen maar bar weinig onder voor mijn moeder, dus bij iedere bonk op de zoldervloer boven ons gilden onze tantes en moeders: ‘Het is zwarte Piet, Hij komt jullie halen!‘ en verslikten wij ons zowat in de grote kleurrijke suikerbeesten, een lekkernij die wij alleen bij onze oma kregen. Het gebonk boven onze hoofden duurde zeker wel een paar minuten. En wij maar gillen natuurlijk. Het hart klopt nog in mijn keel als ik eraan terug denk, mensenkinderen wat een toestand.
Heus, mijn tantes, en met name tante C. hadden geen slecht figuur geslagen in de film Sint, of in welke film dan ook.

Later, zodra de rust weer een heel klein beetje was wedergekeerd werd het dan natuurlijk wel weer reuze leuk: Er was bisschopswijn voor de tantes, en uiteraard waren ook de pilsjes, de citroentjes, jonkies en de palinkjes weer gezellig van de partij.

Ik meen dat de oude buurtjes Bos voor Sint en Piet speelden, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

Wat een prachtige herinneringen toch allemaal. Zulke herinneringen gun je toch ieder kind?

Te leuk om niet even snel te delen

Ben weer druk met het uitzoeken vandaag. Kijk toch eens wat leuk:img_3336

Ik kon het natuurlijk niet nalaten er eentje te lezen:

Onvoorstelbaar toch hoe zoiets nog ging in ’72: ze wordt hier gewoon aangerand!

En mocht u nu denken dat ze aangifte zou doen of zo: niks daarvan:

img_3332

Hij red haar uit een brandend pand en ze leven nog lang en gelukkig.

Onvoorstelbaar dat zoiets überhaupt uitgegeven  mocht worden.  We hebben toch wel een hoop te danken aan de Dolle Mina’s van weleer.

Grappig om dan ook dit stukje in een van de bladen tegen te komen:

img_3333

 

Mijn eigen blog van likmevestje

En?
Hebben jullie mij al een beetje gemist?

Ik jullie wel hoor, maar ik moest gewoon echt even andere prioriteiten stellen. Zonder dat je er erg in hebt gaat er zoveel tijd zitten in het bloggen en het lezen van blogs. Net als FB, ook zo’n tijdvretertje.

Tijdvretertje is eigenlijk helemaal geen woord, net zoals *moerentergen geen bestaand woord is.
**Ukkulle-tukkele trouwens ook niet. Niet volgens de Dikke van Dale althans.
En weet u wat nou zo leuk is aan een eigen blog? Ik kan er alles op knallen wat ik maar wil.
-Tot in het nette dan, en zonder daar anderen een naar gevoel over te geven. Daar ligt mijn grens-

En weet u wat er ook zo leuk is?
Er hoeft totaal geen logica in te zitten. Geen verband. Geen thema. Geen motto. Geen doel.
Heb ik vandaag zin om (speciaal voor Kakel) een foto van onze oude Jeep Cherokee te plaatsen:

img_3323
Voilà!

Ik kan zelfs een (voor de meeste lezers) totaal oninteressant blog schrijven over bepaalde aspecten in een synastrie horoscoop, reuze interessant. Kan ik het uren over hebben, en de volgers die hier al langer lezen weten dat ik dat heel af en toe ook wel eens doe. Meestal slaan ze dat blogje gewoon wel even over, iedereen weer blij.

En soms gaan mijn blogs gewoon ook helemaal nergens over, is het maar bla-bla-bla.
Dan schrijf ik bijvoorbeeld dat ik straks lekker even ga fietsen in het zonnetje en gelijk een lekker flesje wijn ga halen voor vanavond en een lekker kaasje. Of dat ik me blij en gezegend voel dat we hier allemaal gezond en gelukkig zijn, ondanks het schrijnende gemis.
En dat ik echt eens moet leren om af te maken waar ik aan begonnen ben. En voor nu betekent dat even dat ik dit blogje van niets compleet met spel- en stijlfouten maar beter snel kan plaatsen en voort moet maken.
Het lezen bij jullie haal ik wel weer in, dat vinden jullie niet erg weet ik.

Heb ik al eens vertelT hoe lief ik jullie vind?

*uitdagend / ondeugend gedrag (niet flirten bedoeld)
**slaapje van Kylian💜

Wat er niet in zit kan er ook niet uit

Heeft u dat ook wel eens?
Dat u zomaar ineens inzicht krijgt op een stukje van uzelf?
Dat iets, wat u al maanden zo geen jaren voor raadsels heeft geplaatst u ineens volstrekt duidelijk is geworden?

Vaak heb ik dat dan ook nog eens op een heel vreemd moment. Ik bedoel, zo’n gedachte is toch niet de meest voor de hand liggende bij het wakker worden.

Waarschijnlijk heb ik er dan toch gewoon onbewust op zitten broeden. Anders kan ik het ook niet verklaren. Maar goed, u vraagt zich misschien inmiddels vast een beetje af welke verhelderende gedachte vanmorgen nou eigenlijk door mijn hoofd schoot, of niet?

Het gaat om het volgende:
Soms vind ik het moeilijk om gewoon lekker ontspannen met (een groep) mensen om te gaan. Niet omdat ik ze niet aardig vind, dat is het niet.
Nou ja, soms ook wel misschien, want nu ik er eens goed over nadenk heb ik mijn blogjes over ‘In Principe mensen‘ en incongruent gedrag  natuurlijk niet voor niets geschreven.

Feit is dat ik mezelf gewoon niet altijd even op mijn gemak voel bij mensen, vooral niet in een groep mensen, ook al zijn ze aardig.  Tegen de tijd dat ik bijvoorbeeld ergens over na heb gedacht en er nog even op in wil haken is men alweer bij het volgende onderwerp, men hoort me gewoon niet (?), of ik maak een grap of zo die kennelijk niet zo leuk is als dat ik hem zelf vind.
Een doodse stilte vind ik ook al zo ongemakkelijk. Ik weet niet hoe dat u vergaat maar ik word daar gewoon peu-nerveus van. (Voor dat probleem heb ik trouwens de perfecte echtgenoot gevonden;-)

Eigenlijk deed/doe ik altijd wel mijn best om in een groep te passen, de ene keer gaat dat wat makkelijker: bij familie of met een sloot rosé bijvoorbeeld, maar een andere keer gaat dat soms behoorlijk ten koste van mezelf, en kost dat mij enorm veel energie. -Over incongruentie gesproken!-

En vanmorgen werd mij ineens duidelijk dat er in het laatste geval meestal sprake van is dat ik èn die mensen en daarbij de gespreksonderwerpen gewoon totaal niet boeiend vind.
Vaak gaat het om gewone normale huis-tuin-en keukendingetjes hoor, en ik vind het heel erg van mezelf dat ik daar weinig mee heb, maar ik heb het gewoon niet in me: dàt wat andere vrouwen zo goed kunnen: babbelen over kinderen, recepten, weet ik veel wat allemaal met mensen die ik gewoon echt totaal niet interessant vind, ook al zou ik dat ook zo graag kunnen.  Vaak betreft het hier mensen die zichzelf enorm graag horen praten en zelf nauwelijks geïnteresseert zijn in jouw gedachten. -Tenzij er sprake is van leed , pech of andere ellende natuurlijk, dan zijn ze een en al oor-.

Daarop voortbordurend besloot ik dat ik daar gewoon minder energie in moet gaan stoppen: gewoon mijn eigen (introverte) gangetje gaan waarbij ik mij het prettigst voel, en daarbij andere mensen die wèl met elkaar energie (en weet ik veel wat) uit die contacten putten daarom waarderen, respecteren en verder een beetje met rust laten. Waarom zou ik eigenlijk zo graag willen dat (ook ) deze mensen mij leuk, aardig en gezellig vinden?

Deze beslissing maakt me denk ik geen slechter mens. Ik zal nooit iemand bewust pijn doen of kwetsen, en als ik iemand ook maar ergens mee kan helpen dan zal ik dat altijd doen, want ook dàt is gewoon een van de karakterschappen die mij gewoon maken wie ik ben.

En u? Hoe vergaat dat u allemaal? 

Efficiëntie

img_3314Kylian moet natuurlijk wat geld sparen voor Australië dus hij werkt wanneer hij maar kan in het restaurant in Beverwijk of de catering (doorgaans Vinkenveen) en wij juichen al die werklust uiteraard natuurlijk alleen maar toe. Puntje is alleen dat vanaf Beverwijk en Vinkenveen ons huis natuurlijk niet meer met het openbaar vervoer bereikbaar is ‘na sluit’, en een auto heeft hij niet.

Dus nu had meneer het volgende systeem bedacht:
Ik ga met de auto naar het station, en laat Kyl weten waar de auto staat geparkeerd.
Kyl gaat met mijn fiets en laat mij weten waar hij deze neer heeft gezet.
Dan pakt hij de auto en gaat naar zijn werk.
Ik rij na mijn werk dan op de fiets naar huis.

Ik moet ‘m nageven: het werkt als een tierelier!

Goed nieuws en slecht nieuws

Laten we beginnen bij het slechte nieuws: We moeten 1956 Engelse ponden terug betalen. O, ik vind het zo oneerlijk, zo onrechtvaardig.
De bio-dad van Kyl had namelijk twee jaar geleden aantoonbaar weten te maken dat hij niet voldoende inkomsten had, en dus geen alimentatie hoefde te betalen.
Ik hoef u vast niet uit te leggen hoe het voelt als je weet dat hij wel vlieglessen nam, zonnige vakantie kiekjes poste op FB die Kyl mij dan weer aan mij liet zien, en vlak na die uitspraak natuurlijk binnen no time weer een vaste baan had als anesthesie assistent, dit keer in een privékliniek volgens Kyl.  Was ik toen toch maar naar een goede advocaat gegaan denk ik nu, maar hoe had ik in godesnaam moeten gaan bewijzen dat hij beunde? Bovendien had ik echt wel wat anders aan mijn hoofd In die periode. En dan mij nog durven bellen om mij sterkte te wensen en tips te geven, een uur voor de euthanasie van mijn vader. (Dat wist hij van Kyl).
*Adem in*adem uit*
Rem is meer een vader voor Kyl dan zijn biovader ooit is geweest en ooit zal kunnen zijn.
Ik denk en hoop dat Kyl en zijn -in Perth woonachtige- halfzus Jess meer voor elkaar kunnen en zullen betekenen dan hun vader ooit voor hun gedaan heeft. Naast Neef en mij heeft Kyl natuurlijk ook niet veel familie, behalve de stiefkant van Rem dan, en mijn tantes, ooms en neven en nichten natuurlijk, maar wat kent hij hun nou?
Daarom is het dus voor mij ook zo belangrijk dat Kylian naar Australië gaat, ik hoop zo dat ze samen een band opbouwen.
Misschien niet zo netjes om hier op mijn blog mijn gal te spuwen, maar het lucht wel lekker op.

Maar nu het goede familienieuws:
Neef heeft vanmiddag zijn diploma uitreiking gehad. (Beveiliging).
Yeah!!!🎉👍🎈💐🤓👏 Ik ben echt supertrots op hem, hij heeft ook zulke moeilijke jaren achter de rug.
Toen ik hem net aan de telefoon had vertelde hij ook nog eens dat hij graag met kerst hier wil komen logeren met T, zijn vriendin. (Het is kennelijk weer aan;)
En daar ben ik zo gelukkig en blij om. Op de lange termijn is dat eigenlijk veel belangrijker dan dat stomme geld.

(Maar toch…grrr).

Inferno

Vandaag alweer twee jaar geleden legde mijn zus haar kwasten neer om nog even snel wat boodschappen te doen bij de Lidl.
Bij de vleeswaren kreeg ze een hersenbloeding en met gillende ambulances werd ze afgevoerd naar het academisch ziekenhuis in Groningen waar ze dezelfde avond hebben geopereerd. De volgende ochtend, op 14 november rond half negen ‘ s morgens volgde er nog een grote bloeding. Die zelfde middag om tien voor drie hebben we haar laten gaan.
Mijn gedachten gaan vandaag weer steeds naar haar, maar ook naar al de mensen die vorig jaar hun leven verloren bij de aanslagen van Parijs, en naar M. waar ik vroeger samen mee voetbalde. Ik las op FB dat zij vanmorgen is overleden.
Het leek eerst zo goed te gaan, net als met Jaix.
Het zijn trieste dagen, deze dagen in november.

Soms snap ik niets meer van het leven.
En dus al helemaal niets van de uit de hand lopende Pietendiscussies.
Niets van dat gedoe met Sylvana.
Niets van àlle mensen die zich allereerst druk maken om de vraag hoe we omgaan met discriminatie en racisme, in plaats van hoe we omgaan met elkaar en bovenal, BOVENÀL, snap ik niets van de verkiezingsuitslagen in America.

Mijn gedachten verdwalen. Zinken weg in het drijfzand van vergeten normen en vervlogen waarden.
Tevergeeft probeer ik houvast te vinden in de schijnzekerheden van uiterlijk vertoon, een warm huis, een baan, maar voel mij fragiel als nooit tevoren, een open zenuw die niet weet wanneer het water hem ijskoud zal laten ineenkrimpen.
Alleen in mijn fantasie lijkt de wereld soms nog veilig. Daar, waar ik de controle heb over wie wat en wanneer dan wel precies.

De veilige wereld van de fantasie versus de hel die het soms lijkt te worden hier op aarde.

Hel:
Inferno.
Hoeveel boodschappenbriefjes van Zus ben ik de afgelopen dagen niet tegengekomen met dat woord?

Inferno.
Ik heb het boek nog steeds niet gelezen.
Ooit meegenomen en teruggebracht.
En vorige week de nadere uitleg van het boek bij de Bieb zelfs nog even door mijn handen laten gaan.

Morgen is het dus Zus haar sterfdag.
Morgen is het volle maan, de volste sinds 70 jaar of zo. Supermaan.
Bloedmaan noemen ze de maan in november, en ook wel offermaan.
Ze zou het mooi gevonden hebben dat deze supervolle-offerbloedmaan precies op haar sterfdag valt. Morgenavond zal ik haar kaars voor haar branden.

Maar eerst ga ik met Karin naar Zaandam.
Daar zouden we -na plichtplegingen elders in Zaandam- eigenlijk naar Bridget Jones, maar de enige film rond twee uur is -alsof de Duvel ermee speelt- u raadt het vast:  Inferno.

Beaunino gaat fictief!

Ik denk er al een tijdje over na om de berichten op dit blog alleen zichtbaar te maken voor de mensen die mij (willen) volgen per email of wordpress zodat ik weet wie er komen lezen. (Ik moet nog even uitzoeken hoe ik dit precies moet doen, als het al mogelijk is met dit gratis wordpress blogje).

Omdat ik mijn verhalen en gedichtjes wèl graag openbaar wil houden, èn omdat ik ze graag een eigen plekje wil geven heb ik voor mijn verzinsels een apart blog aangemaakt:
Beaunino fictief!

Deze fictieve verhalen zal ik voorlopig evengoed ook hier plaatsen, dus het is niet nodig Beaunino fictief! ook nog eens apart te gaan volgen hoor.
Maar indien u mijn verhalen wel graag volgt en mijn dagelijkse beslommeringen u eigenlijk verder een beetje koud laten is het misschien een idee om het fictieve blog te gaan volgen in plaats van mijn persoonlijk blog.
U ziet maar hoor.

Ik vind het sowieso erg leuk als u even op mijn nieuwe blog komt kijken. Het uiterlijk van mijn nieuwe blog is net zoals dit blog weer behoorlijk fantasieloos maar dat interesseert me gewoon niet zo, als het maar werkt en overzichtelijk is, dus daarover hoor ik graag uw mening.

Fijne zondag!

Van het kastje…

U had het vast al een beetje begrepen na mijn laatste blogposts: ik ben weer een stapje verder gegaan met het uitzoeken van mijn papieren erfenis. Ik word soms gek van al de spullen en kasten om me heen. Natuurlijk is het me dierbaar, en put ik er vaak troost uit, maar ik wil gewoon weer een fris, zonnig en luchtig huis.
De energie die nog aan de spullen hangt is gewoon bijna tastbaar.
Zo beladen.
Verstikkend.

Afgelopen vrijdag heb ik dus een aantal opbergdozen gekocht en al zus haar papierwerk nogmaals uitgezocht. Zaterdag en zondag ben ik weer verder gegaan met de foto’s. Ik heb inmiddels uit de doos met foto’s uit Zus haar huis een selectie gemaakt van de foto’s die ik voor het album voor Neef wil gebruiken. Nu moet ik nog de foto’s van mijn ouders nalopen op foto’s die bij Neef in zijn album thuishoren.
Hij heeft namelijk nog geen echt babyalbum niets. Alleen twee insteekmapjes, waarvan een van zijn geboorte.
Het kost me enorm veel energie om dit te doen, maar het gaat zo mooi worden straks.

Het papierwerk en de foto’s van Zus was nog maar het begin, als ik ook de papieren van mijn ouders verder heb gearchiveerd ga ik de spullen van de vliering en van de schuurzolder uitzoeken. Natuurlijk was het in eerste instantie goed om alle spulletjes waar ik over twijfelde te bewaren, maar nu wordt het toch echt tijd om van sommige spulletjes afstand te gaan nemen.

Het zal u vast niet verwonderen hoe verheugd Remco en Kylian zijn met deze mijlpaal in het verwerkingsproces!

Uiteindelijk is het de bedoeling dat het kastje van mam op de plek van mijn witte (tweedeurs)kast
komt te staan waar ik nu de drie urnen en de papieren van mijn ouders in bewaar. (Die kast verkoop ik wel op MP of zo).
De helft van de boeken gaan vervolgens naar de vliering, evenals de meeste foto’s.
De urnen zet ik dan in mams kast tot we ze uitstrooien, en dat zal komend voorjaar zijn.

Op de plek waar mams kast nu staat (tussen de bar en de witte vierdeurskast) maakt Rem voor mij een groot bord van pak ‘m beet 1.30 bij 1.65. Behangetje erop, misschien een lijst eromheen en dan wil ik daar de foto’s ophangen die mij het meest dierbaar zijn.

De archief bewaardozen gaan natuurlijk naar boven zodra daar ruimte is gecreëerd🤔

Jaaaa Nar, goed bezig.
Het ruimt lekker op zo.
-Nou ja, in mijn hoofd dan.
Voorlopig hebben we er geloof ik alleen nog maar troep bij😟-img_3278

 

Tekeningen Zus periode’93 / ’94

Ik heb een paar maanden terug al in een blogje geschreven dat ik dagboekbriefjes van mijn zusje tegen  ben gekomen waaruit blijkt dat ze depressief was rond ’93 ’94, in die periode verhuisde ze naar 230 km verderop.

Ik denk dat deze tekeningen voor zich zullen spreken. Misschien heeft ze in die periode ook vrolijke tekeningen gemaakt,  dat kan, maar ik ben ze helaas niet tegen gekomen.

Mme butterfly rechts boven.

img_3254

De tekening hierboven had ze al tijden in een plastic hoesje op haar kleine schildersezel hangen. Ik begrijp nog steeds niet waarom, ik zie er niets in. U wel?

Deze grijpt mij het meeste aan:

img_3239