Melk

Bijzonder toch, ik dronk gewoon een beker melk. En voor ik het wist zaten mijn gedachten bij onderbroeken met de dagen van de week erop die ze vroeger soms bij gymles droegen.

Heeft u dat ook wel eens? Valt heus te verklaren hoor: ik bedacht me gewoon tijdens het drinken dat het zo fijn is dat de smaak van melk altijd lekker hetzelfde blijft, ongeacht of de wereld op zijn kop staat of je leven in puin ligt: melk is melk.

Via mijn melk gingen mijn gedachten daarna als vanzelf naar de rode beker waarin die zat, en voor ik het wist ging ik in gedachten terug naar bekers waar ik ooit mijn melk uitgedronken had: van de rode naar de zwarte, hop naar de koeienvlekken, en via de vierkante en de dikke groene glazen naar de rood met witte stippen beker die ik van mijn oma had gehad, om via de Goofy-beker van mijn zus uiteindelijk te belanden bij de bekers met oren en gekleurde cijfers van 1 tot en met zes die vroeger thuis aan een rekje naast het aanrechtblokje hingen, niet ver van het Brabantia kammenbakje.

De rode 1 was snel gebroken. De blauwe 2 was van mij. De paarse zes had de anderen uiteindelijk overleefd.

Tja, en via de gedachten dat zoiets toch eigenlijk best educatief was voor die tijd beland je dan als vanzelf op de markt voor de onderbroekenstal waar de genoemde onderbroeken aan een waslijn pronkten en -voilà- ben je zomaar opeens weer in de kleedkamer van school ‘de Schakel’.

De kunst is echter om het dan ook verder daarbij te laten.

Dus dan niet je gedachten verder te laten dwalen naar het truttige losse kraagje van Klasgenootje S. of aan Piet Hazelbach, want voor je het weet loop je dan weer op een regenachtige donkere avond in de Schoorlse duinen dierengeluiden te raden.

Nee, beter is het om de gedachten daar tot stoppen te manen en je bijvoorbeeld af te vragen wat er nou eigenlijk veranderd is, behalve de bekers dan?

Proberen we nu niet nog steeds het leven overzichtelijk te maken? Ontlenen we daar niet nog steeds onze schijnzekerheden aan?

Alles veilig in hokjes.

Etiketten.

Regels.

Vastomlijnde functie omschrijvingen.

Data en afspraken.

Hiërarchie.

Wat zijn we zonder dat al?

Wat zal er met ons gebeuren als we niet meer weten van cijfers en letters, wetten en woorden?

Als je huis je huis niet meer is en je iedereen op de wereld nog moet leren kennen?

Wie zullen we zijn?

Wie ben jij?

Is je beker half leeg of half vol?

En: Wát, WAT zit erin?

Dat is eigenlijk toch de grote vraag.

Advertenties

Weekverslag en agenda komende week

Het was weer een druk en spannend weekje.

Allereerst was er vorige week zaterdag natuurlijk de taxatie van ons huis. Erg spannend allemaal. De makelaar(ster) waarop mijn keuze was gevallen was er even na drie uur en pas even voor vijf uur ging ze weg.

Haar advies is om het -indien we tot verkoop besluiten- voor …. op de markt te zetten.

De rest van de week hebben Rem en ik daar allebei onze gedachten over laten gaan. Vooralsnog is het plan dat -indien er geen 250.000 wordt geboden, Rem mij vermoedelijk uit zal kopen.

We zijn het erover eens dat we de tijd nemen om de nodige klussen nog te doen voor het op de markt komt. Rem werkt zo’n 60 tot 70 uur per week dus het moet allemaal in de weekenden. Waarschijnlijk wordt het pas komend voorjaar dus. Schilderwerk buiten gaan we gewoon laten doen.

Komende week gaan we alle mogelijkheden die we tot dusver hebben bedacht afzonderlijk van elkaar op papier zetten en uiteindelijk hopen we dan drie goede opties over te houden die we met echtscheidingsadviseur willen laten beoordelen.

Áls we tenminste gaan scheiden, getrouwd blijven en een chaletje erbij te kopen is misschien ook een (voorlopige)optie.

Maar goed, we zijn er maar druk mee.

Over druk gesproken: Kylian is maandag begonnen bij het hotel.

De rode loper was nog net niet voor hem uitgerold, maar er werd wel zaterdag een pracht van een bos bloemen van het hotel voor hem thuis bezorgd, zondag volgde er een welkomstmail, maandag hoorde hij van een nieuwe collega dat ze de aankondiging over zijn komst op de webpagina had gelezen, en dinsdag zei iemand anders tijdens het voorstellen dat hij zijn foto al ergens had zien hangen.

‘Je hebt toch gewoon voor de bediening gesolliciteerd Kyl?’

‘Ja, ik snap het ook niet’.

Lol hebben we er hier thuis natuurlijk wel weer om gehad met z’n drieën.

Hij heeft vijf avonddiensten gewerkt en nu is hij weer naar Vinkenveen om de lunch te verzorgen bij M.

Rem en ik stonden dus om tien uur al in de Gamma voor nieuwe rolgordijnen voor de slaapkamers, luxaflex voor in de badkamer, een metalen radiatorombouw voor in de keuken en verhuisdozen, dus voorlopig kunnen we voort. Daarna vlug-vlug de boodschappen gedaan want Kyl had de auto nodig.

We gaan een selfstorage box huren, dus ik kan de komende weken weer gaan schiften wat ik persé wil bewaren en wat naar de kringloop kan. Dan komt er weer een beetje lucht boven en kan ik de donkerrode slaapkamermuur wit gaan schilderen. Of zal ik hem toch maar behangen? Ik ben er nog niet uit.

Komende week wordt ook weer een drukke week.

Ma werken van 10 tot 18:30, dinsdag 07:30-16:00 met aansluitend vergadering, woensdag 07:30 tot 16:00 met aansluitend receptie van 16:30 tot 18:30, donderdag en vrijdag hier aan de gang en het hele weekend weer werken.

Maar goed, geen klagen hoor, Rem begint meestal tussen 4 en 5:30, soms nog eerder. Beetje cowboywereldje daar geloof ik, maar daar houdt hij wel van.

Nu even hier rommelen en dan vanavond naar Sandra want Evani viert zijn 21-ste verjaardag, reden voor een feestje. Hopelijk brengt en haalt Kyl me, anders moet ik zelf rijden.

Fijn weekend!

Niet lullen maar poetsen / Én uitjediptip 2

Naarmate het langer duurt voor ik weer blog, des te onrustiger ik word. Ik heb het eenvoudig nodig als ware het een katalysator om mijn gedachten structuur te bieden. Al die gedachten zoeken een uitweg, een punt waar ze even samen verbonden zullen zijn in zinnen die uiteindelijk samen een betekenis krijgen, in plaats van als losse flarden kriskras door mijn hoofd te suizen. Maar niet alleen de gedachten landen uiteindelijk zachtjes dwarrelend op het papier, ook de emoties komen tot rust. ‘Von himmelhoch bis zum tote betrübt’, wie immer.

Pauze in mijn hoofd. Even maar, tot de volgende gedachten en emoties zich al weer aan mij opdringen voor aandacht.

Brengt me geheel onbedoeld naar uitjediptip 2: Schríjf!

Zorg dat je gedachten een uitlaatklep vinden.

Maakt eigenlijk niet eens zoveel uit hoe: Schrijf, ga beeldhouwen, schilderen, maak muziek, of wat dan ook, als je er maar je emoties en gedachten in kan leggen zodat je hoofd weer rust en ruimte krijgt.

Tja, het waren weer weken waarin zoveel viel te onderzoeken en te overdenken. Weken waarin Rem zijn draai moest zien te vinden in zijn nieuwe baan. Best een uitdaging: Een ‘Amsterdammer’ in Enkhuizen, nogal een dingetje daar hoor. Twee collega’s van Rem die ook waren overgestapt hebben het alweer voor gezien gehouden, maar onze bikkel houdt zich uiteraard(!) wel staande en maakt werkweken tussen de 60 en 70 uur. Daar komt dan nog 2×40 minuten reistijd ook bij.

Zelf ben ik ook druk geweest op het werk. Maandag en dinsdag een collega ingewerkt (kost me bakken energie want ik doe zoiets natuurlijk met 110%) en gister en eergisteren avonddiensten gewerkt, dus rond een uur pas thuis.

Zondag mag ik weer een dagdienst.

Vandaag moet ik echt aan de poets want morgen komt de makelaar voor een natte vinger taxatie.

Daarvandaan maken Rem en ik dan verdere plannen, zo hebben we besloten.

Kyl gaat ook lekker. Hij had vorige week twee sollicitatiegesprekken waarvan eentje aan de Amstel;-) Bij beide hotels was hij aangenomen maar omdat hij bij het het hotel aan de Amstel een contract voor een half jaar (mag dat tegenwoordig weer?) en bij het andere hotel voor een jaar gaat hij daar heen. Betreft ook een vijf sterren hotel, maar vanwege Kyl zijn privacy houd ik die naam even voor me. Anders gaat u natuurlijk gelijk massaal boeken en zo. Moeten we niet hebben, krijgt kind het veel te druk;-D

Neef is ook een paar dagen wezen logeren. Fijn om hem weer eens lekker te knuffelen. Hij wordt knuffeliger naarmate hij ouder wordt met zijn tante Naddaaatje. Fijn ook dat ze het nog steeds zo goed samen kunnen vinden. Ik vind dat zo belangrijk voor ze. Hopelijk vindt Neef nu ook snel een baantje.

Verder weinig te melden. Was vorige week leuk om weer even bij te kletsen met Yvon en vrijdagavond ben ik gezellig uit eten geweest met San.

Goede gesprekken, waardoor het voor mij ook net weer iets makkelijker is geworden om spullen los te gaan laten.

Verder niet veel behoefte aan gezelschap. Heb het al zo ontzettend druk met mijn eigen gedachten.

Bovendien word ik op mijn werk al bedolven onder gezelschap, dus kom niets tekort.

Nou, genoeg gehoosd en geloosd.

Niet lullen maar poetsen nu.

-Eerst de tanden maar-

-En even een woordje leggen voor Rina, mijn Wordfeud friend-

Gaan ze weer

die gedachten.

Doodmoe word ik van mezelf.

Kent u het?

Gewoon door roeien maar, een twee, een twee.

Fijn weekend lieve mensen.

Uit je dip-tip 1

Uit je diptips

Sommige mensen vragen wel eens hoe ik mezelf overeind weet te houden.

Ik vind het leuk om met u te delen wat mij daarbij helpt. Nu wil ik niet de expert gaan uithangen, maar wie weet, als ik er iemand mee kan helpen is dat toch fijn?

Verder is het allemaal baat het niet-dan schaad het niet gedoe, dus kwaad kan ik er niet mee doen.

Oké, vandaag uit je dip-tip 1:

Voeding: een gezonde geest in een gezond lichaam.

Ik weet het, het is een dood-doener maar o-zo waar! Bovendien, je moet toch érgens beginnen. Als het beroerd gaat is het immers zo verleidelijk om in je oude kloffie met een paar zakken chips / pizza/ wijn/ godsverlaten en moederziel alleen je wonden te likken op je bank of je bed. Kent u het?

Het aanrecht vol met vuile vaat, de kattenbak moet nodig verschoond, en je hoofd dat jeukt als ern gek omdat je al dagen niet onder de douche hebt gestaan. Been there!

En ook al is het soms goed om te treuren en te balen: op gegeven moment wil je verder. Móet je verder. Opstaan, stof van je knieën slaan en weer door met je leven. Alleen…waar moet je beginnen? Het kijkt allemaal zo zinloos, zo hopeloos. En je bent zo moe, je hebt totaal geen energie. Da’s wel een puntje.

Daarom is het dus van cruciaal belang dat je allereerst start met het opbouwen van je energie level. Door bepaalde voedingstoffen te eten zul je je binnen een paar dagen iets beter voelen waarna je van start kunt met diptip 2. Voeding die je goed zal doen is bijvoorbeeld:

Griekse volle yoghurt Havermout

Bosbessen

Walnoten

Lijnzaad

Speltbrood / biologisch brood

Roomboter

Eieren

Sojamelk

Pasta

Zalm

Spinazie

Pijnboompitten

Broccoli/ Bloemkool

Biefstukje

Shii-takes

Kalkoen filet

Asperges

Tussendoor:

Banaan

Cherrytomaatjes

Crackers

Komkommer en kaas

Cashewnoten

75% cacao chocola

Bietensap (als je het lust)

Abrikozenjam met

weinig suiker

Sinaasappel

Water

Groene thee

Aloe Vera sap

In al deze voedingsmiddelen zitten stofjes waardoor je je beter zult gaan voelen.

Probeer verder niet meer dan 3 koffie per dag te drinken, en neem ’s avonds liever iets anders.

Verder slik ik een goed vitamine preparaat en magnesium met B6.

Nou, zet ‘ m op, en sleep jezelf naar de shop😘

Tot de volgende dip-tip🌻

Een brief voor mijn vader

Hoi pap,

Als je nog geleefd had hadden we vandaag je 82 ste verjaardag gevierd, maar ik denk dat je het wel goed vind zo bij mam, bij Zus, en bij zoveel anderen die al voor je of na je zijn overgegaan. Ik heb in ieder geval een heel berustend gevoel bij jouw dood, al zou ik soms zo graag willen dat je er nog even was. Soms bèn je er ook gewoon volgens mij, al is het dan alleen maar met je stem in mijn hoofd zoals afgelopen maandagochtend, toen ik langs het Guisveld reed en naar rechts keek, naar het plekje in de verte waar ik jullie heb uitgestrooid.

“Vóór je kijken Nadda!!”

Ach pap, het spijt me zo je te moeten vertellen dat Rem en ik uit elkaar gaan. Hij was de zoon voor je die je nooit hebt gehad. Wat hadden jullie veel gemeen samen, zelfs jullie geboortedag: vandaag. Je zou het denk ik maar niets vinden dat Rem en ik gaan scheiden. Of misschien nu ook wel, nu je de situatie misschien wat beter kan overzien. Ik weet het gewoon niet en het doet er ook eigenlijk niet meer toe.

Over het algemeen gaat het best goed met me hoor, maar gister had ik gewoon een off-dag. Deze dagen, jouw verjaardag, de sterfdag van mam morgen, ze zijn zo beladen voor me. Dan loop ik gewoon rond met een dichtgeknepen keel.

Al die herinneringen. Aan heel vroeger, aan twee jaar geleden. Precies twee jaar geleden ging ik eerst naar de mis voor Zus in de kerk, toen door naar de begraafplaats om een plantje bij jouw urn te zetten, en daarna hop-hop door naar het Hospice waar we met taart, paling, haring en een borreltje Rems verjaardag zouden vieren. Maar mam was die dag al niet meer wakker geworden. Het zijn gewoon van die moeilijke dagen nu. Het was wel lief dat tante Nel me zojuist even belde, dat er gewoon iemand is die er even aan denkt. Dan voel ik me niet zo heel erg alleen met mijn verdriet.

Buiten regent het nu pap. Pijpenstelen. Dat zou je vast wel willen weten. -Als eerste gevraagd hebben-. De zomer was maar zo-zo tot nu toe. Vind je het trouwens goed dat ik al je jaargangen Enkhuizer Almanakken weg gooi?

Ik kan ze echt niet allemaal blijven bewaren pap, het spijt me.

Zaterdag komt Neef logeren. Als Kyl en ik trouwens naar Almere Poort gaan verhuizen wonen we ook dichter bij Neef. Nemen we gewoon allebei de trein naar Zwolle, en dan spreken we daar ergens af. Kyl haalt hem zaterdag op. Samen gaan ze dan ook weer een paar dagen in Hilversum op de planten van J. passen. Met Kyl gaat het trouwens best.

Hij heeft afgelopen weekend zijn vader (en diens nieuwe Poolse vriendin) gezien. Het blijft zijn vader hé?! Kyl staat emotioneel wel stevig in zijn schoenen gelukkig. Hij is niet zo makkelijk te kwetsen door zijn vader als zijn halfzus Jess gelukkig.

Nou pap, ik moet mezelf maar eens even een schop onder mijn kont geven nu, want ik heb hier nog niets in huis gedaan, dus vort -vort met de geit.

Hoop dat jullie het goed hebben met elkaar daar.

Ik zal Julio Iglesias straks gezellig voor jullie opzetten. Het is dan net alsof ik dan weer even net als thuis ben op een verjaardag: Jij, die maagdelijk netjes en fris geschoren de kamer nog even snel ‘bijzuigt’ en alvast een grote kan filterkoffie zet, terwijl mam boven zichzelf nog wat zit ‘op te tutten’.

Ik kan de fluitketel al bijna horen.

Liefs xxx

Een vakantie met Zus

Mijn bed stond aan de rechterkant van het hare.

Als je tenminste de deur als links beschouwde, en het kleine balkon op de tweede met het uitzicht op de bovenste helft van het oude reuzenrad accepteerde als je rechter. ‘Zo gezellig’, had pap ooit gezegd, maar zo armoedig als je de waarheid jaren later pas in werkelijkheid aanschouwde: Lloret 2000

De middag dat we aankwamen met de bus in Lloret gingen we gelijk een stukje wandelen. Wandelen, net zoals pap en mam dat jaren daarvoor al hadden gedaan.

Hoe kom je bij Cala Banys? 

Wandel in zuidelijke richting vanaf het belangrijkste strand van Lloret de Mar via een speciaal aangelegd wandelpad. Het is nog een halve kilometer (10 minuten) wandelen vanaf het einde van Playa de Lloret bij het Monument de la Doña Marinera, een 2,4 meter hoog bronzen standbeeld ter ere van de visservrouwen. (De opgestoken hand naar de zee zou daarom verwijzen naar het afscheid of verwelkomen van hun man). 

Het was zeer warm die dag. Ik herinner me de foto’s die we maakten, onderweg, ergens, bij een villa waarvan we droomden er ooit te kunnen wonen. Dorst hadden we, en geen water. Het was Zus die de foto nam, een niet goed gelukte, van het dal beneden. Op slippers, blote voeten. Het was zo’n tijdloze wandeling waar je het eind niet van verwacht maar die je tegelijkertijd ook niet lang genoeg kan duren.

Eenmaal beneden drapeerden we onze badlakens op het strand in de halfronde baai, en bakten we wat in de zon alvorens we voor de lunch op het terras in de kom plaatsnamen en we beiden een menukaart lazen. Gek, dat ik me juist dat moment zozeer herinner: Ik vertelde haar daar over Robin, met wie ik bijna dagelijks mailde. We besloten inktvis te eten: samen, van één bord waarover Zus even later met haar mooie gebruinde hand met de vlinderring het halve citroentje uitperste zoals alleen grote zussen dat maar kunnen doen. Ja, over Robin hadden we het. En over de haren. Àl de haren.

Nadat de inktvis op was liepen we terug naar ons hotel. Zus droeg een zwart wit gestreept haltertopje met een zwarte korte short daaronder, net zoals ik. Dorst hadden we. Trek, in cola. We namen plaats aan een grote lege tafel op het verder volle terras dat we ergens halverwege tegen waren gekomen en veegden het zand tussen onze tenen weg.

Het duurde niet erg lang voor er een groep motorrijders stopte. Of ze bij ons mochten zitten. In het Duits. ‘Aber naturlich!’

Beiden grepen we de mogelijkheid met beide handen aan ons Duits een beetje bij te spijkeren. Beetje Spass machen.

Na de uber-gemutliche

middag werden we uitgenodigd om dezelfde avond met de acht motorrijders uit eten te gaan omdat ze ons wilden bedanken dat wij onze tafel (en rekening;) met hen hadden willen delen. Natuurlijk waren wij ook echt de flauwste niet. Het klikte ook gewoon goed, vooral mit die Reinhard und die Arno.

Had ik die middag al gewoon gezellig met Arno zitten kletsen, diezelfde avond werd wel duidelijk dat er veel meer tussen ons bestond. Die avond droeg ik mijn fluwelen smaragdgroene lange jurk, ik weet het nog precies. Net zoals ik ook nog precies weet hoe alle mannen en Zus van Arno naar mij keken: vanaf dat moment was het al een uitgemaakte zaak. ‘Du bist so Schon’ had hij gezegd. Onze blikken hadden elkaar die avond niet meer los kunnen laten.

De dagen die volgden vulden zich met korte motorritjes over de boulevards op Suzie, zijn Suzuki, het strand, terras bezoekjes, en vele gezellige avonden in diverse pubs en discotheken. Hopeloos verliefd waren we, Arno und ich. We hadden echter 1 probleempje: Die Arno war geheiratet.

En dus werd onze verliefdheid nooit echt meer dan dat. Hoe vaak zijn vrienden ook tegen ons zeiden dat zijn vrouw Michaela gewoon ‘ein gemene egoïstische hex war’, hij bleef haar trouw.

Nooit was onze liefde nooit verder gegaan dan het vasthouden van elkaars handen, of een kus op elkaars wang. Inmiddels was ik erachter gekomen dat Michaela al jaren echt manisch depressief was, en dat Arno in zijn eentje zijn bedrijf, de kinderen, en het huishouden draaiende had gehouden.

Dat is best triest, zeker als je uiteindelijk alleen met je vrienden op vakantie mag (zijn schoonouders verbleven bij zijn vrouw en kinderen) en dan smoorverliefd wordt op een andere vrouw. Verklaarbaar.

Zelf had ik ook al mijn pakkie wel gehad met S., de vader van Kyl, die destijds aan achtervolgingswaan zin leed, en volgens zijn moeder midden in de nacht over de snelwegen nabij Londen ‘wandelde’. Misschien was dat ook wel de reden dat we zo smoorverliefd werden op elkaar. Gedeelde smart. Het was gewoon gebeurd: Pats-boem! Maar veel verder dan elkaar aankijken was het echt nooit gegaan. Nou ja oké, op die ene zoen in de middellandse zee op de laatste dag na dan. Ik denk dat het lot het gewoon zo bedoeld had dat we elkaar daar tegen kwamen. Het was gewoon helend voor ons allebei.

Ach, die Arno.

Die Arno und Die liebe.

Die ferien 2001.

Zus en ik, achter op de motor bij Reinhard und Arno. Haar gegiechel in bed: ‘Je bent verlíéfd!’

Ik mis Zus zo ontzettend als ik eraan terug denk. Zo heel erg.

Ik mis ‘Arno’: Het gevoel speciaal te zijn al was het maar voor even.

Ik mis het toen. Mis de vele gesprekken.

Alles is weg, àlles, behalve de jurk.

Ergens achter in mijn kast. Soms pak ik de jurk, en houd ik hem even tegen mijn wang, mijn hart. Ik zal hem altijd blijven bewaren.

Net als de mooie herinnering.

Liefde op het eerste gezicht

Ik ben verliefd!

Maar voor ik u ga meer ga vertellen over mijn nieuwe liefde wil ik u eerst vertellen dat Rem zijn lieve ‘Stiefie’ Geert is overleden. Natuurlijk is dat heel verdrietig, maar soms kan de dood ook -naast groot verdriet een verlossing betekenen. Ik hoop van harte dat Geert nu weer zal kunnen zien, kunnen lezen, en even scherp, flamboyant, wijs, begaan, etc. zal zijn als hij vroeger was. En ik hoop dat hij bij zijn dochter Sandra is, mocht er dan toch een hemel bestaan.

———

Maar goed, het leven gaat naast de dood altijd gewoon door. -Behalve als het dan het jouwe is, da’s dan een beetje lastig-

Dus ik zal u vertellen over mijn nieuwe liefde.
(En stiekem ben ik nu al razend nieuwsgierig naar de statistieken. Niet dat ik daarvoor blog, maar het was wel weer frappant om te zien hoe de statistieken de pan uit rezen na het plaatsen van mijn blogs over scheiden. Meeleven, nieuwsgierigheid, of gewoon banaal rampentoerisme.
Vult u het maar in voor uzelf als u anders nooit komt lezen. We zijn allemaal maar mensen hé!

Mijn nieuwe liefde dus, daar zou ik u over vertellen. Mocht u inmiddels al met rode oortjes gretig hier de letters zit te vreten dan moet ik u teleurstellen. Ik ben slechts gevallen voor Almere Poort. En niet alleen  ik, Kylian ook.

Afgelopen woensdag zijn Kyl en ik op ontdekkingstocht gegaan door Almere, de stad waar Morgaine ons al zoveel over had verteld in haar blogs. Gewoon even kijken of het een beetje ‘klikte’.

Waarom?
In Almere kan ik namelijk meer huis kopen voor minder geld, en ligt net zo ver weg van Amsterdam als onze huidige woonplaats.
Er is veel water, bos, er zijn zelfs duinen en strandjes.
Ik kan er de
Oostvaardersplassen ontdekken, en wat al niet meer in de verschillende bossen en natuurgebieden. Daarnaast is Almere zeer milieubewust, dat trekt mij ook.

Kyl en ik zijn in Almere Haven, Almere Stad en Almere Poort geweest, en we waren het er al heel snel over eens dat Poort voor ons echt ideaal zou zijn. Het ligt het dichts bij Amsterdam, er is een station. Zeker ‘Duin’ maar ook de nog te bouwen wijk ‘Santpoort’ bieden misschien leuke mogelijkheden. In het Homeruskwartier kwamen we langs een hofje met allemaal zelfgebouwde vrijstaande laagbouw woninkjes, en daar zijn we zo enthousiast over. Zo’n relaxt buurtje, en heel aardige mensen die ons graag meer wilden vertellen. Lijkt me geweldig: dus nu hebben we een plan. (Een plan is alles!) Binnenkort ga ik naar de kavelwinkel in Almere Stad om te kijken welke mogelijkheden er voor mij liggen.
De kavels in dat hofje kosten veel minder dan we verwacht hadden,  dus wie weet, vind ik iets soortgelijks. Prefab huisje erop, klein tuintje, een kelder eronder voor Kylian, verandaatje, geloof dat Kyl al een keuken heeft uitgezocht en een matte witte gietvloer, dus over de inrichting hoef ik mij verder ook niet druk te maken:D
Enig toch? Tuintje, hekje eromheen, katten mee, klaar. Niets meer aan doen.
Gewoon mijn eigen huis bouwen met Kyl, hoe cool is dat? (En hoe leerzaam!)
Mocht het niets worden dan herzien we gewoon het plan en gaan we op jacht naar een klein 3 kamer appartement (dicht) bij ‘Duin’/ station.

Ja, we hebben er zin in hoor. Volgens mij hoef ik
mij geen moment te vervelen in Almere. Lekker op mijn (nog aan te schaffen elektrische fiets) naar
de bio markt op zaterdagochtend op het Stadslandgoed, of winkelen in Stad, en met mooi weer naar
Watersport Marina Muiderzand of met de
Veerdienst tijdens de grote schoolvakantie naar pampus of Muiden. Of natuurlijk gewoon een uurtje naar 1 van de strandjes.
Evenementen zijn er ook genoeg.
Ieder jaar de Libelle zomerweek, het Zand festival en het
Almere haven festival (met op de vrijdag avond een klassiek concert). Ik kan in Poort fitnessen voor een zeer redelijk tarief, naar de sauna, en wandelend of fietsend van alles en nog wat ontdekken. Alles is daar nieuw voor mij.
Oké, het uitgaansleven is misschien niet zo bruisend, maar dat hoeft ook niet meer voor mij. Er is een wel Schouwburg in Stad, en in Poort zit theatergezelschap
Vis à vis, waar ik dan ook zeker een keertje naar toe wil.
En Amsterdam CS is natuurlijk heel dichtbij, 25 minuten met de trein, en naar Muiderpoort maar 19 minuten. Mocht ik me toch de pleuris vervelen dan koop ik wel een museum jaar kaart of zo. En met al die dating sites tegenwoordig moet het ook niet al te moeilijk zijn om wat nieuwe mensen te ontmoeten, mocht ik vereenzamen, maar daar ben ik niet zo bang voor.

Ook voor
Kylian liggen er genoeg mogelijkheden.
Vanuit Almere kun je alle kanten op. Vinkenveen en Hilversum (butler) zijn niet ver, net als Inholland in
Diemen, waardoor het makkelijk voor hem is bij mij te blijven wonen tijdens evt. vervolg studie. Er liggen in Poort nog echt volop horeca mogelijkheden.

Tja, wat denk u ervan?
Voor mij voelt het idee goed, maar voor uw tips, ideeën en mogelijke bezwaren die ik misschien over het hoofd zie sta ik uiteraard open. -Ik moet het ook maar allemaal in mijn eentje bedenken, dus een beetje hulp is welkom. Liefst per email (zie ‘brievenbus’ ).

Nou, genoeg promotie voor Almere gemaakt. Ik ga maar eens douchen. Straks een extra avonddienst (mèt zomertoeslag;)
We moeten ergens beginnen, nietwaar?!

Fijn weekend!

 

Het is in ieder geval niet saai

De dagen vullen zich hier overdag over het algemeen met werken en lezen (heb me natuurlijk vol overgave gestort op de boeken over echtscheiding, u kent mij inmiddels;) en de avonden vullen zich doorgaans met het kijken naar de herhalingen van Penoza om geen andere reden dat het altijd prettig is om te kijken naar iemand die nog veel dieper in de shit
zit dan jezelf, fictief dan hoor! Als ik sommige verdrietige verhalen hoor van mensen in mijn omgeving dan tel ik gewoon mijn zegeningen: ik leef, ben niet ziek, mijn kind is gezond en redelijk gelukkig, ik heb een baan en het is na de scheiding heus mogelijk om iets kleins voor mezelf te kopen. Liefst wil ik vlak bij een station, lekker praktisch. In Wormerveer, Saendelft, Zaandam of -wie weet- Almere waar je toch 'meer vierkante meters krijgt voor hetzelfde geld (mam!)' Maar wat moet ik eigenlijk in Almere? Almere haven lijkt me dan wel kneuterig maar ik heb een godsgruwelijke hekel aan wind en volgens mij waait het altijd in Almere, of niet soms? Bovendien is woon-werkverkeer dan ook best een gedoetje.

Met Kyl gaat het geloof ik wel goed. Ik moet af en toe zo om hem lachen. Het house-sitten in Hilversum is nu voorbij, maar hij heeft alweer een autootje onder zijn kont hoor: de moeder van Kyls vriend M. is met haar vriend op vakantie en de heren mogen op het huis passen. (een villa in the middle of nowhere, het zal ook nooit 3 hoog achter zijn;) En aangezien M. nog geen rijbewijs heeft, mag Kyl chauffeuren. Hij leert wel lekker goed rijden zo, nu weer een kleine fiat 500 automaat, crème kleurig.
(Echt wat voor MIJ!)

Wat ik trouwens ook erg leuk vond was dat hij zijn nichtje Hannah uit Engeland met haar vriend heeft rondgeleid door Amsterdam. De laatste keer dat ze elkaar zagen was Kyl een baby van 7 maanden. Komt natuurlijk doordat Kyl via Jess zijn halfzus contact met Hannah kreeg op FB toen hij in Perth was.
Het klikte zo leuk dat ze in september weer komen. En omdat Kyl dan weer in Vinkeveen house-moet sitten komen ze daar logeren. En natuurlijk zijn dat ook weer niet gewoon arme sloebers zoals u en ik, welnee, die vriend van Hannah is natuurlijk weer gewoon een zoon van een rijke sheik, -surprise, surprise,- dus meneer viel weer eens met zijn neus in de roomboter want zij betaalden natuurlijk de lunch. Hoe krijgt hij het voor elkaar hé? Terwijl ik me dus gewoon in het dagelijks zweet sta te werken zit meneer doodleuk op zijn gemak in Oud Zuid kreeft te peuzelen in de Seafoodbar.
Vanmiddag is hij weer gevraagd om ergens in een ziekenhuis de koffie/ drank en hapjes verzorgen tijdens een vergadering.
Ik deel het nu wel aan u hier, maar ik hoop dat u snapt dat ik dit nog zo graag had willen delen met mijn moeder. Wat zouden we er samen een lol om hebben gehad. (Mis haar niet alleen daarom natuurlijk, wou niets liever dan dat ze er was om me even een knuffel te geven en moed in te praten).

Maar even terug naar Hannah. Of nee, eerst naar Jess -Kyls halfzus-
Een poosje terug vroeg ze mij wat ik ervan vond als zij toch weer contact zou zoeken met haar vader (narcist). Ik had haar verteld dat ze dan rekening moest houden met het risico dat hij haar weer zou kunnen kwetsen, en het evt. eerst goed met haar psycholoog moest bespreken. Haar anorexia zestien jaar terug was ook niet zomaar uit de lucht komen vallen natuurlijk) Maar goed, een weekje later lag ik met Kyl voetje/neusje op de bank: 'Jess heeft een app naar papa gestuurd met de vraag of hij weer contact wilde en wat denk je dat papa antwoordde mam?'
-laat me raden- 'Nou?'
"Ik heb inmiddels mijn eigen leven opgebouwd, misschien moet je hetzelfde doen met het jouwe".
'En eronder een foto van zijn nieuwe vriendin. 30 is ze. Dat kan toch niet. Hij is bijna zestig. Kijk!'

Gelukkig is Kyl er niet zo vatbaar voor. Hij haalt nog slechts zijn schouders op als hij voor de zoveelste keer wordt gevraagd om met S. mee op vakantie te gaan naar Egypte. 'Prima hoor, ik hoor het wel als je tickets hebt geboekt pap'. Meestal volgen er dan een tijdje later foto's op FB van hem met iemand anders in Egypte.
Maar goed, Hannah is dus ook woest op haar oom. Het is ook net een soap daar, want die nieuwe vriendin is dus de Poolse schoonmaakster van Jean, 'oma van Engeland', de moeder van S. Jean is inmiddels behoorlijk aan het dementeren. Nu gaat Kyl binnenkort ook een keer bij Hannah in Leeds logeren en dan gaan ze samen een dagje naar Jean in Selby.
En dat is toch wel weer erg fijn voor hem hoor. Hij heeft zo weinig familie.

Met mijn (to be: ex) schone stiefvader gaat het trouwens ook helemaal niet goed. En met M. een oomzegger van Rem ook niet. Mijn schoonmoeder heeft dus ook wel verdrietiger en veel ergere dingen aan haar hoofd dan onze scheiding. En mijn schoonzus ook natuurlijk. Om Neef -de zoon van mijn zus- maak ik me ook zorgen. Hoewel hij nu onder behandeling is.

Nou, genoeg akelige dingen weer voor het moment. Laten we vooral ook de mooie dingen blijven zien.

P.s: Voor de mensen die zich af vragen waarom ik lelijke dingen schrijf over de vader van Kyl en Jess op mijn blog: Voor hem maak ik graag een uitzondering. Ten eerste omdat hij in Engeland woont en mijn blog hem dus niet veel kwaad kan doen en ten tweede omdat ik geen enkele compassie voor hem voel.
Ik ben niet meer manipuleerbaar en te kwetsen door hem, maar Jess helaas nog wel.
En Kyl zal het heus ook niet echt allemaal in zijn koude kleding gaan zitten.

Fijne zondag allemaal.
Ik heb een avonddienst dus geniet ook een klein beetje voor mij in de zonnestraaltjes vanmiddag.

Schipbreuk


Zo denk je eindelijk na een paar jaar in rustig vaarwater te zitten en zo vind je jezelf terug op een zinkend schip midden op zee in een zware storm terwijl de inktzwarte, kille nacht je tot in de botten verkleumt en je al de zogenaamde zekerheden in je leven als water door je vingers voelt glijden. Geen ster, geen maan, geen land in zicht, wat kun je anders doen dan je krachten te sparen en je over te geven aan de deining van de hoge golven tot de zon weer op zal komen?
-De zon komt altijd op-

Rem en ik hebben een paar weken geleden besloten te gaan scheiden. Nu hoor ik u bijna denken:
'Maar jullie hadden het toch zo fijn en gezellig samen?
Zijn al die Heppie-de-Peppie blogjes dan uit je grote duim gezogen Narda??'

Nee. Zeker niet. Alles wat u gelezen heeft is waar: We hebben het gezellig. We houden van elkaar. En ja, ik ben trots op Rem over de wijze hoe hij zijn eigen carrièrepaadje volgt. Hij is mijn beste maatje.
'Maar wat dàn Narda?'

Ik zal het proberen uit te leggen:
Ik denk dat we door alle ellende van de afgelopen jaren meer partners /collega's zijn geweest dan geliefden. Alles stond hier bijna in het teken van zorgen voor, beslissingen nemen over, regelen, verdriet.
Het is gewoon niet te bevatten wat we samen hebben moeten doen, en wat voor werk we samen hebben verzet.

En opeens, als de storm dan eindelijk is gaan liggen besef je dat je geen geliefden meer bent, ondanks het houden van.
Ja, ik weet ook wel dat dat bij 9 van de 10 relaties zo is, en dat op zich hoeft nog niet direct tot een scheiding te leiden alleen zijn er tijdens ons huwelijk dingen voorgevallen die gewoon níet binnen een goed huwelijk thuis horen. (En nee: ik heb geen ander en Rem heeft geen ander, en daar wil ik het op mijn blog verder bij laten)

Over de nare dingen die binnen ons huwelijk gebeurd zijn tussen ons heb niet geschreven nee. En nee, ik ben ook niet van plan om dat te gaan doen want een van de normen en waarden van dit blog is dat ik nooit iemand moedwillig zal schaden met mijn woorden.
Niet een ander, maar ook niet mezelf. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik slechts 80% vertelde, en de overige 20% voor ons zelf hield.

Misschien hadden we al eerder uit elkaar geweest als er geen wereldwijde crisis was geweest, en/of als we een huwelijk hadden zonder alle narigheid van de afgelopen jaren, ik weet het niet. Misschien komt het ook wel doordat ik echt geloofde in het bestaan van de Enige 'Ware Liefde'.
Als je denkt dat je die echt gevonden hebt, hoe moeilijk is het dan om jezelf toe te geven dat je je vergist hebt? Hoe groot is dan de teleurstelling?

Inmiddels geloof ik niet meer in de ware liefde. Ik geloof er wel in dat de juiste mens op de juiste plaats en op het juiste tijdstip in je leven komt:
'Als de leerling klaar is verschijnt de meester'.

Dàt. Daar geloof ik in.
En in de zon😎

Het spijt me heel erg als sommige mensen het naar vinden om dit nieuws op mijn blog te moeten lezen. Ik bereik hiermee wel alle mensen die in mij geïnteresseerd zijn in 1 keer.

Hoewel we dus zeker gaan scheiden gaan we eerst heel goed bekijken hoe we er samen (financieel) zo goed mogelijk uit kunnen komen.
Voorlopig wonen we dus nog even samen in ons huis, eten we samen en kijken we samen tv.

Kyl heeft besloten komend jaar te gaan werken ipv naar Inholland te gaan. Ik krijg hem niet meer van dat plan af. Laten we het komend jaar dan maar gebruiken om samen een nieuwe start te maken.
Ik moet er wel voor zorgen dat hij het kind blijft en ik de moeder: het wordt míjn nieuwe huis, en ík moet dat in mijn eentje kunnen betalen zonder hulp van hem. Dat prent ik hem steeds maar in. Hij voelt zich veel te verantwoordelijk voor ons.

Tja. De zoveelste storm.
Gewoon doorroeien maar. Iets beters weet ik ook niet.
U?

Over leven, liefde en de dood

Als het leven je als veertien, vijftienjarige meisje toelacht is het je maar moeilijk voor te stellen dat je ooit -pak 'm beet zo'n dertig, vijfendertig jaar later-zelf nog ouder zult zijn dan je ouders toentertijd. Toch is dat exact wat er in een piep en een zucht is gebeurd. Zo haal je samen nog even snel voor zessen in je strokenballenrokje met je voor het allereerst geschoren scheenbenen een pakje Marlboro bij kapper Dirk op de hoek en zo zit je naar een foto slightshow van mooie momenten te kijken in het crematorium van Zaandam:
De vader van mijn jeugdvriendinnetje Sandra is afgelopen maandag overleden.

Och mensen, eerlijk, het was zo'n lieve, gezellige man.
Nu zult u vast denken: 'Over de doden niets dan goeds', maar in dit geval gaat die vlieger zeker op. Ik heb zoveel leuke herinneringen aan San haar ouders. Dat ik er altijd mocht blijven slapen en eten bijvoorbeeld: Casinowit met smeerworst van Deken en een colaatje (dat mocht daar gewoon bij de lunch). En dat ik mee mocht op vakantie naar Italië. Ik was nog nooit zo ver geweest. Had nog nooit eerder een berg van dichtbij gezien. Gut, en de polonaises in 'het Wapen 'met carnaval (Wim zat in de raad van Elf), de avonden met oud en nieuw en verjaardagen, wat een gezelligheid brachten deze mensen altijd met zich mee.

Mijn ouders vonden het toen wel eens moeilijk dat ik liever daar was dan thuis, maar jaren later hebben ze ook wel eens leuke avondjes samen in de kroeg gehad, evenals in Spanje waar ze elkaar toevallig eens tegen het lijf waren gelopen.

Het deed me goed om de foto's te zien van de voorbije jaren.

Ja.
Het was een mooi en waardig afscheid. San en haar zus spraken net als de beide kleindochters. En schoonzoon Peter. "Ja dat is Péter, ja ònze Péééter" zongen wij vroeger toen zus J. nog maar net verliefd op hem was en kijk nu eens: hun oudste dochter gaat volgend jaar alweer trouwen. Onvoorstelbaar toch?!

Maar gek toch eigenlijk, hoewel je soms heel veel hoogtepunten en prestaties uit iemands leven opnoemt, -allemaal even mooi en bewonderenswaardig- zijn het toch vaak een paar simpele woorden die iemands persoonlijkheid het meest treffend kunnen schetsen en daardoor precies een gevoelige snaar weten te raken: W. bracht zijn vrouw G. elke vrijdagmiddag naar de kapper. En altijd als hij haar weer op kwam halen zei hij: 'Wat ben je toch mooi'. Iedere week weer, jaar in, jaar uit, deze zelfde woorden tot aan de allerlaatste keer.
Toen San dat met een brok in haar keel vertelde raakte dat me zo.

Dan was je leven samen meer dan goed, en meer dan mooi.
En zo hoort de liefde, en je leven samen ook te zijn.
Tot op de allerlaatste snik.

(XXX San, trots op je!)