Alles is er al

Begin februari schreef ik al dat Rem en ik het geld dat wij zouden besparen door mee te doen aan Tournée minérale wilden besteden aan het kopen van biologische producten. Eigenlijk is de actie bedoeld om geld in te zamelen voor onderzoek tegen kanker, maar waar kun je dan beter beginnen dan bij je eigen lijf?

En eigenlijk kost ons dat maar weinig moeite. Onze boodschappen halen we bij Ecoplaza in Zaandam, bij ‘Heerlijk’ in Wormerveer, bij Duyvendak in Krommenie, bij Good Old Appie Heijn en bij de Tuinen (waarvan de nieuwe naam mij niet zo 123 te binnen schiet.

Tot onze verbazing is er eigenlijk wel van ieder product een biologische variant te vinden. In Zaandam is het assortiment gewoon net zo compleet als iedere andere supermarkt, inclusief kant en klaar maaltijden, pizza’s, pastasausen e.d. Ze hebben daar zelfs een winkelapp en een bezorgdienst;-)
Meer tijd hoeft het dus ook allemaal niet te kosten.

De eerste week heb ik de etiketten op alle zakjes, flesjes, potjes en blikjes nagelezen en alles met dubieuze toevoegingen tijdelijk (?) in de inloopkast geparkeerd. Een krat vol!
Ook in de badkamer heb ik de toevoegingen eens onder de loupe genomen. Ook van deze producten staat nu een krat in Kyl zijn slaapkamer.

Wat van mij mocht blijven is mijn gezichtsproducten van Vichy, Rituals, en mijn make-up.
Wel dus tandpasta, shampoo, Conditioner en body lotion+crème gekocht. En drie potten kokosolie. Tegenwoordig ga ik daarmee in bad, smeer ik mijn lijf ermee in, smeer ik het in mijn haar en bak ik het vlees erin. Ik smeer het nog net niet op mijn brood, maar dat kan dus hoor. Voor de mensen die bang zijn dat ik nu als een halve kokosnoot door het leven ga: Er is ook geurloze kokosolie. Mijn droge huid jeukt en trekt niet, sterker hij lijkt er zelfs beter van te worden.
In de keuken gebruiken we nog wel de gewone gedroogde specerijen en kruiden.

Het valt ons op dat de smaak van biologisch eten gewoon echt beter is. Het lijkt ook wel alsof je er gewoon wat meer energie uit haalt. Misschien zit het ook wel tussen onze oren, of heeft het met de drooglegging te maken, soit!
Ik voel me gewoon wel iets prettiger en relaxter en slaap ietsjes beter. Rem ook.
Wel hebben we deze week allebei wat last van hoofdpijn. Kan natuurkijk beetje kou zijn, maar misschien heeft het ook wel te maken met onze voeding. Ontgiften?

Of we altijd nou altijd biologisch blijven eten?
Ik denk wel wat vaker dan voorheen.
Vroeger kocht ik eigenlijk alleen maar mijn kip, soms vlees, soms vis, spekjes, eieren, melk en aardappelen biologisch.
Sommige fruit en groenten soorten worden veel minder bespoten dan andere dus daar zal ik ook echt niet moeilijk over gaan doen. Ook niet met uit eten of op mijn werk eten, het kan ook te gek natuurlijk.

Maar ik bedank voortaan denk ik wel voor de niet biologische kant-en klaar maaltijden, sausjes, en alles uit blik (kies voor glas mensen) en toevoegingen.
Want wat is nou eigenlijk de werkelijke reden dat er nog iets toegevoegd zou moeten worden?

Alles is er al!

Kylian Down Under 2

Kyl is inmiddels alweer twee weken in Australië.
Van dinsdag tot de eerste zondag waren ze nog met de hele startgroep, maar daarna moest hij voor zichzelf zorgen.
Hij had een te gekke tijd met de groep maar wel ook super vermoeiend. Blue Mountains, varen, een rondwandeling door Sydney, surfen, stappen, bankpas+TFN regelen, baantje zoeken…

Tot de zondag is hij in hetzelfde Beachhostel gebleven, en daarna is hij naar nog twee andere hostels gegaan waarvan hij het eerste echt een verschrikking vond.
‘En het is echt onwijs duur hier in Sydney hoor mam, weet je wat ze voor een flesje water vragen?’
En dat baantje vinden lukte ook niet echt, dus vloog hij gister (in evengoed ook nog vijf uur) naar Perth waar zijn halfzus Jessica met haar man en drie kinderen woont. ‘1 tip mam: vlieg nooit met Tigerair.’
Vanmorgen stuurde Jess me al foto’s van Kyl met zijn twee nichtjes en de jarige Max die vandaag 1 is geworden.
Ben wel blij dat hij nu in Perth is. Hopelijk vind hij daar wel een baantje. Hij kan in ieder geval even bijkomen bij Jess, waar hij helemaal een kamer voor zichzelf heeft. ‘luxe!’

Ik ben nog steeds heel erg blij dat we Kyl de mogelijkheid hebben geboden om naar Australië te gaan. Niet zozeer om zoveel mogelijk te zien, maar om hem te laten ervaren wat het is om zèlf zijn plan te trekken, zijn tijd in te delen. Zonder suggesties of bemoeienissen van buitenaf. En ook om te leren wat het is om alleen te zijn, zonder bekenden in de buurt. Vriendjes worden met jezelf. En voor zijn Engels (hum) ook natuurlijk, dat is ook een belangrijke reden.
En laten we ook vooral niet vergeten dat Kyl naast Neef, Rem en mij geen hechte familiebanden meer heeft. Ik vind het dus erg belangrijk dat hij zijn halfzus beter leert kennen.

Die foto’s die Jess me vanmorgen stuurde ontroerde me enorm. Die twee kleine meisjes om hem heen en die kleine jarige Max die schaterlachend tegen hem aanleunt alsof hij Kyl al veel langer kent.
Zo bijzonder.
Ik had dat zo graag even met mijn moeder willen delen.
‘Kijk Kyl nou mam!’
Ze had zeker net zo trots geweest als ik.
We hadden samen zitten glunderen.
Echt wel!

Een lijstje met 100

Lijstjes geven vaak een leuke aanleiding om zomaar eens wat meer over iets te vertellen wat je ooit heb meegemaakt of gezien. Bovendien is het een leuke geheugentrainer.
Dit lijstje zag ik bij Tiny (ik jat tegenwoordig alles wat los en vast zit van haar blog;-)
1.Een eigen blog begonnen. ✅
Check!
2.Geslapen onder de blote hemel. ✅
Vast vaker dan eens, maar de keer met Sas op het strand van Egmond staat mij het meest bij. Ik was 27 (’95?) denk ik en het was tijdens de kermis in Egmond binnen, we hadden mijn dekbed en twee kussens op voorhand maar mee vast genomen. Rare gewaarwording om rond elven wakker te worden tussen de badgasten. We hadden een hoop bekijks.
3. Gespeeld in een band.
Ik had best graag saxofoon willen leren spelen.
4. Hawaiï geweest.
5. Een vallende sterrenregen gezien. ✅
Omgeving Margareth River WA
6. Meer dan je kon missen aan een goed doel geschonken. ✅
Ja, tijdens de logeerpartij van Helder en Vania hebben we wel eens rood gestaan.
7.Disneyland of de Efteling bezocht. ✅
8.Een berg beklommen. ✅
Een paar weken geleden nog.
9.Een sprinkhaan gevangen.✅
Tuurlijk, wie niet?
10. Een solopartij gezongen (voor publiek)
11. Gebungeejumped.
Ik heb hoogtevrees, dus nee.
12. Parijs bezocht. ✅
Vroeger met WFC. Ze werden kampioen eerste klasse knvb en dit was het cadeautje. (Ik was spelersvrouw) en later natuurlijk ook met (zaalvoetbalvereniging) de Dageraad. Beide keren ontzettend veel lol gehad.
In 2011 skeurde (dat is Zaans) ik nog met Rem op de motor over de Champs Élisée, maar na een bliksem bezoek aan de Eiffeltoren en een idioot hoge rekening voor slechts twee koffie hielden we het er snel voor gezien.
13. In een storm op zee gezeten.
14. Jezelf een kunstvorm aangeleerd. ✅
Ik kan dichten zonder mijn hempie op te lichten.
15. Een kind geadopteerd.
16. Bij Comme chez Soi gegeten.
17. In de bovenste bol van het Atomium geweest.
18. Je eigen groenten gekweekt. ✅
Tuurlijk, pompoenen en tomaten.
19. Nachtwacht of de Mona Lisa gezien.
20. In een nachttrein geslapen.
21. Een kussengevecht gehouden.✅
Deed ik vaak met Carola, een van mijn jeugdvriendinnetjes. Werd een beetje pijnlijk toen we een jaar of twaalf, dertien waren, dus toen zijn we er maar mee gestopt.
22. Gelift.
Ik was eens bijna per ongeluk met een vrachtwagen meegelift. Ik zat na een snelle plas al weer hoog en droog in de cabine toen ik besefte dat Rem ineens wel heel erg veranderd was. Rem, die met zijn truck een heel klein stukje verderop was gaan staan heeft bijna in zijn broek gepiest van het lachen. Het ergste was misschien dat die trekker gewoon knalblauw was en die van Rem wit. Die Poolse chauffeur zag het trouwens wel zitten met me. Rem pest mij er nog wel eens mee.
23. Je ziek gemeld, terwijl je alleen een kater had. ✅
Het kwam door de mosselen!! (Heus hoor Dais en Nicole)
24. Een zandkasteel gemaakt.✅
25. Lamskoteletjes gegeten. ✅
Ik vond ze heerlijk, maar kan het niet meer over mijn hart verkrijgen ze te eten.
26. Naakt gezwommen in de zee.✅
27.een (halve) marathon gelopen.
Wel naar gestreefd, maar helaas geen doen meer met dit lijf.
28.Met een gondel over het Canal Grande gevaren.
29. Een zonsverduistering gezien. ✅
30. De zon zien opkomen. ✅
Zo mooi, zo romantisch. Vooral toen op de hei in Odoorn.
31. Gescoord met korfbal. ✅
32. Een cruise gemaakt. ✅
Ik ben een lang weekend met mijn Aussi vriendje Robin, zijn dochtertje (toen 5), mijn ex en Kylian met de boot van Robin naar o.a. ‘Rotto’ geweest waar we Kyl zijn tweede verjaardag gevierd hebben met een pannenkoek brunch. Onderweg hadden we tigersnake Island en Carnic Island bezocht. Mooi hoor.
33. De Niagara Watervallen gezien.
34. Geboorteplaats van je voorouders bezocht. ✅
35.een Amish familie gezien.
36. Jezelf een vreemde taal geleerd. ✅
Ben bezig met Spaans. Af en toe.
37. Genoeg geld gehad om tevreden mee te zijn. ✅
38. De toren van Pisa gezien.
Vraag dat over twee jaar nog maar eens.
39. Op een klimwand geklommen.✅
Abseilen ging me beter af, ondanks mijn hoogtevrees toch gedaan. Ben er nog steeds heel erg trots op. (Ardennen, 1986, een horror vakantie was het verder).
40. De David van Michelangelo gezien.
41. Karaoke ✅
Maar liefst twee keer aan een heel nieuw jaar begonnen zonder stem.
42. Een geiser zien spuwen.
43. Een vreemde een maaltijd aangeboden.✅
Helder, Vania en Chico natuurlijk, maar ik heb het ook eens gepresteerd een depressieve man waarmee ik in de trein in gesprek kwam mee naar huis te nemen en hem een maaltijd en een bank aan te bieden. (Liep goed af gelukkig, het was een goeie gast).
44. Afrika bezocht.
45. Bij maanlicht langs het strand gelopen.✅
Ohh ja, u zou het vast niet zeggen maar ik ben sow romantisch mensen.
46. In een ambulance gelegen. ✅
Vanwege mijn (ontsteking in mijn?) nekgewricht april 2013.
Wat was ik opgelucht toen ik Ron zag, de ambulance chauffeur. Ik ken hem al zolang ik in het ziekenhuis werk, al met al bijna 27 jaar.
‘Noh wijfie, ben jij dat? Ik herkende je niet eens. Jij gaat lekker met ons mee’.
Dat ik nog eens zo gelukkig zou zijn om hem te zien. Ik kreeg eerst morfine. Daarna gingen we pas rijden.
47. Je portret laten schilderen. ✅
48. Diepzeevissen.
49. Sixtijnse kapel gezien.
50. Op de Eifeltoren geweest.✅
51. Duiken of snorkelen.
Ik hou niet zo van onder water zwemmen omdat mijn oren dan pijn gaan doen. Mijn moeder had dat ook, en Kyl moet er ook niets van hebben. Geloof nooit dat hij gaat duiken in Oz. Misschien snorkelen.
52. Kussen in de regen. ✅
Ik kan mij nog heel goed herinneren dat de film ‘Singin in the rain’ op een oudejaarsavond op tv was. Ik moet een jaar of acht, negen geweest zijn denk ik. Met die parapluutjes, zo leuk. Zus en ik gingen later zingend naar bed en later zongen we het nog vaak. Die film had echt een geweldige indruk op mij gemaakt. Keek u toen ook?
53. Een modderbad genomen.✅
Link
54. Naar een openlucht filmfestival geweest.
Wel drie keer naar het openlucht theater in het Vondelpark. Gut, met H. nog naar Romeo en Julia, H. was een rechercheur waar ik een half jaartje mee ging. ‘H…., de Arm’ noemde mijn zus hem plagend. H. was toen nog maar een paar maandjes gescheiden van zijn eerste liefde en had twee kinderen die een paar jaar ouder dan Kyl waren. De leukste herinnering met hem heb ik aan een bloedhete zondag. We waren op de bonnefooi een stukje gaan rijden en kwamen terecht in Egmond. Er was kermis. Nadat we een paar flinke konijnen geschoten hadden gingen we naar het strand. We hadden niets bij ons verder dus stelde ik voor om even door te lopen naar het naaktstrand. -‘Nood breekt wet H!’ – Hij was misschien een doorgewinterde rechercheur maar hij was verder best lief en verlegen. Zijn huwelijk was altijd nogal voorspelbaar geweest, dus ik was geloof ik nogal een cultuurschok voor hem, maar hij deed het tòch. Toen het uiteindelijk eb werd en we nagenoeg helemaal alleen waren heb ik zijn hand gepakt en hem meegenomen naar een zandbank. Daar sloeg ik mijn armen om hem heen en fluisterde lief in zijn oor dat ik nu nergens liever wilde zijn dan met hem hier op ons eigen onbewoonde eilandje… (Ziet u nu hoe über-romantisch ik ben?) Ach, de verliefdheid was er echt wel hoor, maar het voelde voor ons beiden soms zo geforceerd, een beetje ongemakkelijk. Het moest gewoon niet zo zijn.
Twee maandjes nadat het uit ging met H. leerde ik Rem kennen.
55. In een film- of televisiescène verschenen. ✅
Als het goed is schiet ik ergens in maart in een flits over de buis, samen met collega Ilona. Het is al opgenomen dus dat telt vind ik. (Was trouwens wel een beetje flauw dat we onze persiflage op Toren C bewakers niet mochten doen. Onze snorren lagen al klaar).
56. Op de Chinese Muur geweest.
57. Een eigen onderneming begonnen.
Wel altijd fantastische, vooruitstrevende plannen gehad, die een ander een paar jaar later dan wèl met succes in praktijk bracht. Ik bruis kennelijk van ondernemingsbloed. Het verst ben ik nog met het tijdschrift voor alleenstaande ouders gekomen. De oprichter van de daklozenkrant was erg enthousiast en wilde mij hier wel bij helpen.
Wegens geld- en tijdgebrek (alleenstaand met een baan en een baby) is het bij een dikke map met half uitgewerkte plannen gebleven.
58. Een kunstwerk gemaakt. ✅
Ik vind van wel.
59. In Rusland geweest.
60. Soep geserveerd. ✅
Nu ik erover nadenk: ja! Ik heb serveerles gehad op het MBO.
62. Op walvissafari.
63. Zomaar bloemen gekocht.✅
De eerste keer dat ik dat deed woonde ik nog maar net met Martin samen. Ik had een stuk of vijf bossen witte bloemen gekocht en daar zelf een heel mooi boeket van gemaakt in een goudvissenkom. Echt prachtig was het. We hadden een ronde eettafel met rieten stoelen. De bloemen weerspiegelden zo mooi in het glazen blad. Dat ik het mij nu nog zo goed herinner bewijst dat het de prijs meer dan waard was geweest.
64. Bloed gedoneerd, of een ander orgaan.
66. Een concentratiekamp bezocht.
Weer een bijna. We waren er op de motor en hadden geen trek om in onze motorkleding de wandeling te maken.
67. Met een geblokkeerde pinpas aan de kassa gestaan. ✅
Zo gênant. Het absolute dieptepunt in mijn bestaan als alleenstaande moeder.
68. In een helikopter gevlogen.
Alweer een bijna: Ik heb er wel in gezeten. En ik had al een halve vliegafspraak met de piloot gemaakt. Was tijdens de periode dat ik receptiewerkzaamheden deed bij de rijkspolitie op Schiphol Oost. Rond ’92.
69. Dierbaar speelgoed van vroeger bewaard.✅
Mijn teddybeer Ted en mijn pop onder andere.
70. het Lincoln Memorial bezocht.
71. Kaviaar gegeten. ✅
72. Een sprei gehaakt.
73. Op Times Square gestaan.
74. Door de Everglades getrokken.
75. Ontslagen.
Nee. Opmerkelijk genoeg niet.
76. Het wisselen van de wacht in Londen gezien.
77. Iets gebroken. ✅
Mijn rechter voortand. Met voetbal. Gelukkig had ik een beugel dus daar bleef hij in hangen.
78. Achterop een snelle motorfiets gezeten. ✅Rem heeft in de periode dat ik hem ken onder andere een hele gave knalgele (ehhh…? U houdt hem tegoed) gehad. Die was (aan de boete te zien) echt supersnel. Verder zal ik natuurlijk nooit mijn kampeertripje achter op de gloednieuwe Ninja (ja, daar had hij wel geld voor) van ex door Ardennen vergeten. Juni ’96. Wat een hel was dàt.
79. Grand Canyon gezien.
80. Een boek uitgebracht.
Tegenwoordig kan dat allemaal goedkoop (ook per stuk) in eigen beheer, dus dat ga ik ooit nog wel doen.
81. Het Vaticaan bezocht.
Nee, en ook geen behoefte aan.
82. Een nieuwe auto gekocht. ✅
Het was oudje hoor, maar wat was ik er blij mee. Ik kon er met baby / peuter / kleuter Kyl overal naar toe. (Dat was nog voor mijn snelwegvrees).
83. Door Jeruzalem gewandeld.
84. In de krant gestaan. ✅
Met voetbal, atletiek, de Portugezen in huis, overlijdensberichten, vast nog wel vaker. Wie niet?
85. De gehele bijbel gelezen. ✅
Kinderbijbel uiteraard. Ik vond het toen al zeer vage materie.
86. Het Witte Huis bezocht.
87. Je eigen eten geslacht.
Ik heb mijn zelf gevangen garnalen levend gekookt. Telt dat?
88. De mazelen gehad. ✅
89. Iemands leven gered.
Het is maar hoe je het bekijkt. Misschien wel. Toen ik op de telefooncentrale werkte bedienden we ook de 4×2 reanimatie telefoon. Die had ik ook niet op kunnen nemen waardoor het reanimatieteam waarschijnlijk te laat ter plekke had geweest.
Was best een baantje met veel verantwoordelijkheden (brand, operatieteams oproepen e.d.)
90. In een jury gezeten.
91. Een BN gezoend.✅
Bueno de Musquito toen ik zeven was.
92. Lid geweest van de ECI. ✅
Zelfs nog van de Boek en Plaat, zo oud ben ik.
93. Een dierbare verloren.✅
Teveel:(
94. Een kind gebaard:)✅
95. Adamo in levende lijve gezien.
96. Gezwommen in het Great Salt Lake.
Wel in het Garda meer. Naakt.
97. Een rechtszaak aan de broek gehad.✅
Breek me de bek niet open.
98. Een mobieltje gehad.✅
Als ik aan mijn eerste mobiel denk moet ik altijd aan Robert B. denken, een ex-collega /vriend. We werkten samen in de beveiliging van het ziekenhuis. Na een late dienst werd hij aangereden door een dronken chauffeur. Hij overleefde het maar hield er een dwarslaesie en heel veel pijn aan over. Dat was rond ’94,’95. Doordat hij thuis zat en zich kennelijk verveelde voelde hij zich geroepen om mij gevraagd en ongevraagd advies te geven. Toen Kyl in ’97 geboren was wilde ik een mobiel kopen omdat ik me dan veiliger voelde als ik op pad ging met Kyl, maar hij vond dat volstrekte onzin. ‘Veel te duur zo’n abonnement voor jou’. Nu had hij natuurlijk wel gelijk (zie 67) maar ik kocht hem natuurlijk tóch,- lekker pūh!-
Onze vriendschap verwaterde, maar Tim, Glenn en Joyce (ook ex-collega’s /vrienden (ze waren bij de crematie van mijn moeder aanwezig, zo lief) hebben altijd contact met hem gehouden. Nou ja, tot hij uiteindelijk een paar jaar geleden -zeer weloverwogen!- tot euthanasie besloot. Hij werd gewoon gek en depressief van de altijd voortdurende pijn.
99. Door een bij gestoken.✅
Ik had er ooit een in de pijp van mijn spijkerbroek op de camping. U had me moeten zien dansen. Sandra kwam niet meer bij van het lachen. Zeer dat het deed. Ik ben sinds die anafylactische shock van mijn zus een paar jaar terug best wel bang om gestoken te worden. Zo angstig was dat. Link.
100. Een heel boek in één dag uitgelezen. ✅
Vroeger vond ik zoiets heel gewoon. Het is denk ik meer een concentratie probleem dan een gebrek aan tijd.

Het is best een Amerikaans lijstje, dus niet zo heel erg relevant. Maar omdat ik zeer nieuwsgierig ben hoeveel overeenkomsten wij nú nog hebben meneer Pannenkoek, plaats ik het toch;-)
Ik dacht eerst 46 toen ik ze even snel bij Tiny las, maar het zijn er toch bijna vijftig.
Net als ik;-D

Tournée minérale

Tournée minérale!

Menig Vlaming zal direct begrijpen waar ik het over heb: de hele maand februari alcohol-loos door het leven. Ik las er vorige week over bij blogmaatje Tiny, op hetzelfde moment dat Rem zich zat te verdiepen in een bieb-boek over biologische voeding dat ik eerder die week nog in een opwelling uit het schap had gegrist, toen ik op zoek was naar een boek over de effecten van goede voeding op de bloeddruk. (Dit weer naar aanleiding van het blog van weer een ander Vlaams maatje (ja, die reislustige met die hele grote neus en onderbroeken van het merk Piwi inderdaad, maar dit terzijde)

Maar goed, ik -overal voor in- besloot spontaan mee te doen.
Waarom niet? Niet dat ik heel veel drink hoor, gemiddeld tien glaasjes per week denk ik, uitzonderingen daargelaten.
Maar ik wil gewoon wel eens weten of ik inderdaad heus best een maand zonder druppel alcohol kan. Èn ik wil wel eens weten of ik dan echt beter zal slapen, zoals de site belooft.
Wil ook wel eens weten wat voor effect dat op mijn lijf zal hebben.
En gelukkig wilde Rem hetzelfde.
‘Maar’, zei hij,’ dan wil ik wel het geld wat we aan wijn en bier besparen gaan investeren in biologische voeding!’

Zo gezegd zo gedaan. We hadden kindlief nog niet gedropt op het vliegveld of we reden linea recta naar de Eco Plaza in Zaandam om een voorraad bio-voer in te slaan waar u U tegen zegt!

En vandaag is het dus al weer dag vijf dat wij geen drupje alcohol hebben gedronken. Tot nu toe gaat het best makkelijk hoor, appeltje-eitje (letterlijk;), al geloof ik wel dat ik over een paar weken geen fruit-, groente, of kokossapje meer kan zien;)

Het was trouwens best een interessant boek wat ik zo in de gauwigheid had meegenomen. Mocht het u interesseren: het heet 100% gifvrij en is geschreven door Julia Kang.
Nu wil ik niet beweren dat ik ineens het licht gezien heb na het doorbladeren van dat boek hoor, maar even stilstaan bij wàt ik nou eigenlijk precies allemaal naar binnen werk kan natuurlijk geen kwaad, zeker niet met dit gekke zeurlijf.
De resultaten hoort u aan het eind van de maand van mij, en mocht u nu denken: ‘Goh, eigenlijk helemaal geen gek idee om eens een maandje samen met een heleboel  andere mensen niet te drinken:  In Nederland hebben we iets soortgelijks op de agenda staan. Op de site van Ik pas kunt u zich eventueel hiervoor aanmelden. Gaat 1 maart aanstaande van start, maar duurt wel iets langer.

Tja, zóóó dom zijn die Vlamingen nou ook weer niet;-D

Dit ben ik door de ogen van Remco

img_4077Bij Mrs. Brubeck las ik deze tag. Ze had hem gelezen bij Klief en Samaja (mij nog onbekend) en eigenlijk vond ik het ook wel een leuke tag om iemand anders wat over me te laten vertellen.
Het toeval wil dat Rem nu toch net in de keuken staat met een klassiek pingel muziekje op de achtergrond om voor het eerst in zijn leven voor ons een biologische pizza vers van de plaat te vervaardigen, dus hij heeft vàst wel een minuutje;-DDD

1.Wat eet ze het liefst?
‘Moet dat echt nu?’
‘Het zijn maar tien vraagjes hoor schat’.
‘Iets lekkers! Is dat een antwoord? Je houdt van zoveel dingen, van hutspot tot allerlei culinaire hoogstandjes’
2. Wat is haar minst leuke eigenschap?
‘Ehhh….(kneed enthousiast in bio-speltdeegje)
‘Je onvoorspelbaarheid.  Spook van het aanrecht, NU!’
3. Wat is haar leukste eigenschap?
‘Vergevingsgezindheid. Of ehhh…ook onvoorspelbaar. Dat kan soms ook wel weer heel leuk zijn…. Sociaal’.
4. Wat zou ze aan zichzelf kunnen veranderen als dat kon?
‘Uiterlijk?’
‘Maak niet uit denk ik’
‘Een beter concentratievermogen…en minder gevoelig voor prikkels’.
5. Wat vindt ze het allerstomst?
‘De verkiezing van Donald Trump’.
6. Waaraan is ze verslaafd?
‘IPhone…haar wijntje?’ (knipoogt, we drinken namelijk de hele maand februari geen druppel maar daar heb ik het nog wel eens over in ander blogje).
7. Waarmee kun je haar pissig krijgen?
‘Haar niet uit laten praten, dingen achter haar rug om doen, onrechtvaardigheid…Spook opzouten nu!’
8. Waarvan wordt ze helemaal blij?
‘Nieuwe kleren, winkelen’
‘Nou jaaaa zeg, is dat alles wat je denkt?’
‘Nou veel meer natuurlijk, maar als ik op elke vraag tien antwoorden moet geven lijkt het meer op een spreekbeurt’. (Zet blender met bio tomaten aan zonder ook maar naar mijn repliek te luisteren:(
(Blender uit) ‘Mooi weer, haar kind gelukkig, geld, goeie seks…nog meer?’
9. Als ze dingen zou kunnen overdoen, wat zou dat zijn?
‘Opleiding afmaken….contact met haar vader, pubertijd, misschien huwelijk met mij’
‘Hoezo huwelijk?’
‘Nou, we hebben natuurlijk samen best een roerige periode meegemaakt in 2010…’
10. Als ze nu 1000 euro kreeg, wat doet ze als eerste?
(Snijdt champignons netjes in plakjes van exact gelijke dikte en noemt een aantal zeer verstandige dingen op).
‘Nee, niet wat jíj zou doen Rem, (dat zou ik namelijk nooit doen) wat ík zou doen is de vraag’
‘Kleding kopen, reisje boeken?’
Misschien zou ik het wel gewoon opzij zetten voor onze toekomstige open haard?’
(Pelt uitje) ‘Het moesten toch míjn antwoorden zijn?’ (grijnst)

‘Dank je Rem voor dit (hum) diepte interview’
‘En? Heeft het je wat opgeleverd?’
‘Ja, dat je blijkbaar nogal kortzichtig over me denkt:(‘.
(Lacht) ‘Oké…’ (en gaat over tot orde van de dag)  ‘Echt goeie messen hè, die grote van Kyl’.

Muziekje pingelt gewoon onvermoeibaar door, Rem fluit zichtbaar in zijn nopjes mee en Spook zit alweer op het aanrecht.
-Zucht-

-foto pizza volgt-

Kylian Down Under 1

De afgelopen dagen stonden natuurlijk geheel en al in het teken van Kylians aanstaande backpack avontuur.
Man, man, het kost je gewoon weer een jaar van je leven die dagen: lijstjes maken, kampeerwinkels bezoeken, backpacks testen, papierwerk in orde maken, kleding, etc. Ja, het houdt allemaal wat hoor.

Zondagavond was er natuurlijk nog het kleine afscheidsfeestje.
We waren rond zes in Atlantic. Kyl wist natuurlijk van niets, dus toen we na de coquilles, tournedos, Grand dessert, koffie wéér een drankje bestelden hield hij het niet meer. Werd wel een beetje sneu ook op het laatst hoor. Hij had dan wel afgelopen vrijdag avond ook met een klein stel vrienden en collega’s in het restaurant in Beverwijk waar hij werkt afscheid genomen, maar was graag zondagavond ook nog wat gaan drinken in de Bataaf. Het lullige was dat niemand ‘kon’. Kyl zijn gezicht werd steeds sipper, terwijl hij heel hard zijn best deed om gezellig te blijven. Roel stuurde een lullig appje met: ‘Veel plezier in Australie’ , Martijn zou later op de avond ‘dan nog wel even snel’ langskomen om die geleende broek langs te komen brengen, en de rest had ook zogenaamd wat anders. Uiteindelijk had hij met een stel ex-collega’s nog wat af weten te spreken in de Bataaf. ‘Mag ik dan alsjeblieft nu vast gaan mam?’

O mensen, jullie hadden zijn gezicht moeten zien toen het hele spul binnen kwam. Het was zo leuk. ‘Ja, je denkt toch niet dat wij je zomaar laten gaan hè Kyl?’
Ze hadden zelfs (thank God) nieuwe boxershorts voor hem gekocht. Die meiden hadden natuurlijk ook hun ogen niet in hun kop gehad in Vinkenveen (tijdens het villa-zitten).
Na nog een drankje en met zijn allen geproost te hebben lieten wij ze met elkaar achter.

Maandagmiddag nadat ik thuiskwam het werk hebben we nog even lekker met z’n tweetjes op de bank gelegen terwijl Rem (die vrij had genomen) boodschappen ging doen en kookte. Kyls tas stond inmiddels al klaar beneden. Het deed me ineens weer ontzettend denken aan kyl’s scouting weekend, weet u het nog?

’s Avonds stuurde Kyl zijn vader in Engeland een app om te zeggen dat hij de volgende dag naar Aus zou gaan. Die belde natuurlijk meteen, ineens kan dat natuurlijk dan weer wel, als hij het zelf maar interessant of leuk vind. Hij zou wel even gaan ‘netwurken’ voor Kyl, ‘hier and thaar’, en zijn verjaardagscadeau /cq kerstcadeau zou hij opsturen naar Robin in Perth, dan kon Kyl dat daar ophalen. (Vreemde actie weer, want waarom niet naar zijn dochter, Kyls halfzus Jess? Zij woont ook in Perth en dáár gaat Kyl nl. over een tijdje een poosje logeren. Ach, misschien is het cadeau wel een skydive, dat zou dan well weer leuk zijn. dus Kyl verwacht er -door schade en schande wijs- gelukkig niet al te veel van en hoopt geloof ik alleen maar dat het in zijn tas past. (De cadeau’s van Simon gedurende zijn hele leven: een elektrische gitaar, een trompet (mijn kind heeft en had ook helemaal niets met muziek maken) en een metalen Vikinghelm;)
Tijdens het telefoongesprek kwam Martijn ook nog even binnen waaien voor een laatste potje Monopoly. (Ja echt mensen, dat spelen ze tegenwoordig weer life!)

Gister was het natuurlijk eindelijk de grote dag. Wat was het allemaal spannend voor hem (en voor mij). Eerst kregen ze een gezamenlijke laatste briefing en daarna volgde het gezamenlijke inchecken. Ze zijn met 24, waarvan Kyl een van de vijf (zes?) jongens is. En ja, zijn Backpackkoffer (dat bestaat mensen, heus, het bestaat) was uiteraard het allergrootst en het allerzwaarst: 18 Kilo!
Er werd veel gehuild (wij niet, wij zijn wel wat gehard inmiddels op afscheidneem-gebied).
Kylian had gelijk al aansluiting bij twee meisjes waarvan ik er eentje direct ‘lief huilmeisje’ had gedoopt, want ze stond zo te snikken toen haar vriendinnen als verrassing afscheid van haar waren komen nemen.
Na het inchecken was er nog tijd voor koffie. En toen moesten we toch echt afscheid gaan nemen.
Eenmaal door de douane liep hij maar snel achter mooi lief (alweer!) huilmeisje aan om haar te troosten, en eenmaal op het balkon liepen ze al lachend en zwaaiend naast elkaar.

Vanmorgen kreeg ik gelukkig al een app vanaf een terras in Hong Kong. Ze hadden daar een tussenstop van dik tien uur, dus dat was erg leuk. Vanavond rond 23:00 zal hij dan eindelijk in Sydney in het hostel aankomen waar hij in ieder geval tot zondag zal blijven om zijn zaken verder op orde te maken en de Blue Mountains te bezoeken.
Vanaf zondag ligt er nog geen plan. Het enige dat nu vast staat is dat hij op gegeven moment naar zijn half zus in Perth zal gaan, en bij Robin zal gaan skydiven in Pinjarra, voor de rest ligt alles gewoon nog open. Go with the flow!

Zelf heb ik straks een avonddienst, mijn eerste sinds eind juni of zo. Ik heb er wel vertrouwen in. Alles komt goed.

Àlles!!

In een vingerknip

Gisteravond was ik op het ‘samen 100 feestje’ van R. en P. En mensen, wat was dat leuk en gezellig.

R. was het eerste vriendje waarmee ik de liefde ontdekte. Mijn liefde voor hem begon op de vijftiende verjaardag van mijn (nog steeds;-) vriendin Sandra. 22 februari was het, een gewone doordeweekse koude dag. We zaten met een mannetje/vrouwtje of tien, twaalf op San haar kamer. Arend was er, Martin natuurlijk, Pascalle, Ilse…
Sandra woonde in een herenhuis langs de Zaan, en alles was daar mooi en groot, wit en hoog: de hal, de woonkamer, nou ja alles, zo ook haar zolderkamer. Het was 1983, zeg maar de periode dat ieder zichzelf respecterend meisje haar slaapkamer kobaltblauw dan wel suikerspin-rose schilderde en op een zelfgeschilderde fietst met witte stippen rond reed.
San had een grote blauw met witte kamer. Er paste met gemak een bed een slaapbank, een wit tafeltje, een grote tv en een stoel in, en nog kon je er met z’n tienen op de blauwe vloerbedekking dansen mocht het nodig zijn. In de hoek bij het raampje waardoor ik zo graag over de Zaan uitkeek stond een grote stereotoren. Het uitzicht  

Ik sliep heel vaak bij Sandra, was er kind aan huis. Thuis was de sfeer in die tijd gewoon heel naar tussen mij en mijn ouders. Sandra haar ouders waren heel erg lief en zeer sociaal. Ik voelde mij daar altijd heel welkom en veilig, dus het was vrij logisch dat ik daar vaak was.

Terwijl we die avond rookten, en bessen-up / bier uit flesjes dronken luisterden we naar UB40 en maakten we de eerste vage plannen om in de zomervakantie op Texel te gaan kamperen.
Het was pas later op die avond dat ik voor het eerst een serieus gesprek had met R. Ik was die zondag ervoor weggelopen van huis en hij had mij zien lopen op het fietspad naast de provinciale weg toen ik alweer op de terugweg was naar huis.

‘Wat deed je daar nou?’

Op 11 maart kregen we verkering. Smoorverliefd was ik, maar tegelijkertijd ontzettend onzeker over mijn uiterlijk wat ik zeer goed wist te verbloemen achter mijn stoerdoenerij. Maar R. wist dat wel. ‘Wacht maar’, zei hij op een middag toen we samen in zijn grenen bed een van zijn gedraaide bloemenbossen (shag) rookten. We hadden twee tussenuurtjes  of zo, en zijn ouders waren aan het werk. Radio Decibel stond aan. Ik keek naar de grote AZ vlag die hij met punaises op de met grenen schrootjes had gehangen.
‘Wacht nou maar, als jij later veertig bent heb jij nog steeds een mooi figuur’.
Ik kon het me onmogelijk voorstellen. ‘Wij, veertig! Zie je het voor je?’ Het leek  me oneindig ver weg.

Negen maanden en elf dagen duurde onze verkering, en zo verdrietig om die eerste verbroken grote liefde van toen ben ik daarna nooit meer geweest.
Het stomme was nog dat ik het zelf steeds uit maakte, puur uit onzekerheid weet ik nu, maar op gegeven moment was hij dat zat en bleef het dus uit.
Ja -Robert Long zong het destijds al- kalverliefde was het wel…

Achteraf bezien is het natuurlijk een prachtige tijd om op terug te kijken, en om herinneringen aan op te halen. Misschien moet ik er wat vaker over bloggen. Gister zei iemand me ook al dat hij mijn verhaaltjes over vroeger zo leuk vond om te lezen. Ach het deed me allemaal zo goed gister. Gewoon alleen al om even die vertrouwde gezichten weer te zien. Zelfs Arend was ervoor uit Spanje gekomen.  ‘Mensen van vroeger’. Mensen waar ik mee heb gevoetbald heb, en gekeet, gespijbeld, gezoend, gezopen, gepuberd, gedanst. Gewoon, mensen waar ik herinneringen mee deel aan vroeger. Mee kàn delen.
En niet dat ik daar dan steeds die behoefte aan heb hoor, maar gewoon…nou ja u begrijpt het vast wel.

Die gevoelens voor R. zijn natuurlijk inmiddels al lang verdwenen, ook al zal het ‘geven om’ wel altijd blijven bestaan. Het deed me zo goed toen hij op de condoleance ineens voor me stond. R. is inmiddels alweer heel lang gelukkig getrouwd met (mijn oude Start to Run maatje) M. en samen hebben ze twee leuke zoons die alweer ouder zijn dan wij destijds.
Bijna al onze kinderen zijn alweer ouder dan wij destijds.
Nu ik er zo over nadenk: allemaal.
-en in een vingerknipje gebeurd-

Ik ben heel erg blij en dankbaar dat Kyl ook zo’n fijne grote vriendenkring heeft.
Vanavond, nadat wij met ons drietjes wat hebben gegeten bij Atlantic schuiven er een stuk of tien vrienden van hem aan om nog even samen met hem en ons te proosten op een super mooie tijd in Australië. Kyl weet van niets, dus mondje dicht hè mensen, ssssst!

Gaaf toch!

Winterwonderland plogje 2

Voor deel 1: klik

Voor deel 2 : klik!

Dinsdag trokken we de stoute ski-schoenen maar aan. Het zou bijna een schande zijn geweest deze kans niet te benutten: Er lag fantastische sneeuw en er was nagenoeg geen mens op de pistes te bekennen. Voor Rem was het de eerste keer dat hij op ski’s stond, maar hij had van tevoren een instructievideo bekeken op youtube of zo, dus het ging best. (autodidactje;-) Voor mij was het vijfentwintig jaar geleden, maar zoiets verleer je dus inderdaad niet helemaal, net als fietsen. Tussendoor (oké, na iedere twee afdalingen) gingen we even in de Hütte boven ‘opwarmen’ met snert, Bockworst, Jagerthee, danwel afkoelen met bier. De rijen voor de kassa en de kabellift waren soms echt niet te doen helaas;-)Gelukkig maakte het uitzicht wel weer veel goed.Hoewel: van dit soort Hamelenbeentjes onder de barkrukken geschroefd krijg ik dan wel weer een unheimlich gevoel, u ook?
In onze oergemütliche bierstube was het ook steeds weer vechten voor een plekje helaas. Aan prikkels geen gebrek hoor mensen.

Woensdag:

Via een mooie route (Schulenberg, Braunlage, Torphaus reden we naar Schierke. Daar maakten we een fabelachtig mooie wandeling naar het station vanSchierke (video stoomtrein), waar  ik op spoor zevenenhalf een hele mooie  video maakte van het spooktreintje dat vele kilometers over het smalspoor door het Harzgebergte rijdt. Voor we verder gingen de allerlekkerste heisse choco mit Sahne+++amaretto éver gedronken in een  dromerig stationscafé waar de tijd zo te zien nooit verstreken heeft of zal verstrijken. 

Op? Mooi, dan kunnen we via Drei Annen
naar Thale waar zich een heuse Hexentanzplats bevind. Inmiddels zij we er namelijk achter dat -het verbaast ons niets- het Harzgebergte ook bekend is om de vele heksensagen en legenden. De souvenirwinkeltjes en restaurants puilen uit van de vele heksenpoppetjes en toverschnaps als Drakenpies en Hexenbloet. Helaas doet het gebied een beetje troosteloos en uitgestorven aan, mede doordat het in dit gebied flink aan het dooien is. Na de chiliconcarne vliegen we maar direct op ons bezemsteeltje door naar Quedlinburg.Daar zijn ook prachtige vakwerkhuizen te zien, maar zonder de sneeuw zoals in Goslar is het toch beduidend minder sprookjesachtig in Wernigerode en Quedlinburg deze dagen. Ook in Wernigerode, zo’n 40 km verderop houden we het na een rondje wandelen en een Irisch coffee met apfelstrudel dus ook wel voor gezien. In Goslar eten we rode kool met wildgoulash, een zalig streekproduct.

’s Avonds praten we in onze stamkroeg onder het genot van een helaas vooral na over Kyl die jammerlijk en voor ons zeer onverwachts gezakt is voor zijn financieel management:(


Donderdag

Met ons gehuurde sletchje gaan we de -zeer bekende, hum- Liebesbankroute lopen. Het is allemaal weer wonderbaarlijk schoon, prachtig mooi wit, en oorverdovend stil op wat dappere vogeltjes na. 

Nadat we eindelijk de (hele kolere) wandeling bergop weer op hadden gelopen en onze wel zeer verdiende hotdogs hadden genuttigd vonden we dat het wel tijd was voor Après ski (lees:pré slee).

Het liep weer storm bij de Gluhwein

en de Schnabs waren er wederom niet aan te slepen.

Nadat we ons moed genoeg hadden ingedronken besloten we ons eindelijk aan de afdaling te wagen. Vreselijk gelachen en gegild. Ik dan.

Nadat we voor de vijfentwintigste keer ‘You don’t breng me flowers’ tijdens het diner in ons privéhotel hadden aan moeten horen en we ook in onze favoriete stamstubbe naar de instrumentale lievelngs elpee van mijn vader in de jaren ’70 hadden geluisterd (zonder toverdrank onbegonnen werk) trok ik het niet meer. Bovendien waren we bang als we de groundog day betovering hier niet snel zouden verbreken wij voor altijd zouden worden opgenomen in de cast van de Harz, een betoverend mooi, maar tevens weinig spannend sprookje…

Let’s go Home sweet home💜

Ons eindoordeel over de Harz:

Harz:

Sneeuw +++++

Natuur+++++

Rust+++++

Romantiek+++++

Schoonheid stadjes +++++

Aanwezigheid mensen+

Indien er sneeuw ligt:
Skigebied voor beginners++++

Skigebied voor gevorderden+

Gezinnen met kleine kinderen +++++

Apres ski+
Wandelen+++++

Gezellige restaurants/bars +

Vriendelijkheid+++

Taartjes+++++

Pretzils+++++

Jagerthee+++++

Gluhwein mit amaretto+++++

(Prijzen) ski/slee verhuur+++++

bier+++++

Prijzen ++++

Kortom: Harz-stikke leuk (voor 45+ en -10- voor hooguit een week. 

Winterplogje 1

img_3672

Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer?

Gelukkig, toch nog gevonden. Wel linke soep hier. Ik bedoel: Ziet u nog kindjes hier? Die Hamelse koffie drinken we wel in Goslar. Daag mooi stadje.

En hallo Goslar, ook al zo mooi. Gek eigenlijk, ik bedoel: heeft u misschien ooit over stadjes als Goslar gehoord? Heeft u überhaupt gehoord van mensen die ooit in Midden Duitsland op vakantie zijn geweest ? Wij namelijk niet! Ik bedoel maar…

En de taartjes zagen er ook al zo onwerkelijk uit, vind u ook niet? Wegwezen hier, op naar ons hotel, 15 km verderop.
We kunnen nog noet inchecken dus eerst maar eens die sneeuw van dichtbij inspecteren. 

Sneeuw lijkt prima, niets meer aan doen mensen! 

Ingecheckt? Mooi. Dan kunnen we nu op zoek naar die Gluhwein.

AH…found it!

Na het eten nog even een opstekertje scoren. -Of een afzakkertje, net hoe u wilt.-

Aan sneeuw geen gebrek.  

Maar waar zijn de mensen? Begint nu allemaal toch wel zorgwekkende vormen aan te nemen. (Wordt vervolgt, wij houden u op de hoogte).

Eerst maar een hoedje toe, of een slaapmutsje. U ziet maar;-)